ตอนนั้นผมอายุ 15ปี ผมได้ไปบ้านคนงานบ้านผมเมื่อก่อนบ้านผมทำธุรกิจค้าไม้ ผมไปบ้านคนงานมีหมา 2 ตัว ตอนนั้นเขาเพิ่งออกจากท้องแม่เลย อีกตัวนึงสีขาวล้วน อีกตัวสีขาวปนดำเหมือนวัวนม ตัวสีขาวล้วนผมตั้งชื่อว่าบิ๊กกี้ ตัวสีขาวปนดำที่เหมือนวัวนมเป็นตัวเมียตั้งชื่อว่าหมี ผมได้โอบอุ้มเลี้ยงดูไว้ในห้องนอนผมทั้งเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวเพราะเขาตอนนั้นยังเด็กมากเหมือนเด็กทารกเลย ผมอยู่บ้านคนเดียวผมจะมีความผูกพันกับ 2 ตัวนี้มากเปรียบเสมือนเป็นน้องชายกับน้องสาว ผมมีพี่สาว 1 คน แต่พี่สาวของผมจะอยู่คนละที่กับผม ครอบครัวเราไม่ perfect ครอบครัวเราbroken home ทำให้พี่สาวต้องไปหาเงินตั้งแต่เด็ก ส่วนตัวผมเองก็อยู่กับแม่นานๆแม่จะกลับมาบ้านผมจะอยู่กับบิ๊กกี้กับลูกหมี
วันหนึ่งเกิดเรื่องไม่ดีกับผม ทำให้ผมขาดอิสรภาพ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เราไม่ได้สร้างแต่มันเกิดความซวยมาที่เราไม่รู้ชาติที่แล้วทำอะไรไว้ ผ่านมาสัก 2 อาทิตย์มั้งแม่พาลูกหมีมาเยี่ยมผม เชื่อไหมครับว่าลูกหมีตะเกียกตะกายเพื่ออยากจะเข้ามาหาผมแต่เข้ามาหาไม่ได้ผมก็ออกไปหาเขาไม่ได้ ตอนนั้นเป็นภาพที่ผมร้องไห้ผมเชื่อว่าน้องลูกหมีก็คงเช่นกัน ผ่านไปประมาณแค่ 3 เดือน ผมได้ออกมาข้างนอกจากการช่วยเหลือของแม่ ผมได้กลับมาที่บ้าน มีข่าวร้ายว่าบิ๊กกี้ที่ผมเลี้ยงดูไว้เหมือนน้องชายเราผูกพันกันมากเพราะผมมีแค่ 2 ตัวนี้ บิ๊กกี้ได้ตรอมใจตายคนข้างบ้านบอกว่ามันหอนทุกวันเลยจนสุดท้ายตายผมเสียใจมาก
คุณเชื่อไหมว่ามรสุมมันจะเข้ามาพร้อมกันในวันที่เราแย่วันที่เฮงซวยที่สุดมันจะมีอะไรแต่อะไรเข้ามาแต่เรื่องร้ายๆ สถานการณ์ในตอนนี้เศรษฐกิจในบ้านผมธุรกิจบ้านผมพังแบบพังพินาศไม่เหลือสิ้นดีจนต้องสูญเสียบ้าน จนผมกับแม่ต้องไปอยู่บ้านเช่า เหลือแค่น้องลูกหมีแล้วก็เอามาไว้ที่บ้านแต่ด้วยความที่สถานการณ์ที่บ้านตอนนั้นแย่มากแม้กระทั่งค่าเช่าก็ไม่มีค่ากินก็ไม่มี
ลูกหมีเป็นหมาที่น่ารักมากๆ เหมือนน้องสาวผมขนปุยๆเหมือนบางแก้ว ผสมกลับหมาป่า แต่ช่วงนั้นรู้สึกว่าท้องเขาจะปลอมๆเหมือนเขาจะไม่ค่อยดีเหมือนมีก้อนในท้องผมได้ตัดสินใจยกให้บ้านเพื่อนเป็นคนดูแล เพื่อหวังให้เขาหาเช่าหาปลาให้กินแล้วก็พาไปรักษา
คุณเชื่อไหมสิ่งที่ผมคิดไว้มันตรงกันข้ามหมดเลย ความเป็นอยู่สกปรกข้าวอาจจะมีกิน เขาพาไปรักษาอยู่แต่ ความสะอาดเขาไม่มี ผมเคยแวะไปหาน้องลูกหมีกลิ่นตัวเหม็นมากเลยจากที่อยู่กับผมจะหอมไปกินแป้งเพราะผมเป็นคนสะอาดวันนั้นผมน้ำตาไหล ผมรู้สึกว่าผมทำไมมันแย่แบบนี้คนๆนึงหมาตัวนึงน้องคนนึงยังดูแลไม่ได้
