เรื่องมันมีอยู่ว่า ตัวผมเองเป็นผู้รับเหมาตามโรงงาน เมื่อวันที่ 1 เมษายน 2569 ผมได้ไปรับเหมางานที่โรงงานแห่งนึง ใน อำเภอคุระบุรี จังหวัดพังงา และได้พักในตัวอำเภอ แล้วก็ได้เริ่มทำงานตามปกติ ต่อมาวันที่ 2 มีลูกน้องคนนึงเกิดอุบัติเหตุจากการทำงาน ผมเองจึงรีบพาน้องไปส่งโรงพยาบาลในตัวอำเภอ ตอนนั้นเป็นช่วงเวลาประมาณ บ่าย2-3 โมงนี่แหละจำไม่แม่นเพราะรีบมากอาการลูกน้องค่อนข้างสาหัส พอไปถึงโรงพยาบาล เวรเปลจึงรีบพาน้องมันเข้าห้องฉุกเฉิน ตัวผมจึงยืนรอด้วยความร้อนใจ ผ่านไปประมาณ 30 นาทีหมอเดินออกมาบอกว่าน้องมันปลอดภัยละไม่เป็นอะไรมาก แต่ต้องส่งตัวไปโรงพยาบาลอีกอำเภอนึงซึ่งใหญ่กว่าเครื่องมือการแพทย์ครบกว่า
ระหว่ายืนรอหน้าห้องฉุกเฉิน ลูกน้องอีกคนนึงได้สะกิดผมมองผู้หญิงคนนึง ยืนอยู่หน้าห้องฉุกเฉินเหมือนกันแต่คนละฝั่ง ผมจึงมองตอนแรกเห็นแต่ข้างหลัง แต่พอผู้หญิงคนนี้หันหน้ามา ความรู้สึกผมมันวูบๆวาบๆ เหมือนเคยเจอกันมาก่อนเหมือนคนเคยรู้จักกันมานานมาก ผมก็แอบมองเธออยู่บ่อยๆใจนึงก็กลัวเธอจะรู้ตัว จำได้ดีเลยวันนั้นเขาใส่เสื้อยืดสีฟ้า กางเกงขาสั้นสีขาว หน้ากลมๆสำหรับผมเขาไม่ใช่ผู้หญิงที่สวยที่สุด แต่ถูกชะตาที่สุด(นี่หรือเปล่าที่เขาเรียกรักแรกพบ) วันนั้นเขามาส่งผู้ชายคนนึงเหมือนมาทำแผลนั่งรถเข็น ผมคิดในใจ น้องเขารึเปล่า หน้าคล้ายๆกันเลย แต่ถ้าเป็นแฟนก็ขออภัยครับ ถ้าเป็นแฟนกันคงจะเป็นเนื้อคู่กันจริงๆเพราะหน้าตาคล้ายกันมาก ประมาณ 4 โมงเย็น เขาก็ขึ่นรถไป เขามากัน4 คนขับรถโตโยต้าวีโก้สีบรอนซ์ทอง (จำได้ดีเลย) หลังจากนั้นเวลาก็ผ่านไป แต่ผมคิดถึงเขาทุกๆวันไม่รู้เพราะอะไรทำไมคิดถึงคนๆนี้มากทั้งๆที่ก็ไม่ได้รู้จักกัน ผมถึงขั้นขับรถตามหาขับวนทั้งอำเภอเผื่อจะได้เจอสักครั้งผมทำแบบนี้อยู่ 1 อิทิตย์ หลังจากนั้น ผมก็ถูกส่งตัวมาดูงานทางภาคกลางชั่วคราว ผ่านมาตอนนี้ก็ เดือนกว่าแล้ว ทำไมคิดถึงเขาไม่หายเลยคิดถึงทุกวันอยากเจอเจาอีกสักครั้ง อยากเจอมาก แต่ไม่รู้จะทำยังไง อีกประมาณ 1 เดือนผมจะได้กลับไปที่นี่อีกครั้ง ผมก็ไม่รู้หรอกว่าจะได้เจอเขายังไงจะได้เจอเขาอีกสักครั้งมั้ย อยากเจอเขามากๆขอแค่ได้เห็นหน้าอีกสักครั้ง ถ้าเขามีแฟนแล้วก็ขออภัยก็มีแต่ความยินดีมากๆเพราะผู้ชายคนนั้นถ้าเป็นแฟนจริงคือเหมาะสมกันมากๆ ผู้ชายดูเีหน้าตาดีมาก ไม่รู้จะมีโอกาศได้เจอมั้ย ไม่ได้หวังอะไรอย่าอื่นเลย ขอแค่ได้เจออีกสักครั้ง แต่ถ้าเขายังโสดผมก็อยากจะขอโอกาศได้ดูแลเขาสักครั้งไม่ว่าในสถานะใดก็ตาม
