ความรักมันยากจัง ลดสถานะแต่ต้องอยู่ด้วยกัน ทำไงได้บ้างครับ

สวัสดีครับ ผม พีช เรื่องนี้มันค่อนข้างยาว อยากให้เข้าใจในเรื่องราวทั้งหมด(จะย่อ) เธอเป็นคนต่างจังหวัด คู่ผม คบมา 3 ปี ใช่ชีวิตด้วยกัน 2 ปี  เธอเป็นคนแรกของผมที่คบหาและใชชีวิตด้วยกัน  แต่เธอเคยมีประสบกรณ์ชีวิตคู่มาก่อน  *เธอย้ายมาอยู่กับครอบครัวผม ใน กทม. ช่วงเวลาที่คบกันมาก็มีปัญหามาตลอด ผมจะเป็นคนไปง้อไปโอ๋ ไปขอโทษเพราะไม่อยากให้เค้าเสียใจนานเกินไป ทุกครั้งที่ทะเลาะกัน ผมจะปรับและแก้ทุกอย่างที่เค้าบอก แต่ผมก็จะมองว่ามันสมเหตุสมผลไหม ส่วนเรื่องงานบ้านผมจะเป็นคนทำสะส่วนใหญ่ เช่นกวาดพื้น เอาผ้าไปซัก นานๆทีเธอจะทำ เราก็มีแบบนี้ไปเรื่อยๆ แรกๆเราทั้งคู่ก็มีความรักแบบวัยรุ่น อวดบาง แสดงความเจ้าเขาเจ้าของกัน แต่หลังๆมาเริ่มไม่มี และนางก็เริ่มดูเปลี่ยนไปแบบทำไมไม่มีอวดกันบ้างเลย นางก็บอกว่า ขก ไม่อยากลง ผมก็เอามาทะเลาะ น้อยใจ แต่มันก็จะลงเอ่ยโดยที่ผมก็ขอโทษนางที่งี่เง่าเอง และก็เป็นแบบนี้เรื่อยๆมา ส่วนครอบครัวผม เค้าเริ่มไม่โอเครกับการกระทำทางแฟนผม มองว่านาง ขี้เกียจ ไม่เอาสังคมกับครอบครัวเลย ไม่ค่อยทำอะไร  แต่เค้าไม่กล้าคุยกับนางตรงๆ ผมก็จะค่อยบอกว่าแค่เราทั้งคู่กลับมาจากทำงานก็เหนื่อยกันแล้ว ให้ผมทำคนเดียวก็พอแล้ว เค้าก็ไม่อะไรมาก แต่เรื่องสังคมครอบครัว นางไม่เอาเลยถ้ามีคุยกันไหมผมก็จะบอกเธอตลอด แต่นางชอบอยู่คนเดียวสะส่วนใหญ่ นางเป็นคนเก็บตัวเงียบๆ ผมก็เข้าใจทั้งเธอและครอบครัว จนมันมีปัญหาช่วงหนึ่งเป็นเรื่องเงิน ผมเป็นหนี้อยู่ก้อนหนึ่งผมจัดการเองได้ แต่ ป้า<ผมจะเรียกว่าแม่เพราะแก่เลี้ยงผมมา)จะมีอิทธิพลในบ้านมากที่สุด ก็รู้เรื่องที่ผมเป็นหนี้ก็เลยถามว่าแบบทำไมแฟนไม่ช่วยหน่อยหรอ ผมบอกจัดการเองได้ เค้าก็มีหนี้สิ้นหรือปํญหาของเค้า แต่ป้าก็เป็นคนตรงๆ เค้าเข้าไปพูดกับเธอว่าทำไมไม่ช่วยเหลือกันบ้าง ผมก็ไม่รู้คุยไรกันตอนนั้นผมไม่อยู่ แต่ผมก็เคยคุยกันเรื่องนี้เธอกันแล้ว แต่มันก็เหมือนเริ่มเป็นจุดแตกหัก และหลายๆอย่าง แต่ผมก็บอกนางนะ ว่าถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้เราก็จะดีขึ้นแล้ว