ใจสลายเมื่อได้รู้ความจริง.. น้องสาวถูกเพื่อนผู้ชายรุมทำอนาจารในโรงเรียนต่อเนื่อง เป็นเวลา6ปี

สวัสดีครับ วันนี้ผมขอใช้พื้นที่ตรงนี้ระบายความอัดอั้นและขอคำแนะนำให้กับน้องสาวของผมทีครับ ตอนนี้ในปัจจุบันน้องสาวของผมอายุ 18 ปีแล้ว เขาเป็นคนสันโดดโลกส่วนตัวสูงมาก ไม่ค่อยยุ่งกับใครตัดตัวเองออกจากสังคม ไม่ร่าเริง และมีพฤติกรรมที่ทำให้ครอบครัวสงสัยมาตลอดตั้งแต่เด็ก ๆ คือน้องต่อต้านและหวาดระแวงเพศชายครับ ไม่ยอมให้ผู้ชายคนไหนสัมผัสตัว แม้แต่คุณพ่อหรือญาติผู้ชายและพี่ชายเช่นผม เรื่องของเรื่องก่อนน้องจะกล้าเปิดใจเล่าทุกอย่างออกมาคือคุณแม่ของผมถามเรื่องอนาคตของน้องสาวว่า โตไปหนูอยากแต่งงานตอนอายุเท่าไหร่ หนูมีแพลนอยากมีครอบครัวมั้ย ? น้องผมก็เลยบอกว่า ไม่ได้อยากมีครอบครัวอยู่แบบนี้ไปตลอดก็ได้ ส่วนตัวน้องผมไม่มีแฟนเป็นผู้ชายเลยสักครั้งและผมได้ยินข่าวลือบ่อย ๆ ว่าน้องเป็น LGBTQ ตรงนี้ผมเปิดรับความหลากหลายทางเพศและเข้าใจมากครับ แต่ผมแอบสงสัยและงงกับพฤติกรรมแปลก ๆ ของเขามาตลอดเลยผมยอมรับว่าผมเป็นห่วงจริง ๆ จนผมลองถามลองหันหน้าเข้าคุยกับน้องสาวเลยว่า มันเกิดอะไรขึ้นหนูมีอะไรปิดบังหรือเก็บมันเอาไว้รึป่าว หนูเล่าให้พี่ฟังได้นะน้องผมเงียบไปสักพักแล้วยอมเปิดใจเล่าเหตุการณ์ในอดีตให้ผมฟังทั้งน้ำตา ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ผมฟังแล้วหัวใจสลายและโกรธแค้นมากเลยครับ ผมจุกจนพูดไม่ออกครอบครัวผมเลี้ยงดูน้องมาดีไม่เคยทำขนาดนี้เลยแล้วนี่เป็นใครถึงมาทำน้องของผมให้มีบาดแผลมีปมในชีวิตขนาดนี้ แต่ก่อนน้องผมโกหกเสมอว่าสบายดีวันนี้เพื่อนดี แต่ผมไม่รู้เลยว่าความจริงแล้วมันเป็นแบบนี้ จุดเริ่มต้นของปมในใจตั้งแต่ สมัยอนุบาล เลยนะครับ น้องสาวผมเริ่มถูกกลุ่มเพื่อนผู้หญิงข่มขู่ บังคับ และใช้ความรุนแรงทางร่างกายเช่น การใช้มือหยิกบิดย้ำๆจนเกิดเขียวช้ำ ถ้าทำงานเสร็จก็บังคับให้ฉีกกระดาษออกจะได้โดนลงโทษ และถูกสั่งห้ามใส่กางเกงขาสั้นไม่งั้นจะไม่เล่นด้วยแต่นี่ผมก็ไม่ติดนะครับคิดว่าเป็นเด็กก็ได้ แต่นี่ก็คือจุดเริ่มต้นที่น้องต้องแบกรับความกดดันในโรงเรียนมาตั้งแต่อายุยังน้อยครับ คิดว่าจะหยุดแต่ก็โดนจนถึงตอนโตขึ้นจริง ๆ ตอนเป็นสาวเป็นวัยรุ่นกันแล้ว ส่วนประเด็นหลักสำคัญที่ผมสงสัยข้องใจคือช่วงน้องสาวผมป.1 - ป.6 น้องเล่าว่าในห้องเรียนมีเด็กผู้ชายประมาณ 9 คนเพราะเป็นโรงเรียนเล็ก ๆ นะครับ และมีกลุ่มเด็กผู้ชาย 7-8 คน รุมทำอนาจารน้องมาตลอดหลายปี พฤติกรรมที่พวกนั้นทำคือ การรุมคุกคามทางกาย รุมกอดและใช้ส่วนลับถูไถที่ร่างกายของน้องผ่านกระโปรงรุมทำแบบนั้นมาตั้งแต่ช่วงป.1 จนยาวไปถึงป.6  มีการถกกางเกงเพื่อพยายามกระทำอนาจารทางปากกับน้อง และรุมกระทำอนาจารที่มือทั้งสองข้างของน้องไปพร้อมๆ กัน พากันล็อคห้องล็อคประตูใช้โอกาสตอนอาจารย์ไม่อยู่มากลั่นแกล้งทำแบบนี้กับน้องสาวผมบ่อยครั้ง บางทีก็มีการนั่งช่วยตัวเองให้ดูและหลั่งออกมาในตอนที่เริ่มเป็นหนุ่มแล้ว