ตามหาคน ๆ นึงในวัยเด็ก

กระทู้สนทนา
สวัสดีค่ะ เราพึ่งมาเล่นเว็บนี้ครั้งแรก เรามาเล่นเพราะหนังสั้นประกอบเพลง “อีกนานไหม” ของ NUM KALA เพราะเราเห็นใน MV ภัทรพยายามตามหาเธอด้วยเว็บนี้ ซึ่งเราก็มาตามหาคน ๆ นึงเหมือนกันค่ะ เขาเป็นรุ่นพี่ผู้ชายชื่อเพชร เราห่างกับพี่เขา 2 ปี พี่เขามีน้องชื่อเชฟ ถ้าจำไม่ผิดน่าจะไม่ใช่น้องแท้ ๆ เรากับเชฟอายุเท่ากันเลย ย้อนไปตั้งแต่สมัยเราเด็ก ๆ เราไปบ้านย่าที่ปัตตานีเราไปวัดเพราะมีงาน ตกตอนเย็นเราไปเดินเล่นแล้วเราก็ไปเจอลูกพี่ลูกน้องเล่นอยู่กับพี่เขาแล้วก็เชฟน้องพี่เขาแล้วก็มีพี่อีกคนนึงน่าจะเป็นเพื่อนพี่เขามั้ง แล้วพี่เขาก็ชวนเราไปเล่นด้วยกัน เล่นจนค่ำเลย สนุกกันมาก ๆ แล้วเราก็ไปเห็นตรงทรายที่พื้นว่ามีคนเขียนว่าชอบเราหรือรักเรานี่แหละ ตอนนั้นเราก็งงนะว่าใครเขียน แล้วพวกนั้นก็บอกว่าพี่เพชรเป็นคนเขียน แล้วเราก็เขินบิดเลยแหละ แล้วพึ่งมารู้ว่าบ้านย่ากับบ้านพี่เขาอยู่ไม่ไกลเรานิดเดียวเอง พี่เขาอยู่กับป้าเขาแล้วก็น้องพี่เขา บ้านพี่เขาอยู่ติดฝั่งถนน บ้านย่าเราอยู่ในซอยไปอีกนิดนึง บ้านอยู๋ใกล้กันยังไงน่ะหรอ ก็พอเราไปที่หลังบ้านย่า เราก็เจอศาลา 2 หลัง แล้วก็พ้นศาลาไปก็เป็นบ้านป้าพี่เขาแล้วล่ะ เราก็เลยได้มาเล่นกับพี่เขาพี่เขา กับเชฟ เราอยู่คนละจังหวัดกับบ้านย่า พอถึงเวลาเราต้องกลับบ้านที่สงขลาเพราะต้องกลับไปเรียน พอปิดเทอมเราก็เลยไปอยู่บ้านย่าซะเลย หลังจากนั้นเราก็มาเล่นด้วยกันทุกวันเลยตรงศาลา บางทีพี่เขาก็มาบ้านย่าเราบ้างแหละ มาบางทีเรายังไม่ตื่นเลยด้วยซ้ำ แล้วมาส่องตรงหน้าต่างตอนเรานอน มาปลุกบอกว่าให้ตื่นได้แล้ว จำได้ตอนนั้นเหมือนย่าเราเจอเต่าแล้วเอาเก็บไว้เพื่อจะดูหวย แล้วก็ค่อยเอาไปปล่อย แล้วพี่เขาก็ไปเล่นกับเต่า ตอนนั้นเราพึ่งตื่นอยู่เลย ว่าจะออกไปดู จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงร้องไห้ แล้วเห็นพี่เขาโดนเต่างับมือ งับนิ้วชี้ พี่เขาร้องไม่หยุดเลยเข้าใจว่ามันเจ็บ เอ็นดูมาก แล้วผู้ใหญ่ก็มาช่วย แล้วก็เอาออกได้พี่เขาก็กลับบ้านไป เราก็ไปเยี่ยมพี่เขาอยู่นะ พอผ่านไปไม่กี่วัน