เราเป็นลูกที่แย่ไหมคะที่รู้ว่าพ่อแท้ๆกำลังจะตายแต่เราไม่รู้สึกเสียใจเลย

เรื่องมีอยู่ว่าพ่อเราป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายค่ะ ตรวจเจอเมื่อไม่กี่วันก่อนหมอบอกว่าพ่อจะอยู่ได้ไม่เกิน1เดือน ที่เราไม่รู้สึกเสียใจเพราะพ่อหย่ากับแม่และไม่เคยส่งเสียเราเลย เรามีพี่ทั้งหมด3คนเราเป็นลูกคนที่4 ตอนพ่อกับแม่ไปหย่ากันพ่อพูดต่อหน้านายอำเภอ ว่าลูกทั้งหมด4คนเขาไม่ขอรับผิดชอบหรือส่งเสียอะไรทั้งสิ้น ยกให้แม่ของเราเป็นคนรับผิดชอบทั้งหมด เงินแม้แต่บาทเดียวเรา5คนแม่ลูกไม่เคยได้เงินจากพ่อสักบาท แถมแม่ยังต้องลำบากหาเงินมาใช้หนี้ที่พ่อสร้างไว้เป็นแสน ที่ดินที่พ่อเอาไปจำนองแม่ก็ต้องลำบากไปหาเงินไถ่ออกมา แถมพ่อยังเอาบ้านไปแอบขายเอาของในบ้านไปขายเพื่อมาเล่นการพนันเสพยาจนหมด มีครั้งหนึ่งตอนเราอายุ16พ่อพาผู้ชายวัยรุ่นเป็น10คน มาที่บ้านแล้วพูดว่าใครชอบลูกสาวพ่อเอาเงินมาวางเลย3หมื่น พ่อยกให้เลย ตอนนั้นเราโกรธพ่อมากจริงๆ ทั้งที่เขาไม่เคยส่งเสียเลี้ยงดูเราเลยแต่กลับอยากจะมาขายเราแบบหน้าไม่อาย ตลอดเวลา24ปีเราเจอกันไม่ถึง5ครั้งด้วยซ้ำ พอเจอหน้าเราก็ถามเอาแต่เงิน เราก็ให้เขาตลอดทั้งที่เราเองก็ทั้งเรียนไปด้วยทำงานไปด้วย แต่ก็ไม่เคยพอ เขาไม่เคยถามเราด้วยซ้ำว่าเราลำบากแค่ไหน เติบโตมาแบบปากกัดตีนถีบยังไงโดยไม่มีพ่อ แต่ทุกคนรอบตัวเรายกเว้นแม่กลับใช้คำพูดกับเราเหมือนเป็นคนเนรคุณเพียงเพราะเราพูดว่า เราจะเลี้ยงคนที่เลี้ยงเรามาเท่านั้น ส่วนคนอื่นถ้าเรามีเราก็จะให้ถ้าเราไม่มีเราก็ไม่ให้ ทั้งที่พ่อมีพี่เรา3คนดูแลแล้ว เราเลยคิดว่าแค่นั้นมันก็คงจะพอแล้ว ส่วนเราจะขอดูแลแม่เราให้ดีที่สุดก็พอ ทุกคนคิดว่าเราผิดไหมที่ไม่รู้สึกเสียใจหรือเศร้าเมื่อรู้ว่าพ่อตัวเองกำลังจะตาย