อยากเจอคนๆนึงมาก แต่ไม่รู้จะไปเจอเขาได้จากที่ไหน ไม่มีช่องทางติดต่ออะไรเลย เคยเจอแค่ครั้งเดียว
ระหว่ายืนรอหน้าห้องฉุกเฉิน ลูกน้องอีกคนนึงได้สะกิดผมมองผู้หญิงคนนึง ยืนอยู่หน้าห้องฉุกเฉินเหมือนกันแต่คนละฝั่ง ผมจึงมองตอนแรกเห็นแต่ข้างหลัง แต่พอผู้หญิงคนนี้หันหน้ามา ความรู้สึกผมมันวูบๆวาบๆ เหมือนเคยเจอกันมาก่อนเหมือนคนเคยรู้จักกันมานานมาก ผมก็แอบมองเธออยู่บ่อยๆใจนึงก็กลัวเธอจะรู้ตัว จำได้ดีเลยวันนั้นเขาใส่เสื้อยืดสีฟ้า กางเกงขาสั้นสีขาว หน้ากลมๆสำหรับผมเขาไม่ใช่ผู้หญิงที่สวยที่สุด แต่ถูกชะตาที่สุด(นี่หรือเปล่าที่เขาเรียกรักแรกพบ) วันนั้นเขามาส่งผู้ชายคนนึงเหมือนมาทำแผลนั่งรถเข็น ผมคิดในใจ น้องเขารึเปล่า หน้าคล้ายๆกันเลย แต่ถ้าเป็นแฟนก็ขออภัยครับ ถ้าเป็นแฟนกันคงจะเป็นเนื้อคู่กันจริงๆเพราะหน้าตาคล้ายกันมาก ประมาณ 4 โมงเย็น เขาก็ขึ่นรถไป เขามากัน4 คนขับรถโตโยต้าวีโก้สีบรอนซ์ทอง (จำได้ดีเลย) หลังจากนั้นเวลาก็ผ่านไป แต่ผมคิดถึงเขาทุกๆวันไม่รู้เพราะอะไรทำไมคิดถึงคนๆนี้มากทั้งๆที่ก็ไม่ได้รู้จักกัน ผมถึงขั้นขับรถตามหาขับวนทั้งอำเภอเผื่อจะได้เจอสักครั้งผมทำแบบนี้อยู่ 1 อิทิตย์ หลังจากนั้น ผมก็ถูกส่งตัวมาดูงานทางภาคกลางชั่วคราว ผ่านมาตอนนี้ก็ เดือนกว่าแล้ว ทำไมคิดถึงเขาไม่หายเลยคิดถึงทุกวันอยากเจอเจาอีกสักครั้ง อยากเจอมาก แต่ไม่รู้จะทำยังไง อีกประมาณ 1 เดือนผมจะได้กลับไปที่นี่อีกครั้ง ผมก็ไม่รู้หรอกว่าจะได้เจอเขายังไงจะได้เจอเขาอีกสักครั้งมั้ย อยากเจอเขามากๆขอแค่ได้เห็นหน้าอีกสักครั้ง ถ้าเขามีแฟนแล้วก็ขออภัยก็มีแต่ความยินดีมากๆเพราะผู้ชายคนนั้นถ้าเป็นแฟนจริงคือเหมาะสมกันมากๆ ผู้ชายดูเีหน้าตาดีมาก ไม่รู้จะมีโอกาศได้เจอมั้ย ไม่ได้หวังอะไรอย่าอื่นเลย ขอแค่ได้เจออีกสักครั้ง แต่ถ้าเขายังโสดผมก็อยากจะขอโอกาศได้ดูแลเขาสักครั้งไม่ว่าในสถานะใดก็ตาม