จนผ่านไปไม่นานมากนักได้ข่าวอีกทีว่าน้องลูกหมีเสีย ผมน้ำตาไหลมันมีแต่คำพูดในหัวว่าผมทำอะไรลงไป ทำไมผมคิดแทนคนอื่น ทำไมผมตัดสินแทนคนอื่นทั้งๆที่น้องลูกหมีขาอาจจะอยากอยู่กับผมแม้จะไม่มีข้าวกินถึงแม้จะป่วยเขาอาจจะอยากอยู่กับเราก็ได้อาจจะอยากตายอยู่กับเราก็ได้
ตอนนี้ผมอายุ 46 ผ่านมาแล้ว 28 ปี ผมไม่เคยลืมการตัดสินใจจะแย่ของผมในครั้งนั้นผมยังคงโทษตัวเองตลอดแล้วยังคิดว่าผมตัดสินใจได้แย่มากๆ ทำไมผมต้องตัดสินใจแทนคนอื่นทำไมผมต้องคิดแทนน้องลูกหมี
ความคิดเหล่านี้มันหลอกนอนตั้งแต่วันนั้นจนผมอายุ 46 ตอนนี้ มันอาจจะเป็นเวรกรรมที่ผมสร้างไว้
หลังจากนั้นมาถึงพี่สาวผม เขาติดโควิดที่ต่างประเทศ แต่ตอนนั้นสถานที่ทุกที่สถานที่ราชการไม่สามารถติดต่อใครได้เลย แต่ผมได้ติดต่อจากหน่วยงานนึงสามารถนำตัวพี่สาวผมขึ้นเครื่องลำแรกที่จะลำเลียงคนไทยต่างประเทศนั้นมาที่เมืองไทย แต่เชื่อไหมว่าพี่สาวผมบอกว่าเขาไม่อยากทำเขาไม่อยากเป็นภาระ เขาไม่อยากกลับมาในสภาพแบบนั้น พี่สาวผมเป็นคนสวย ผมไม่ยอมผมได้มีคำพูดเถียงกันกับพี่สาวพี่สาวอยากอยู่ที่นั่นแต่ผมอยากพาตัวเข้ามาอยู่ที่นี่มารักษา แต่ในตอนนั้นคนไทยค่อนข้างกลัวโรคโควิดพี่สาวผมคงจะกลัวว่าถ้ามาปุ๊บก็คงจะมีแต่คนรังเกียจ ในตอนนั้นที่ระบาดทุกคนคงจำได้แม้กระทั่งศพยังไม่มีใครอยากจะเอายังไม่มีใครอยากจะเผาเลย ผมเข้าใจพี่สาวผมนะ ในวันนั้นผมตัดสินใจทั้งน้ำตาว่าผมจะทำตามคำขอเขา ในตอนนั้นประมาณ 2วัน ผมได้ดูตัวตรวจออกซิเจนที่ปลายนิ้ว ผมได้ดูอัพเดทตลอดเวลา จาก 90 ลงมาเหลือ 80 ลงมาเหลือ ทำได้เลยว่าตัวสุดท้ายคือ 70 กว่าๆ เขาเริ่มไม่มีแฟนที่จะคุยกับผมแล้วแม้กระทั่งการพิมพ์ ในตอนนั้นแหละผมรู้เลยว่าถ้าผมทำตามเขาต้องการเขาไม่อยากกลับ ผมจะต้องเตรียมบอกแม่ไม่วันใดก็วันหนึ่งเราว่า แม่พวกเราสูญเสียพี่สาวไปแล้ว
ทั้งสองเรื่องนี้ มันเป็นเรื่องที่ ฝังอยู่ในใจผมมาตลอดเป็นสิ่งที่ผมไม่เคยลืมเลือน ทุกวันทุกคืน ทุกนาที แม้ว่าเวลาจะผ่านมานานแล้วก็ตาม จำไว้เลยทุกคน อย่าตัดสินอย่าคิดแทนจิตใจคนอื่นเขา เขาอาจจะอยากอยู่กับเราก็ได้แม้เราจะจนอย่าผลักไสให้เขาไปอยู่กับคนอื่น อย่างเช่นที่ผมผลักไสน้องหมีให้ไปอยู่กับคนอื่น