จนมันมามีปํยหาช่วงก่อนสงกรานต์ วันที่ 12 เมษา ผมจับได้ว่านางได้แอบคุยกับคนหนึ่ง ผมรู้สึกเสียใจหนักมากก็ถามนางตรงๆว่าทำไปทำไม ก็แค่คุยเล่นๆ ผมก็ไม่เข้าใจกับคำตอบ และนางก็บอก รักผมน้อยลงไม่เหมือนเมื่อก่อน ไม่มีความรับผิดชอบ ไม่เป็นผู้ใหญ่ ความคิดไม่โตสักที ทุกครั้งที่ทะเลาะกันเธอก็จะยกประเด็นมาสะส่วนใหญ่ เรื่องหนี้สิ้นผมก็จัดการเองได้ แต่ส่วนของนางก็มีหนี้ผ่อนใน ชป.ผมก็ช่วย เรื่องที่ทำงานเราทำด้วยกัน แต่ผมย้ายสาขาไม่อยากให้เธอหนักใจเวลาเราโดนตำหนิ ผมก็เลือกย้ายสาขาไปที่อื่น จนนางเงียบ ตอนนั้นผมรู้สึก ไม่ไหว ร้องไห้ เหนื่อย เต็มไปหมด พีชพยายามขนาดนี้ไม่มันดีขึ้นเลยหรอ เวลามีปัญหาก็อยากให้ฟังให้คุย ช่วยลดอีโกของเธอลงหน่อยได้ไหม มันเริ่มจุดที่ผมรู้สึกอยากพอ แต่ใจไม่กล้า ผมยังรักและยังเป็นห่วง แต่นางก็บอกผมว่า นางก็เหนื่อย แต่ต้องมานั่งกดดันกับครอบครัวของผม และต้องมารับผิดชอบเธออีก นางบอก เหนื่อย ไม่อยากพยายามแล้ว อยากอยู่เฉยๆ ใจผมแมร่งแบบแตกเลย แต่ผมก็บอกไม่เป็นไร เดียวพีชพยายามเอง อะไรดีไม่ดีบอกกันนะ คุยกันนะ เรื่องที่เค้านอกใจผม ผมรู้สึกมองข้ามไปเลย แต่เค้าก็บอกจะเลิกคุยให้แต่ผมก็บอกนะว่าถ้าจะคุยต่อ พีช ขอถอยนะ เหมือนทุกอย่างมันจะดีขึ้น  18 เมษา 69 วันเสาร์ ผมเห็นแชทที่นางคุยกับคนนั้นอยู่ ผมเลยถอยออกมาเลยโดยที่ไม่ได้คุยกันแต่เหมือนเค้าไม่รู้ 20 เมษา ผมก็บอกว่าเราเลิกกันไหม พีชเห็นหมดแล้ว พีชขอถอยนะ  ก็คุยกัน นางขอผมสัก 2-3 เดือนจะย้ายของออก ผมก็เข้าใจเพราะตอนนี้เราทั้งคู่ก็มีหนี้สิ้นที่ต้องเคลียร์กันและ(ต้องอยู่ด้วยกันแบบนอนข้างๆกัน แต่ไม่มีอะไรเกินเลยนะครับ)ผมไม่ได้มีอะไรกับแฟน 7-8 เดือน นางไม่ให้นางบอกเหนื่อยทำงานก็เหนื่อยแล้ว ผมก็เข้าใจและมองข้ามเรื่องนี้ไป ไม่ใช่ว่าผมไม่เก่งนะผมก็ทีเด็ดสมัยก่อนมีแฟนนะ ต่อ และหลังจากนั้นก็พอดีพอเหมาะอยู่ๆมีสาวที่สงกรานต์รู้จักผ่านเพื่อนอยากรู้จักก็คุยกันผมก็คุยแต้ไม่ได้รู้สึกอะไรด้วยเลย ผมยังคงรักและเป็นห่วงเธอตลอด ผมถามเค้านะว่าอยากกลับมาคืนดีกันไหม เราค่อยมาปรับค่อยมาจูนหรือเริ่มต้นใหม่เหมือนก่อน มันดูไร้ค่า มากเลย เค้าตอบว่าไม่จะไป