🔘ผู้หลงผู้รู้..
มีคำถามว่า การข้ามหลงจะข้ามด้วยวิธีไหนได้หนอ
ตอบย่อ ๆ พอฟังได้ง่าย ๆว่า...
ข้ามผู้รู้รู้ได้โดยมิได้ยึดถือว่า ผู้รู้เป็นเรา เขา สัตว์ บุคคล
ตัวตนในขณะจิตใด ๆ เลย แล้วได้เรียกว่าเราข้ามความหลงได้โดยสิ้นเชิง
โดยประการทั้งปวง
ถามต่อไปว่า ผู้รู้รู้ กับสังขารต่างกันอย่างไร
ผู้รู้รู้ ก็คือสังขาร อันละเอียด อันประณีตนั้นเอง เพราะเกิดอย่างละเอียด ดับอย่างละเอียดมาก
เกิดขึ้นแปรดับพร้อมกันในขณะเดียวกัน ไม่มีอันใดก่อน ไม่มีอันใดหลังเลย
ติดต่อกันเป็นพืด (ถ้า)สติปัญญาไม่แนบสนิทอยู่กับผู้รู้รู้แล้ว ก็ยากจะรู้ได้โดยถ่องแท้ว่าเกิดดับเป็น
เมื่อผู้รู้รู้เกิดดับเป็นอย่างว่องไวละเอียดลออแล้ว จะไปเป็นทิฏฐิบัญญัติว่าผู้รู้เป็นพระนิพพานนั้น
ก็ย่อมเป็นงูกินหางตนอยู่นั้นเอง
ย่อมเป็นไปไม่ได้ พระนิพพานมิได้มาเป็นลูกน้องของผู้รู้
มิได้มาสังสรรค์กับผู้รู้อีกด้วย
และมิได้มาบัญญัติว่าสูญหรือไม่สูญ
เอาโขนสวมหัวใส่ตนอันใดเลย
เป็นเรื่องของผู้รู้ไม่รู้เท่าเงาของตัวต่างหาก
จึงกล่าวเป็นภพเป็นชาติอย่างละเอียดไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
ธรรมที่ถูกถามตอบกัน เป็นธรรมหมู่ ธรรมคู่
ที่สังสรรค์ต่างหาก มีรสชาติอันอิงผู้รู้อยู่เป็นเครื่องหมาย
มิฉะนั้นก็ไม่มีเงื่อนไขจะอธิบายโต้ตอบและถามได้
ต้องอาศัยขันธวิบากและผู้รู้ตอบถามกันเป็นธรรมาสน์
พระนิพพานแท้มิได้มาตอบถามกับท่านผู้ใด ยกอุทาหรณ์หยาบ ๆ
ดินฟ้าอากาศมิได้มาตอบถามกับผู้รู้และไม่รู้ฉันใด
พระนิพพานก็ฉันนั้น พระนิพพาน มิได้มากล่าวชีวประวัติตนเองและผู้อื่นให้เป็นคัมภีร์อะไรเลย
ผู้รู้เมื่อรู้ถูก ปฏิบัติถูก ก็เป็นเพียงทางเดินเข้าไปสู่พระนิพพานเท่านั้น
มิได้เป็นเนื้อธรรมนิพพานแท้
ถ้าหากว่าตายคาผู้รู้รู้
มีอุปาทานอยู่ในผู้รู้และจิตใจอันเด่นดวง
ก็ไปเกิดในพรหมโลกที่ไม่มีรูป
ยังไม่พ้นจากชาติ ชรา มรณะได้แท้
นักปฏิบัติในพระพุทธศาสนาผู้หวังพ้นทุกข์ในสงสารโดยด่วนแน่แท้
มักจะคาอยู่ที่นี้เป็นส่วนมากนัก
แต่ก็ไม่ปฏิเสธว่าไม่มีท่านผู้พ้นไปจากนี้ได้
เป็นเพียงมีมากน้อยกว่ากันเท่านั้น
เขาโคกับขนโคแม้อรหันตาขีณาสวา
เข้าสู่พระนิพพานไปแล้ว มากกว่าเม็ดหินเม็ดทรายในท้องมหาสมุทร ๔ หรือ ๕ มหาสมุทร
หรือมากกว่านั้นก็จริง บรรดาที่ยังเหลืออยู่นั้น
จะกี่อสงไขยมหาสมุทรเล่า
เพราะเขาโคกับขนโคดังปรารภมาแล้วนั้นซ้ำ ๆ ซาก ๆ..."
ที่มา
https://www.facebook.com/share/p/18xpUhtAUZ/
ต้องปัญญาระดับไหน? ถึงอ่านเข้าใจ? หลวงปู่หล้า ตอบจะข้ามตัวหลง จะข้ามด้วยวิธีไหน?