ส่วนเรื่องที่สาวผม ไม่รู้สิอีกตอนนี้ผมก็อยากทำตามคำขอเขาแต่ถ้าอีกใจนึงผมไม่ตามใจเขาผมให้เขามากับเครื่องบินไฟท์แรกมารักษาที่นี่เขาอาจจะมีชีวิตอยู่ก็ได้ ผมกับแม่คงไม่ต้องมาเสียใจจนป่านนี้เราไม่เคยลืมเลือน บางคนบอกว่า 2 ปี 4 ปีเดี๋ยวก็ลืมคุณเชื่อไหมว่าตราบใดที่คุณยังมีลมหายใจคุณจะไม่ลืมคนที่คุณรักที่สุด
อย่าทำเรื่องที่ผิดพลาดแบบผมเลยมันทรมานมากๆ
ถ้าครอบครัวผมไม่จน ไม่ตกหรอก คงไม่เป็น แบบนี้
ผมมีอีกเรื่องนึงผมมีเวลาจะมาเล่าต่อ
การตัดสินใจแทนคนอื่น การผลักไสคนที่เรารักให้ไปอยู่กับคนอื่น ความผิดพลาดที่เราอยากไปแก้ไข ตราบาปที่เราไม่เคยลืม
วันหนึ่งเกิดเรื่องไม่ดีกับผม ทำให้ผมขาดอิสรภาพ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เราไม่ได้สร้างแต่มันเกิดความซวยมาที่เราไม่รู้ชาติที่แล้วทำอะไรไว้ ผ่านมาสัก 2 อาทิตย์มั้งแม่พาลูกหมีมาเยี่ยมผม เชื่อไหมครับว่าลูกหมีตะเกียกตะกายเพื่ออยากจะเข้ามาหาผมแต่เข้ามาหาไม่ได้ผมก็ออกไปหาเขาไม่ได้ ตอนนั้นเป็นภาพที่ผมร้องไห้ผมเชื่อว่าน้องลูกหมีก็คงเช่นกัน ผ่านไปประมาณแค่ 3 เดือน ผมได้ออกมาข้างนอกจากการช่วยเหลือของแม่ ผมได้กลับมาที่บ้าน มีข่าวร้ายว่าบิ๊กกี้ที่ผมเลี้ยงดูไว้เหมือนน้องชายเราผูกพันกันมากเพราะผมมีแค่ 2 ตัวนี้ บิ๊กกี้ได้ตรอมใจตายคนข้างบ้านบอกว่ามันหอนทุกวันเลยจนสุดท้ายตายผมเสียใจมาก
คุณเชื่อไหมว่ามรสุมมันจะเข้ามาพร้อมกันในวันที่เราแย่วันที่เฮงซวยที่สุดมันจะมีอะไรแต่อะไรเข้ามาแต่เรื่องร้ายๆ สถานการณ์ในตอนนี้เศรษฐกิจในบ้านผมธุรกิจบ้านผมพังแบบพังพินาศไม่เหลือสิ้นดีจนต้องสูญเสียบ้าน จนผมกับแม่ต้องไปอยู่บ้านเช่า เหลือแค่น้องลูกหมีแล้วก็เอามาไว้ที่บ้านแต่ด้วยความที่สถานการณ์ที่บ้านตอนนั้นแย่มากแม้กระทั่งค่าเช่าก็ไม่มีค่ากินก็ไม่มี
ลูกหมีเป็นหมาที่น่ารักมากๆ เหมือนน้องสาวผมขนปุยๆเหมือนบางแก้ว ผสมกลับหมาป่า แต่ช่วงนั้นรู้สึกว่าท้องเขาจะปลอมๆเหมือนเขาจะไม่ค่อยดีเหมือนมีก้อนในท้องผมได้ตัดสินใจยกให้บ้านเพื่อนเป็นคนดูแล เพื่อหวังให้เขาหาเช่าหาปลาให้กินแล้วก็พาไปรักษา
คุณเชื่อไหมสิ่งที่ผมคิดไว้มันตรงกันข้ามหมดเลย ความเป็นอยู่สกปรกข้าวอาจจะมีกิน เขาพาไปรักษาอยู่แต่ ความสะอาดเขาไม่มี ผมเคยแวะไปหาน้องลูกหมีกลิ่นตัวเหม็นมากเลยจากที่อยู่กับผมจะหอมไปกินแป้งเพราะผมเป็นคนสะอาดวันนั้นผมน้ำตาไหล ผมรู้สึกว่าผมทำไมมันแย่แบบนี้คนๆนึงหมาตัวนึงน้องคนนึงยังดูแลไม่ได้
จนผ่านไปไม่นานมากนักได้ข่าวอีกทีว่าน้องลูกหมีเสีย ผมน้ำตาไหลมันมีแต่คำพูดในหัวว่าผมทำอะไรลงไป ทำไมผมคิดแทนคนอื่น ทำไมผมตัดสินแทนคนอื่นทั้งๆที่น้องลูกหมีขาอาจจะอยากอยู่กับผมแม้จะไม่มีข้าวกินถึงแม้จะป่วยเขาอาจจะอยากอยู่กับเราก็ได้อาจจะอยากตายอยู่กับเราก็ได้