ผมยอมรับความจริงไม่ได้ เพราะบางคืนผมก็ดูนางหลับ ก็เกาหัวให้ หรือกอดแค่นั้น ผมก็บอกกับนางตรงๆว่าเรายังรับความจริงไมไ่ด้ ผมเลยเลือกที่จะทำงานเสร็จและออกไปเที่ยวไปหาเพื่อนแทนทำแบบนี้บ่อยๆ จนเค้าทักมา บอกว่า พีชก้รู้นิทำไมต้องปล่อยให้เค้าอยุ่คนเดียว เค้าไม่ชอบไรแบบนี้ ผมก็บอกไปเราเลิกกันแล้ว แล้วให้ไปอยู่ด้วย แล้วพีชละ ต้องรู้สึกยังไง ผมอยากกลับไปนะ แต่นางเคยยบอกว่า พยายามไปนางก็ไปอยู่ดี  แต่นางมีแอคเคา แอบรุ้ง ของผมนะ เลยรู้ว่าผมคุยกับใคร ของนางผมไม่มี ผมไม่อยากก้าวกายพื้นที่ส่วนตัว แต่ถ้าขอก็ให้ ผมคุยกันปกติ เมื่อไม่นานนี้ นางก้เข้ามาดูเรื่อยๆ แต่ใกล้จะจบเดือน เมษา ผมเริ่มเข้าใจตัวเองมากขึ้นและเงียบลง   ผมก็เริ่มคุยจริงจังกับคนั้นดู แต่ผมรู้สึกไม่เป็นส่วนตัว ผมเลยคุยและให้ออก ทำไมต้องเข้ามาดู เลิกกันแล้วก็ให้เกียรติกันหน่อยแต่ช่วงนั้นก็มีสาวเข้ามาเรื่อยๆ นางก็เริ่มแซะเริ่มยุ่งผมก็เลยทะเลาะกันอีกครั้ง นางบอกไหนอยากให้อยู่ด้วยกัน อยากเริ่มใหม่หรืออะไรก็ตาม และช่วงนั้นผมเหนื่อยมากๆและเริ่มพูดตรงๆกับนาง ว่าเราไม่ได้อยากกลับไปแล้ว ไม่อยากยุ่งพีชเหนื่อย พีชไม่อยากอะไรแล้ว แต่ในใจผมรักเค้ามากๆนะ แต่มันไม่อยากไปอยู่จุดตรงนั้นแล้ว และมันมีประเด็นใหญ่ผมได้ไปใช่สิ่งไม่ดี และมาเค้ามีแชทผมอยู่ เค้าเห็น แล้วเราทะเลาะกันหนักมากรอบนี้ มันแบบค่อนข้างแบบแย่จนไม่เหลือเยื่อใยกัน ผมไม่ค่อยมีสติ เค้าตามทำทำไม เราสอนพีชไม่ให้เป็นคนแบบนี้นิ ผมก็บอกยุ่งเลิกกันแล้วก็ให้จบๆไปดิ เลิกยุ่งต่อกัน เลิกให้ค่ากันสักที ทำให้เหมือนมีหวัง และเค้าร้องไห้ ผมนิ่งเลยว่ะ ผมจำวันนั้นได้ดีเลย /วันที่ 3 พ.ค ตอนดึก ผมบอกความในใจผมทั้งหมดที่สะสมมา เธอเคยให้อะไรเหมือนคนที่รักบ้างไหม แค่กอด ยังแทบไม่มี สิ่งที่พีชขอในแต่ละวัน ทำงานเป็นไง เหนื่อยไหม กินไรยัง พีช แทบไม่เคยได้ยิ้นจากเธอเลย เรื่องSex พีชก็มองข้ามให้ ทุกเรื่องที่พีชทำให้พีชมองข้ามมันทุกอย่างเพราะอยากให้เธอมีความสุข อยากให้อยู่ด้วยกัน พยายามมาตลอด เคยเห็นกันไหม  และพีชแค่อยากพักผ่อนอยากอยู่เงียบๆ ในมุมของพีช แค่นั้นเอง สิ่งที่พีชทำให้ทุกอย่างเค้าไม่หวังเลย