พอดีไปอ่านเคสของ ปอ ทฤษฎี มา
แล้วค่อนข้างตกใจ
เพราะเป็นโรคที่หลายคนคิดว่า “แค่ไข้เลือดออก”
แต่สุดท้ายอาการลุกลามจนต้องเข้า ICU
ข้อมูลที่เจอคือ
“มันเริ่มจาก…ไข้ธรรมดา”
“ไข้ที่ใคร ๆ ก็บอกว่า…เดี๋ยวก็หาย”
สามารถค้นใน Google ได้ด้วยคำว่า
“ปอ ทฤษฎี รามาธิบดี” หรือ “Por Tridsadee hospital”
จะมีภาพจากสื่อข่าวช่วงนั้น
ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นภาพทั่วไปหรือช่วงเยี่ยม ไม่ใช่ภาพใน ICU โดยตรง
นอน ICU มากกว่า 30 วัน
“30 วันที่ต้องหายใจผ่านเครื่อง”
“30 วันที่ครอบครัว…ได้แค่มองผ่านกระจก”
“ไม่มีคำพูด…”
“ไม่มีเสียงหัวเราะ…”
“มีแค่เสียงเครื่อง…ที่คอยยืนยันว่าเขายังอยู่”
“ทุกวัน…คือความหวัง”
“และทุกคืน…คือความกลัวว่าจะเสียเขาไป”
“จนวันที่ความหวัง…ไม่พออีกต่อไป”
“โรคที่เราคิดว่าเล็ก…”
“มันเอาชีวิตคนคนหนึ่งไป…ต่อหน้าครอบครัว”
“มันไม่ได้แค่พรากเขาไป…”
“แต่มันพราก ‘อนาคต’ ของคนทั้งบ้านไปด้วย”
“บางครั้ง…เราไม่ได้เสียเงิน”
“แต่เราเสีย…คนที่เรารักที่สุด”
มีภาวะแทรกซ้อนหลายอย่าง
ใช้เครื่องมือแพทย์ขั้นสูง
ซึ่งค่ารักษารวม
อยู่ในระดับ “หลายล้านบาท”
เข้ารักษาที่ โรงพยาบาลรามาธิบดี (ฝั่งปกติของโรงพยาบาลรัฐ)
ไม่ใช่ “รามาพรีเมี่ยม” ค่ะ
รามาพรีเมี่ยม = ศูนย์บริการพิเศษ/เอกชนในเครือ (ค่ารักษาสูงกว่า)
เคสของปอ
👉 รักษาในระบบโรงพยาบาลหลักของรามาฯ
🧠 สรุป
👉 ไม่ใช่รามาพรีเมี่ยม
👉 เป็นโรงพยาบาลรัฐ แต่รักษาระดับวิกฤต (ICU ยาว)
เคสนี้เลยยิ่งสะท้อนว่า
“แม้เป็นโรงพยาบาลรัฐ ถ้าอาการหนัก ค่าใช้จ่ายและความซับซ้อนก็ยังสูง
เลยสงสัยว่า
ค่า ICU ต่อวันจริง ๆ ประมาณเท่าไหร่
โรคแบบนี้ทำไมถึงรุนแรงได้ขนาดนี้
ถ้าเป็นคนทั่วไป ไม่มีประกัน จะรับไหวไหมต้องขายบ้านขายรถมารักษาเลยไหมก่อนตาย
ส่วนตัวเริ่มรู้สึกว่า
โรคบางอย่างเราอาจประมาทเกินไป
ทั้ง ๆ ที่ค่าใช้จ่ายจริง
มันอาจหนักกว่าที่คิดมาก
ใครมีประสบการณ์หรือข้อมูลจริง
มาแชร์กันหน่อยค่ะ
แค่ไข้เลือดออก…ทำไมถึงต้องจากกันตลอดกาล
แล้วค่อนข้างตกใจ
เพราะเป็นโรคที่หลายคนคิดว่า “แค่ไข้เลือดออก”
แต่สุดท้ายอาการลุกลามจนต้องเข้า ICU
ข้อมูลที่เจอคือ
“มันเริ่มจาก…ไข้ธรรมดา”
“ไข้ที่ใคร ๆ ก็บอกว่า…เดี๋ยวก็หาย”
สามารถค้นใน Google ได้ด้วยคำว่า
“ปอ ทฤษฎี รามาธิบดี” หรือ “Por Tridsadee hospital”
จะมีภาพจากสื่อข่าวช่วงนั้น
ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นภาพทั่วไปหรือช่วงเยี่ยม ไม่ใช่ภาพใน ICU โดยตรง
นอน ICU มากกว่า 30 วัน
“30 วันที่ต้องหายใจผ่านเครื่อง”
“30 วันที่ครอบครัว…ได้แค่มองผ่านกระจก”
“ไม่มีคำพูด…”
“ไม่มีเสียงหัวเราะ…”
“มีแค่เสียงเครื่อง…ที่คอยยืนยันว่าเขายังอยู่”
“ทุกวัน…คือความหวัง”
“และทุกคืน…คือความกลัวว่าจะเสียเขาไป”
“จนวันที่ความหวัง…ไม่พออีกต่อไป”
“โรคที่เราคิดว่าเล็ก…”
“มันเอาชีวิตคนคนหนึ่งไป…ต่อหน้าครอบครัว”
“มันไม่ได้แค่พรากเขาไป…”
“แต่มันพราก ‘อนาคต’ ของคนทั้งบ้านไปด้วย”
“บางครั้ง…เราไม่ได้เสียเงิน”
“แต่เราเสีย…คนที่เรารักที่สุด”
มีภาวะแทรกซ้อนหลายอย่าง
ใช้เครื่องมือแพทย์ขั้นสูง
ซึ่งค่ารักษารวม
อยู่ในระดับ “หลายล้านบาท”
เข้ารักษาที่ โรงพยาบาลรามาธิบดี (ฝั่งปกติของโรงพยาบาลรัฐ)
ไม่ใช่ “รามาพรีเมี่ยม” ค่ะ
รามาพรีเมี่ยม = ศูนย์บริการพิเศษ/เอกชนในเครือ (ค่ารักษาสูงกว่า)
เคสของปอ
👉 รักษาในระบบโรงพยาบาลหลักของรามาฯ
🧠 สรุป
👉 ไม่ใช่รามาพรีเมี่ยม
👉 เป็นโรงพยาบาลรัฐ แต่รักษาระดับวิกฤต (ICU ยาว)
เคสนี้เลยยิ่งสะท้อนว่า
“แม้เป็นโรงพยาบาลรัฐ ถ้าอาการหนัก ค่าใช้จ่ายและความซับซ้อนก็ยังสูง
เลยสงสัยว่า
ค่า ICU ต่อวันจริง ๆ ประมาณเท่าไหร่
โรคแบบนี้ทำไมถึงรุนแรงได้ขนาดนี้
ถ้าเป็นคนทั่วไป ไม่มีประกัน จะรับไหวไหมต้องขายบ้านขายรถมารักษาเลยไหมก่อนตาย
ส่วนตัวเริ่มรู้สึกว่า
โรคบางอย่างเราอาจประมาทเกินไป
ทั้ง ๆ ที่ค่าใช้จ่ายจริง
มันอาจหนักกว่าที่คิดมาก
ใครมีประสบการณ์หรือข้อมูลจริง
มาแชร์กันหน่อยค่ะ