พวกเขาจะล็อคห้องเรียนเพื่อขังน้องไว้ข้างในแล้วรุมกระทำอนาจาร ในขณะที่เด็กคนอื่นๆ ที่เห็นเหตุการณ์กลับยืนดูและหัวเราะเยาะ มองเป็นเรื่องตลก โดยที่ไม่มีใครยื่นมือเข้าช่วยเลย และแน่นอนว่ากลุ่มเพื่อนผู้หญิงบอกว่าให้ท่า เอง ส่วนครูก็เพิกเฉยไม่ได้จัดการอย่างจริงจังพยายามห้ามนักเรียนตลอดบอกจะจัดการเองไม่อยากให้เรื่องโต และเมื่อเรื่องถึงหูผู้ปกครองฝ่ายผู้กระทำ เขากลับบอกว่าเป็นเพียงเรื่อง เด็กเล่นกัน หรือ รู้เท่าไม่ถึงการณ์ นอกจากในโรงเรียน น้องยังเคยถูกคนใกล้ชิดคนนี้ผมรู้จักครับเป็นลูกชายของเพื่อนแม่ผมเอง เป็นญาติกันตอนนี้นมันเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ โตกว่ารุ่นเพื่อนน้องผมอีก แต่ฉวยโอกาสทำพฤติกรรมลักษณะเดียวกัน ขยับเป้าถูไถขณะให้นั่งตัก ตอนเล่นซ่อนแอบด้วยกัน จนทำให้น้องรู้สึกว่าไม่มีที่ไหนปลอดภัยสำหรับเขาเลย แต่ผมก็ไม่ได้จะเอาอะไรกับเรื่องแบบนี้หรอกแค่รู้สึกว่ามันกลายเป็นปมในใจของเขา ก็ถือว่าผมได้ระบายออกไป ที่แท้ที่เขาเป็นแบบนี้ก็เพราะโดนแบบนี้มาตั้งแต่ป.1จนถึงป.6 มามัธยมก็ยังโดนแก๊งเพื่อนผู้ชายกลุ่มเดิม มารังแกทำร้ายร่างกายอีก แม่ผมเองก็พอจะรับรู้เรื่องทำร้ายร่างกายจึงจัดการให้อยู่ตลอดแต่ก็ไม่เคยรู้เรื่องดีเทลเรื่องแบบนี้เลยสักนิดจนน้องเปิดใจเล่าละเอียดทั้งน้ำตาว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ ผมยอมรับว่าโกรธมากเสียใจแทนมาก พวกมันก็ยังใช้ชีวิตไปได้ดีครับทั้ง7-8คนนั้น ในเรื่องคบหาน้องผมเองก็กลัวเรื่องอย่างว่าไปและมีการคบหากับเพศเดียวกันมาตั้งแต่เริ่มขึ้นมัธยมศึกษาแล้วครับ จนถึงปัจจุบันนี้เลย  แต่ผมไม่รู้ว่าจะทำยังไง เพราะคุณแม่ผมเองยังไม่ได้เปิดรับมากในเรื่องนี้ครอบครัวผม มีแต่ผมเองที่มองว่าเรื่องนี้ปกติ แต่ยังไงผมเองก็รู้สึกว่าน้องผมมีปัญหาทางสุขภาพจิตรึป่าว เพราะเขาเองก็ชอบเหม่อ บางทีก็จะฆตต.หลายครั้ง คิดน้อยใจตัวเองชอบบอกเกลียดตัวเองบ่อย ๆ ไม่เข้ากับใคร หมกตัวอยู่แต่คนเดียวมีสังคมออนไลน์เล็ก ๆ กลัวคนด้วยครับเกลียดการสัมผัสจับนิดนึงไม่ได้เลย ละเขาเหมือนเกลียดที่จะต้องไปเห็นหน้ากลุ่มเดิม ๆ ที่เคยทำตัวเอง  ผมรู้สึกว่าน้องผมใช้ชีวิตยาก เป็นคนที่ไม่ค่อยเข้ากับใคร เป็นซึม ๆ แบบนี้ ผมในฐานะพี่ชาย เจ็บปวดมากที่น้องต้องผ่านอะไรแบบนั้นมาเพียงลำพัง ผมอยากขอคำแนะนำจากเพื่อนๆ ครับว่า ผมจะช่วยเยียวยาจิตใจน้องได้อย่างไรให้น้องกลับมามีรอยยิ้มได้อีกครั้ง? ในครอบครัวที่มีผู้ชาย เราควรวางตัวอย่างไรให้น้องรู้สึกว่าบ้านคือที่ที่ปลอดภัยที่สุด?
เราสามารถเรียกร้องความเป็นธรรมให้อดีตที่แหลกสลายของน้องได้อย่างไรบ้างครับ? ผมควรพาน้องไปหาหมอมั้ย? เพราะรู้สึกว่ามันฝังติดในใจเขาเขาบอกว่าคิดเรื่องนี้มาตลอดครับ และกลัวจริงๆ ขอบคุณที่รับฟังและขอบคุณสำหรับทุกคำแนะนำครับ ผมแค่อยากให้น้องสาวของผมหลุดพ้นจากฝันร้ายนี้ ขอบคุณนะครับ