มีคำถามว่า การข้ามหลงจะข้ามด้วยวิธีไหนได้หนอ
ตอบย่อ ๆ พอฟังได้ง่าย ๆว่า...
ข้ามผู้รู้รู้ได้โดยมิได้ยึดถือว่า ผู้รู้เป็นเรา เขา สัตว์ บุคคล
ตัวตนในขณะจิตใด ๆ เลย แล้วได้เรียกว่าเราข้ามความหลงได้โดยสิ้นเชิง
โดยประการทั้งปวง
ถามต่อไปว่า ผู้รู้รู้ กับสังขารต่างกันอย่างไร
ผู้รู้รู้ ก็คือสังขาร อันละเอียด อันประณีตนั้นเอง เพราะเกิดอย่างละเอียด ดับอย่างละเอียดมาก
เกิดขึ้นแปรดับพร้อมกันในขณะเดียวกัน ไม่มีอันใดก่อน ไม่มีอันใดหลังเลย
ติดต่อกันเป็นพืด (ถ้า)สติปัญญาไม่แนบสนิทอยู่กับผู้รู้รู้แล้ว ก็ยากจะรู้ได้โดยถ่องแท้ว่าเกิดดับเป็น
เมื่อผู้รู้รู้เกิดดับเป็นอย่างว่องไวละเอียดลออแล้ว จะไปเป็นทิฏฐิบัญญัติว่าผู้รู้เป็นพระนิพพานนั้น
ก็ย่อมเป็นงูกินหางตนอยู่นั้นเอง
ย่อมเป็นไปไม่ได้ พระนิพพานมิได้มาเป็นลูกน้องของผู้รู้
มิได้มาสังสรรค์กับผู้รู้อีกด้วย
และมิได้มาบัญญัติว่าสูญหรือไม่สูญ
เอาโขนสวมหัวใส่ตนอันใดเลย
เป็นเรื่องของผู้รู้ไม่รู้เท่าเงาของตัวต่างหาก
จึงกล่าวเป็นภพเป็นชาติอย่างละเอียดไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
ธรรมที่ถูกถามตอบกัน เป็นธรรมหมู่ ธรรมคู่
ที่สังสรรค์ต่างหาก มีรสชาติอันอิงผู้รู้อยู่เป็นเครื่องหมาย
มิฉะนั้นก็ไม่มีเงื่อนไขจะอธิบายโต้ตอบและถามได้
ต้องอาศัยขันธวิบากและผู้รู้ตอบถามกันเป็นธรรมาสน์
พระนิพพานแท้มิได้มาตอบถามกับท่านผู้ใด ยกอุทาหรณ์หยาบ ๆ
ดินฟ้าอากาศมิได้มาตอบถามกับผู้รู้และไม่รู้ฉันใด
พระนิพพานก็ฉันนั้น พระนิพพาน มิได้มากล่าวชีวประวัติตนเองและผู้อื่นให้เป็นคัมภีร์อะไรเลย
ผู้รู้เมื่อรู้ถูก ปฏิบัติถูก ก็เป็นเพียงทางเดินเข้าไปสู่พระนิพพานเท่านั้น
มิได้เป็นเนื้อธรรมนิพพานแท้
ถ้าหากว่าตายคาผู้รู้รู้
มีอุปาทานอยู่ในผู้รู้และจิตใจอันเด่นดวง
ก็ไปเกิดในพรหมโลกที่ไม่มีรูป
ยังไม่พ้นจากชาติ ชรา มรณะได้แท้
นักปฏิบัติในพระพุทธศาสนาผู้หวังพ้นทุกข์ในสงสารโดยด่วนแน่แท้
มักจะคาอยู่ที่นี้เป็นส่วนมากนัก
แต่ก็ไม่ปฏิเสธว่าไม่มีท่านผู้พ้นไปจากนี้ได้
เป็นเพียงมีมากน้อยกว่ากันเท่านั้น
เขาโคกับขนโคแม้อรหันตาขีณาสวา
เข้าสู่พระนิพพานไปแล้ว มากกว่าเม็ดหินเม็ดทรายในท้องมหาสมุทร ๔ หรือ ๕ มหาสมุทร
หรือมากกว่านั้นก็จริง บรรดาที่ยังเหลืออยู่นั้น
จะกี่อสงไขยมหาสมุทรเล่า
เพราะเขาโคกับขนโคดังปรารภมาแล้วนั้นซ้ำ ๆ ซาก ๆ..."
ที่มา
https://www.facebook.com/share/p/18xpUhtAUZ/