พี่เขาก็กลับมาเล่นกับเรา แล้วพอไม่มีอะไรจะเล่นแล้วก็ชอบไปปั่นจักรยานที่ทุ่งนาด้วยกัน มีตอนนึงด้วยเราปั่นจักรยานด้วยกัน ตอนเผลอปั่นจักรยานชนพี่เขา พี่เขาตกทุ่งนาข้างทางไปเลยอ่ะ ตัวพี่เขามีแต่โคลน เรารู้สึกผิดมาก พี่เขาเลยปั่นกลับบ้านไปอาบน้ำ กลับไปกลับเชฟ แล้วพี่เขาอาบน้ำเสร็จแล้ว มาหาเรานะ มาถามว่าตัวเหม็นไหม ก็ตัวเหม็นจริง ๆ แหละ มีโคลนอ่ะเนอะ แต่พี่เขาไม่ว่าเราเลยนะ พี่เขาเป็นคนใจดีมาก บางทีก็ตามใจเราตลอดนะ เป็นโมเม้นวัยเด็กที่ดีมาก ๆ พอโตขึ้นมานิดนึงก็ไม่ได้เจอกันบ่อยแล้ว เพราะเราต้องกลับบ้านที่สงขลา แล้วมีงานชักพระบ้านย่าเราก็ไป และนั่นเหมือนเป็นคืนสุดท้ายที่เราได้เจอพี่เขา หลังจากจบงานนั้นไปเราไม่เจอพี่เขาอีกเลย พี่เขาไม่บอกลาไม่อะไรเลย ไม่มีช่องการติดต่อ หายไปเลย เราว่าพี่เขาน่าจะไปเรียนต่อ แล้วน่าจะไปเรียนต่อที่อื่นน่าจะไม่ได้อยู่บ้านป้าแล้ว บางทีเราก็กลับไปบ้านย่าเราก็มองไปที่บ้านป้าพี่เขานะ มองแล้วคิดถึงมาก ๆ เหลือไว้แค่เพียงความทรงจำวัยเด็ก พอเราโตมาเราไม่กล้าไปเล่นตรงศาลาหลังบ้านแล้วเหมือนตอนนี้จะมีคนมาอยู่ เราเห็นนะว่ายังน่ามีคนยังอยู่บ้านอาจจะเป็นป้าเขานะ เราไม่กล้าไม่ถามป้าเขาเลย ได้แค่มองอยู่ห่าง ๆ ตอนแรกพี่เขาหายไปแค่คนเดียวนะพอโตมาอีกหน่อยเชฟก็ไปด้วย ผ่านมา 3 ปีแล้วนะ ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเราไม่เจอกันเลย เราก็กลับบ้านย่าเราบ่อยนะแต่ก็ไม่เห็นวี่แววของพี่เขาเลย เหมือนตัดขาดกันไปแล้ว อยากรู้จังว่าจะตอนนี้ไปอยู่ที่ไหน ต่อให้อยู่ที่ไหนซะที่ไม่คิดจะกลับมาปัตตานีบ้างหรอ แต่ต่อให้กลับมา เราก็ไม่รู้หรอกแถมยังไม่เจออีกด้วย เราแค่อยากรู้นะว่าพี่เป็นยังไงบ้าง สบายดีไหม ตอนนี้ไปอยู่ที่ไหน พี่คงโตมาก ๆ แล้วสินะตอนนี้ หวังว่าวันนึงเราอาจจะบังเอิญเจอกัน ถ้าเป็นวันนั้นจริง ๆ เราคงทำตัวไม่ถูกเหมือนกันน่าจะวิ่งหนีเพราะขี้เขินมาก คงอึ้งมาก ๆ เลยนะ ถ้าใครรู้จักพี่เขาก็ช่วยบอกหน่อยนะคะ อยากจะบอกพี่เขาว่าคิดถึงนะ ยิ้ม
แก้ไขข้อความเมื่อ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่