ไม่มีไรแค่อยากระบาย

ตอนปีก่อนช่วงปิดเทอมพ่อมารับหนูไปอยู่ด้วยบอกจะพาไปเที่ยวแต่สุดท้ายก็ไม่พาไปไหนเลยให้หนูอยู่แต่ในห้องแคบๆคนเดียวน้าเลยเป็นห่วงมารับไปอยู่ด้วยสักพักน้ามีลูกสองคนอยู่ห้องเช่าเล็กๆมีห้องนอนห้องเดียวมีเตียงน้าหนึ่งเตียงแล้วก็เตียงสองชั้นของลูกน้าตอนนั้นน้าให้หนูนอนเตียงสองชั้นชั้นบนลูกคนโตนอนเตียง2ชั้นชั้นล่างลูกคนเล็กนอนกับน้าคืนแรกหนูหลับไปปกติแต่ตอนเช้าลูกคนโตของน้ามันมาล้วงกางเกงหนูเอานิ้วมาถูๆจิ้มๆจนหนูสะดุ้งตอนแรกหนูคิดว่าตัวเองคิดไปเองหลายวันเข้ามันก็ทำอีกจนหนูเห็นแล้วมันก็รีบเอามือออกแล้วนอนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นหนูกลัวมากตัวสั่นแล้วก็ร้องไห้
วันต่อมามันก็ทำอีกหนูไม่รู้จะบอกใครเลยไปบอกน้า เพราะเป็นคนที่หนูใกล้ที่สุดแต่หนูก็พอรู้อยู่แล้วว่าน้าอาจจะเข้าข้างลูกตัวเองพอหนูเล่าน้าก็โกรธแล้วด่าหนูว่า "ทั้งตระกูลไปกลัวพ่อเมิงดีกว่าพ่อเมิงอ่ะยิ่งตัวอันตรายเคยลวนลามพี่ลูกกูอายุแค่13มันจะไปรู้เรื่องเพศอะไรมันไม่ได้มีความคิดสกปรกๆแบบ"หรอกตอนนั้นหนูร้องไห้ไม่หยุดแล้วลูกน้าคนนั้นก็กอดน้าแล้วร้องไห้พูดว่า"โลกนี้มันไม่ยุติธรรมเลยคนไม่ผิดยังไงก็ต้องผิดอยู่ดี"หนูยิ่งงงมากมันพูดเหมือนตัวเองเป็นเหยื่อแล้วพูดอย่างเบียวพูดเวอร์ๆแล้วน้าก็ไล่หนูออกจากห้อง บอกว่าจะไปส่งแต่หนูกลัวเลยวิ่งหนีออกจากตึกไปนั่งอยู่แถวท่อระบายน้ำแล้วโทรให้พ่อมารับหลังจากนั้นน้าก็ไปลงบันทึกประจำวันว่าหนูใส่ร้ายลูกเขาเพราะกลัวว่าแม่หนูจะแจ้งความสุดท้ายเรื่องมันบานปลายจนครอบครัวแตกกันหนูรู้สึกเหมือนทุกอย่างมันเกิดขึ้นเพราะหนูแล้วก็ลืมเรื่องนี้ไม่ได้เลยจนถึงตอนนี้ถ้าไม่เชื่อก็ไม่เป็นไรแค่อย่าพิมพ์ซ้ำเติมหนูก็พอเพราะยังไงก็ไม่ค่อยมีใครจะเชื่อหนูอยู่แล้วหนูนึกเรื่องนี้ทีไรแล้วร้องไห้ทุกทีไม่คิดเลยว่าเขาจะเป็นคนแบบนี้เพราะเห็นเป็นคนเงียบๆเรียนเก่งด้วยแล้วเคยอยู่ด้วยกันตั้งแต่เด็กหนูนึกถึงมันก็ยังเกลียดอยู่เลยเกลียดเข้าไส้ทำคนอื่นแท้ๆตัวเองเสร่อมาเรียนตามปกติยิ้มแย้มไปเที่ยวกับแม่ปล่อยให้คนอื่นนั่งร้องไห้เลวสันดานก็ เกลียด