เจอน้องขายนมเปรี้ยวบีทาเก้นคนนึงอยู่ๆก็จะเอานมให้หมดเลยไม่คิดตังด้วยค่ะ

คือเรื่องเป็นอย่างงี้ค่ะทุกคนเมื่อกี้เรากับเพื่อนขับรถผ่านเกาะลันตาถนนกิ่งแก้วเจอน้องขายบีทาเก้นคนนึงกำลังนั่งอยู่บนรถน่าจะเล่นโทรศัพท์อยู่แล้วเราอยากกินพอดีเราเลยไปจอดข้างหน้าน้องเขาน้องเขาก็ยกมือไหว้ เราจะซื้อชุดนึงแต่ก็ต้องสะดุดกับคำพูดน้อง เพราะอยู่ๆน้องเขาก็พูดขึ้นมาว่า พี่เอาไปหมดเลยได้ไหมครับ ผมไม่คิดตังด้วย เราเองก็เอะใจไปสักแป๊บนึง ในใจอาจจะคิดว่า การตลาดหรือปล่าว หลอกขายหรือปล่าว เราก็ถามน้องไปว่า ทำไมอ่ะทำไมให้พี่หมดเลย น้องเขาตอบมาว่า ผมขี้เกียจขายครับ วันนี้ผมเจอแต่อะไรไม่รู้ทั้งวัน เข้าไปยังไม่ได้ทันจะพรีเซนต์ลูกค้าเขาก็หน้าเหวี่ยงใส่แล้ว ผมไม่มีกำลังใจขายแล้วครับผมเหนื่อย เบื่อด้วย เรากับเพื่อนก็หัวเราะแล้วถามน้องว่า แล้วน้องไม่เก็บไว้ขายพรุ่งนี้หรอ น้องบอกมันเช็ครอบต่อรอบครับ พรุ่งนี้ก็ได้นมล็อตใหม่ อยากให้มันหมด แต่เจอลูกค้าแต่ละคนหน้าเหวี่ยง บางทีก็ลากเสียง บางทีก็เลือกหน้าตาคนซื้อ น้องบอกว่า จริงๆอยากตั้งใจพรีเซนต์มากๆ แต่พอพูดเยอะๆลูกค้าก็รำคาญ เลยเลือกที่จะพูดน้อยๆเอา เราเองก็สงสารน้อง เข้าใจน้องเลยอ่ะ ว่ามันเหนื่อยจริงๆ การขายอะไรแบบนี้มันยากมากเลย แต่อยากให้น้องสู้ๆ ถ้าน้องเขาได้มีโอกาสเข้ามาอ่านกระทู้เรา เราอยากให้น้องเขาสู้ๆ อย่าไปท้อ คนเราขายอย่างงี้เจอลูกค้าหลากหลายประเภท เราเองก็เคยขายแบบนี้เหมือนกัน รู้สึกถึงความรู้สึกน้องเลย เพราะเมื่อก่อนเราก็เจอแบบน้องเหมือนกัน เราถามน้องว่า ถ้าให้พี่หมดน้องจะไม่ขาดทุนหรอ น้องบอกไม่ขาดครับ ผมยอมออกตังเองดีกว่า ถ้าดึกๆไปขายแล้วต้องเจอลูกค้าทำเหมือนรำคาญใส่ ยอมเอาตังตัวเองแลกกับการเอานมมาแจกดีกว่า จะได้กลับบ้านไปนอนพักผ่อน ทุกคนคิดยังไงบ้างคะ ส่วนตัวสงสารน้องมาก