ตอนนี้ผมอายุ 46 ผ่านมาแล้ว 28 ปี ผมไม่เคยลืมการตัดสินใจจะแย่ของผมในครั้งนั้นผมยังคงโทษตัวเองตลอดแล้วยังคิดว่าผมตัดสินใจได้แย่มากๆ ทำไมผมต้องตัดสินใจแทนคนอื่นทำไมผมต้องคิดแทนน้องลูกหมี
ความคิดเหล่านี้มันหลอกนอนตั้งแต่วันนั้นจนผมอายุ 46 ตอนนี้ มันอาจจะเป็นเวรกรรมที่ผมสร้างไว้
หลังจากนั้นมาถึงพี่สาวผม เขาติดโควิดที่ต่างประเทศ แต่ตอนนั้นสถานที่ทุกที่สถานที่ราชการไม่สามารถติดต่อใครได้เลย แต่ผมได้ติดต่อจากหน่วยงานนึงสามารถนำตัวพี่สาวผมขึ้นเครื่องลำแรกที่จะลำเลียงคนไทยต่างประเทศนั้นมาที่เมืองไทย แต่เชื่อไหมว่าพี่สาวผมบอกว่าเขาไม่อยากทำเขาไม่อยากเป็นภาระ เขาไม่อยากกลับมาในสภาพแบบนั้น พี่สาวผมเป็นคนสวย ผมไม่ยอมผมได้มีคำพูดเถียงกันกับพี่สาวพี่สาวอยากอยู่ที่นั่นแต่ผมอยากพาตัวเข้ามาอยู่ที่นี่มารักษา แต่ในตอนนั้นคนไทยค่อนข้างกลัวโรคโควิดพี่สาวผมคงจะกลัวว่าถ้ามาปุ๊บก็คงจะมีแต่คนรังเกียจ ในตอนนั้นที่ระบาดทุกคนคงจำได้แม้กระทั่งศพยังไม่มีใครอยากจะเอายังไม่มีใครอยากจะเผาเลย ผมเข้าใจพี่สาวผมนะ ในวันนั้นผมตัดสินใจทั้งน้ำตาว่าผมจะทำตามคำขอเขา ในตอนนั้นประมาณ 2วัน ผมได้ดูตัวตรวจออกซิเจนที่ปลายนิ้ว ผมได้ดูอัพเดทตลอดเวลา จาก 90 ลงมาเหลือ 80 ลงมาเหลือ ทำได้เลยว่าตัวสุดท้ายคือ 70 กว่าๆ เขาเริ่มไม่มีแฟนที่จะคุยกับผมแล้วแม้กระทั่งการพิมพ์ ในตอนนั้นแหละผมรู้เลยว่าถ้าผมทำตามเขาต้องการเขาไม่อยากกลับ ผมจะต้องเตรียมบอกแม่ไม่วันใดก็วันหนึ่งเราว่า แม่พวกเราสูญเสียพี่สาวไปแล้ว
ทั้งสองเรื่องนี้ มันเป็นเรื่องที่ ฝังอยู่ในใจผมมาตลอดเป็นสิ่งที่ผมไม่เคยลืมเลือน ทุกวันทุกคืน ทุกนาที แม้ว่าเวลาจะผ่านมานานแล้วก็ตาม จำไว้เลยทุกคน อย่าตัดสินอย่าคิดแทนจิตใจคนอื่นเขา เขาอาจจะอยากอยู่กับเราก็ได้แม้เราจะจนอย่าผลักไสให้เขาไปอยู่กับคนอื่น อย่างเช่นที่ผมผลักไสน้องหมีให้ไปอยู่กับคนอื่น
ส่วนเรื่องที่สาวผม ไม่รู้สิอีกตอนนี้ผมก็อยากทำตามคำขอเขาแต่ถ้าอีกใจนึงผมไม่ตามใจเขาผมให้เขามากับเครื่องบินไฟท์แรกมารักษาที่นี่เขาอาจจะมีชีวิตอยู่ก็ได้ ผมกับแม่คงไม่ต้องมาเสียใจจนป่านนี้เราไม่เคยลืมเลือน บางคนบอกว่า 2 ปี 4 ปีเดี๋ยวก็ลืมคุณเชื่อไหมว่าตราบใดที่คุณยังมีลมหายใจคุณจะไม่ลืมคนที่คุณรักที่สุด
อย่าทำเรื่องที่ผิดพลาดแบบผมเลยมันทรมานมากๆ
ถ้าครอบครัวผมไม่จน ไม่ตกหรอก คงไม่เป็น แบบนี้
ผมมีอีกเรื่องนึงผมมีเวลาจะมาเล่าต่อ