แค่อยากให้เธอสบาย ยิ้ม แค่นั้นเอง แต่ตอนนี้มันแค่เหนื่อยมากๆ พีชอยากพอ ไม่อยากกลับไปแล้ว ทุกอย่างมันเงียบลงแล้วนางถาม ผมมีสติไหม ผมสติแตกและพลาดมาก ผมไล่นางออกจากบ้าน มันเป็นสิ่งที่ผมไม่อยากทำที่สุด พูดคำหยาบ ด่าประชดกัน จนต่างคนต่างเงียบและอยู่คนละมุม นี้เป็นครั้งแรกที่ผมร้องไห้ออกมาหนักมากเสียใจกับตัวเองทุกอย่าง ผิดพลาด เป็นคนที่แย่ มันเหนื่อย  ครั้งหนึ่งผมลงมากินข้าวกับครอบครัวที่บ้าน แต่นางไปทำงานผมหยุด ผมสนิทกับพ่อมาก และผมไม่คิดว่าพ่อผมจะพูดแบบ ไล่มันออกจากบ้านไป ทั้งๆทีก่อนหน้านี้อยากให้เค้าอยู่และกลับมาดีกัน และในครอบครัวผมก็พูดเป่าหูผมจนผมน้ำตาจะไหล และผมก็ทะเลาะกับพ่อ ทำไมพูดแบบนี้วะ เป็นลูกผชหรือป่าว พูดงี้ออกมา ทุกคนก็มีเหตุผลหมด ขนาดเมียเก่าของพ่อ ยังโดนมันหลอกเงินอยู่เลย และพ่อจะลงไม้ลงมือ แต่คนที่บ้านอยู่กันเยอะ ก็เลยแยกกัน และพี่สาวผมก็มาบอก บอกว่าแม่(ป้า)เค้าบอกพี่สาว เพราะพี่สาวมีอิทธิพลกับพวกผมสะมากกว่า แต่ตอนนี้ก็โตๆกันแล้ว แม่บอกพี่ว่า ไปบอกให้พีชเลิกกับแฟนมันหน่อย วันนั้น ทั้งครอบครัว ทั้งแฟน ผมโคตรเจ็บและเสียใจแบบหนักที่สุด 1-2 ชม นั่งร้องไห้ คิดไปคิดมา ทำไมกูต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วยว่ะ จะดีอยู่แล้ว  ผมอายุ 21 ปี เอง มันต้องขนาดนี้เลยหรอ ผมคิดเป็นครั้งสุดท้าย ผมอยากไปให้เธอไปเจอคนที่พร้อมดูแลเธอได้เต็มที่และสบายกว่านี้
แต่ทุกคืนจนถึงตอนนี้ผมก็ยังนอนข้างๆเธอ ***ตอนจะนอนกันทุกครั้งผมจะออกนั่งเล่นคนเดียวและให้เธอนอนก่อน ก่อน จนหลับผมค่อยเข้าไปในห้อง ผมมองหน้าเธอตอนหลับ มันจี๊ดๆ มันนึกภาพเก่าๆของผมและเค้าออกมา รู้สึกเสียใจและเสียดาย อยากกลับไปอยู่ด้วยกัน แต่ความคิดก็ไม่อยากให้ตัวเองกลับไปอยู่จุดเดิม อยากพออยากนิ่งๆแต่ใจมันไม่นิ่ง

  สิ่งที่ผมอยากถามพี่ๆว่า ใครเคยเจอสถานะการแบบนี้บ้างครับ มีวิธีจัดการความรู้สึกตัวเองยังไงครับ นี้เป็นครั้งแรก ผมตัดใจจิงๆว่าจะปล่อยเค้าไปเจอคนทำให้เค้ามีความสุข เสียใจนะครับ แต่มันคงเป็นทางเลือกที่ดีสำหรับเค้า ขอบคุณพี่ๆนะครับที่อ่าน ผมไม่รู้จะไปพึงใครคนรอบตัวก็ไม่เคยเจอแบบนี้
ขอบคุณอีกครั้งครับ