สวัสดีครับผมอยากให้ทุกคนมาแชร์หน่อย ว่าควรทำยังไงดี??? กับการถูกพ่อแม่ตีกรอบ
เรื่องเป็นงี้ครับ ผมเองก็ยังถูกพ่อแม่ตีกรอบครับ ที่ผ่านมาผมโคตรไม่มีความสุขเลย จนตอนนี้ผมจบมหาลัยแล้ว ผมก็ยังโดนแบบนี้อยู่
คือเรื่องเป็นยังงี้ครับ ขอเล่าตอนก่อนช่วงมหาลัยก่อนแล้วกันครับ คือทางบ้านเขาอยากให้ผมเรียนครูแต่ผมไม่อยากเรียน โดยในตอนนั้นผมอยากเข้าเรียนนิเทศน์ (กะจะไปเรียนต่อที่ กทม) แต่เขาไม่ให้ไปแต่ผมก็เข้าใจเขาว่าเป็นห่วงนู้นี้นั้น ผมเองก็พยายามคุยกับเขาแล้วทางบ้านก็ไม่ยอม สรุปว่าให้ผมเรียนไปก่อน เรียนจบค่อยว่ากันว่าจะทำอะไร
พอผมเรียนครู ผมรู้สึกว่า ตลอด 4 ปี ที่ผมเรียนครู ผมโคตรไม่มีความสุขเลย จากที่ผมไม่อยากเป็นครูอยู่แล้วพอมาเรียนรวมไปถึงฝึกสอนก็ยิ่งไม่อยากเป็นเข้าไปอีก โดยสิ่งที่ผมต้องเจอคือ ต้องมานั่งทำงานเอกสาร, ดูแลเด็กนักเรียน, เวลาเด็กมีปํญหากันก็ต้องเคลียร์ปัญหาให้ และทำอะไรหลายๆ อย่าง จนบางทีถึงขั้นเอางานมาทำที่บ้านแทนที่จะพักผ่อน จากที่ผมประเมินตัวเองแล้ว ตลอดการที่ผมเรียน/ฝึกสอนแล้วผมรู้สึกว่า ผมไม่มีคุณสมบัติมากพอที่จะเป็นครูเขาได้ (ก็เพราะที่ผมบอกนั้นแหละ ว่าผมไม่อยากเป็นครูจริงๆ และตอนนี้ผมเองก็ไปต่อสายครูไม่ไหวแล้ว) ถ้าเป็นไปได้ผมอยากให้ทางบ้านเข้าอกเข้าใจมากกว่านี้
พอผมเล่าประสบการณ์ตอนที่ฝึกสอนรวมไปถึงปัญหาต่างๆที่ผมเจอในการเรียนครูแล้ว ทางบ้านเหมือนจะเข้าใจ สุดท้ายก็ไม่เข้าใจผมอยู่ดี เขาก็ยังหวังให้ผมเป็นครูต่อ ทั้งๆที่ผมไปต่อไม่ไหวแล้ว
ผมตอนนี้ผมเองก็เรียนจบแล้ว ผมอยากไปสายงานอื่นจริงๆและกำลังหางานทำอยู่ ทางบ้านเองก็คาดหวังให้ผมเป็นครูอยู่ "เอาจริงนะเว้ย ความหวังดีของคนเป็นพ่อเป็นแม่แต่มากลายเป็นความทุกข์ของลูกผมก็ไม่เอาหรอก" ผมเบื่อมากเลยกับการโดนพ่อแม่ตีกรอบ ผมอยากหลุดพ้นจากตรงนั้นจะแย้อยู่แล้ว ไม่เข้าใจจริงทำไมต้องคาดหวังด้วยทั้งๆที่อีกฝ่ายไม่ไหวแล้ว
ถูกพ่อแม่ตีกรอบทำยังไง??
เรื่องเป็นงี้ครับ ผมเองก็ยังถูกพ่อแม่ตีกรอบครับ ที่ผ่านมาผมโคตรไม่มีความสุขเลย จนตอนนี้ผมจบมหาลัยแล้ว ผมก็ยังโดนแบบนี้อยู่
คือเรื่องเป็นยังงี้ครับ ขอเล่าตอนก่อนช่วงมหาลัยก่อนแล้วกันครับ คือทางบ้านเขาอยากให้ผมเรียนครูแต่ผมไม่อยากเรียน โดยในตอนนั้นผมอยากเข้าเรียนนิเทศน์ (กะจะไปเรียนต่อที่ กทม) แต่เขาไม่ให้ไปแต่ผมก็เข้าใจเขาว่าเป็นห่วงนู้นี้นั้น ผมเองก็พยายามคุยกับเขาแล้วทางบ้านก็ไม่ยอม สรุปว่าให้ผมเรียนไปก่อน เรียนจบค่อยว่ากันว่าจะทำอะไร
พอผมเรียนครู ผมรู้สึกว่า ตลอด 4 ปี ที่ผมเรียนครู ผมโคตรไม่มีความสุขเลย จากที่ผมไม่อยากเป็นครูอยู่แล้วพอมาเรียนรวมไปถึงฝึกสอนก็ยิ่งไม่อยากเป็นเข้าไปอีก โดยสิ่งที่ผมต้องเจอคือ ต้องมานั่งทำงานเอกสาร, ดูแลเด็กนักเรียน, เวลาเด็กมีปํญหากันก็ต้องเคลียร์ปัญหาให้ และทำอะไรหลายๆ อย่าง จนบางทีถึงขั้นเอางานมาทำที่บ้านแทนที่จะพักผ่อน จากที่ผมประเมินตัวเองแล้ว ตลอดการที่ผมเรียน/ฝึกสอนแล้วผมรู้สึกว่า ผมไม่มีคุณสมบัติมากพอที่จะเป็นครูเขาได้ (ก็เพราะที่ผมบอกนั้นแหละ ว่าผมไม่อยากเป็นครูจริงๆ และตอนนี้ผมเองก็ไปต่อสายครูไม่ไหวแล้ว) ถ้าเป็นไปได้ผมอยากให้ทางบ้านเข้าอกเข้าใจมากกว่านี้
พอผมเล่าประสบการณ์ตอนที่ฝึกสอนรวมไปถึงปัญหาต่างๆที่ผมเจอในการเรียนครูแล้ว ทางบ้านเหมือนจะเข้าใจ สุดท้ายก็ไม่เข้าใจผมอยู่ดี เขาก็ยังหวังให้ผมเป็นครูต่อ ทั้งๆที่ผมไปต่อไม่ไหวแล้ว
ผมตอนนี้ผมเองก็เรียนจบแล้ว ผมอยากไปสายงานอื่นจริงๆและกำลังหางานทำอยู่ ทางบ้านเองก็คาดหวังให้ผมเป็นครูอยู่ "เอาจริงนะเว้ย ความหวังดีของคนเป็นพ่อเป็นแม่แต่มากลายเป็นความทุกข์ของลูกผมก็ไม่เอาหรอก" ผมเบื่อมากเลยกับการโดนพ่อแม่ตีกรอบ ผมอยากหลุดพ้นจากตรงนั้นจะแย้อยู่แล้ว ไม่เข้าใจจริงทำไมต้องคาดหวังด้วยทั้งๆที่อีกฝ่ายไม่ไหวแล้ว