สวัสดีค่าา มาแชร์ประสบการณ์ผ่าตัดริดสีดวง
เอาตั้งแต่เริ่มเป็นเลยนะคะ
จำได้ว่าเริ่มเป็นตั้งแต่เรียนปวสอายุประมาณ20ปีแต่เป็นไม่หนักเลยปล่อยๆไว้ จนมาเรียนจบทำงานเริ่มหนักขึ้นคือแค่นั่งยองๆก้อนริดซี่ก็จะโผล่ออกมาก้อนประมาณปลายนิ้วก้อยมี2ก้อนเจ็บๆนิดหน่อย แต่พอลุกขึ้นเดินหรือนอนสักพักมันก็ยุบเข้าไปเองเลยปล่อยไว้ไม่ได้สนใจไม่คิดว่าจะเป็นริดซี่ บอกก่อนว่าปกติเราไม่ค่อยกินน้ำ+ผักและชอบเล่นโทรศัพท์ในห้องน้ำ+เบ่งถ้าถ่ายไม่ออก (ครบสูตรจะไม่เป็นได้ไงเนอะ555) แล้วก็ปล่อยไปเหมือนเดิมเพราะมันยังไม่กระทบอะไรมาก ต่อมาท้องผูกทำให้อึไปบาดไอต้าวก้อนริดซี่1ก้อนเลยทำให้มีแผลปริที่ก้อนมีเลือดออกซิบๆ ไม่ได้ไหลเยอะ เลยไปซื้อยามาทาเอง+กินมะละกอ กินของนิ่มๆ ก็หาย เป็นวนอยู่อย่างนั้น หลายปี จนถึงวันที่พีคคือมันบาดอีกแล้วค่ะ แต่รอบนี้ทายากินมะละกอ ทำอยู่หลายวันทำทุกอย่างแผลมันไม่หายไม่ดีขึ้น+ แผลปรินั้นเริ่มใหญ่ขึ้นอักเสบ เลยไปหาหมอคลินิกแถวบ้านหมอถามจะเปิดให้หมอตรวจดูมั้ยจังหวะนั้นอย่าไปองไปอายตอบไป ได้ค่ะ! หมอให้ผู้ช่วยเข้ามาคนนึงนะ เอิ่มมเอาว่ะอยากหายไม่อายแล้วหมอก็ตรวจๆเห็นแผลปริ (แต่มันยุบไม่อักเสบเท่าไหร่)หมอเลยให้ยามากิน + ไฟเบอร์แนะนำให้แช่น้ำอุ่นกินผักกินน้ำ กลับมาทำทุกอย่างก็ยังไม่ดีขึ้นช่วงนั้นทรมานม๊ากกกอึทีเหงื่อท่วมเลือดก็ออกเยอะขึ้นตอนอึ แผลใหญ่ขึ้นอักเสบมากกว่าเดิมและท้องผูกตลอด เลยตัดสินใจไปหาหมอเฉพาะทางในต่างจังหวัดเดินทาง2xxกว่าโล มาถึงก็ไปจองคิวเข้าพบหมอเลย บอกอาการไป อย่างงี้ๆ เปิดก้นเหมือนเดิมจ้ะ บอกเลยอย่าไปองอย่าไปอาย ขนตงขนตูดไว้ก่อนเราคนต่างจังหวัดคงไม่ได้มาบ่อยๆ หมอก็ตรวจๆจับๆคลำๆ รู้สึกเจ็บมาก ก็เหมือนเดิม หมอให้ยามากินบอกต้องรักษาแผลปริก่อนละค่อยมารักษาริดซี่ต่อ ต่อมากลับมาบ้านเช้าอีกวันปวดอึอีกแล้วเวลานรกมันมาแล้ว เข้าไปอึ นั่งอึชักโครกก็ไม่ออก ต้องมานั่งถ่ายที่พื้น เฮ้อชีวิต ทำไมต้องมาเป็นโรคนี้ด้วย แล้วก็ยังไม่ออกนะ เลยเบ่งจังหวะนั้นแหละมีก้อนอีกก้อนโผ่ลมาข้างๆก้อนที่มีแผลปริ มันเจ็บกว่าเดิมมาก อึเสร็จปวดกว่าเดิมเพราะมีก้อนเนื้อหรืออะไรไม่รู้ออกมาเพิ่ม คืนนั้นไม่ได้นอนทั้งคืนเลยกินยาลดบวมก็แล้ว เลยตัดสินใจสอดยาเป็นยาเหน็บจะได้บรรเทาความอักเสบความปวด ทำให้ได้นอนบ้าง เช้าตื่นมาไม่ไหวค่ะ ทนเจ็บไม่ไหวแล้วมันเจ็บสุดๆ เลยบอกแม่พาไปรพหน่อยไม่ไหวแล้ว
*เดี๋ยวมาต่อนะคะ
ผ่าตัดริดสีดวง ในวัย27ปี
เอาตั้งแต่เริ่มเป็นเลยนะคะ
จำได้ว่าเริ่มเป็นตั้งแต่เรียนปวสอายุประมาณ20ปีแต่เป็นไม่หนักเลยปล่อยๆไว้ จนมาเรียนจบทำงานเริ่มหนักขึ้นคือแค่นั่งยองๆก้อนริดซี่ก็จะโผล่ออกมาก้อนประมาณปลายนิ้วก้อยมี2ก้อนเจ็บๆนิดหน่อย แต่พอลุกขึ้นเดินหรือนอนสักพักมันก็ยุบเข้าไปเองเลยปล่อยไว้ไม่ได้สนใจไม่คิดว่าจะเป็นริดซี่ บอกก่อนว่าปกติเราไม่ค่อยกินน้ำ+ผักและชอบเล่นโทรศัพท์ในห้องน้ำ+เบ่งถ้าถ่ายไม่ออก (ครบสูตรจะไม่เป็นได้ไงเนอะ555) แล้วก็ปล่อยไปเหมือนเดิมเพราะมันยังไม่กระทบอะไรมาก ต่อมาท้องผูกทำให้อึไปบาดไอต้าวก้อนริดซี่1ก้อนเลยทำให้มีแผลปริที่ก้อนมีเลือดออกซิบๆ ไม่ได้ไหลเยอะ เลยไปซื้อยามาทาเอง+กินมะละกอ กินของนิ่มๆ ก็หาย เป็นวนอยู่อย่างนั้น หลายปี จนถึงวันที่พีคคือมันบาดอีกแล้วค่ะ แต่รอบนี้ทายากินมะละกอ ทำอยู่หลายวันทำทุกอย่างแผลมันไม่หายไม่ดีขึ้น+ แผลปรินั้นเริ่มใหญ่ขึ้นอักเสบ เลยไปหาหมอคลินิกแถวบ้านหมอถามจะเปิดให้หมอตรวจดูมั้ยจังหวะนั้นอย่าไปองไปอายตอบไป ได้ค่ะ! หมอให้ผู้ช่วยเข้ามาคนนึงนะ เอิ่มมเอาว่ะอยากหายไม่อายแล้วหมอก็ตรวจๆเห็นแผลปริ (แต่มันยุบไม่อักเสบเท่าไหร่)หมอเลยให้ยามากิน + ไฟเบอร์แนะนำให้แช่น้ำอุ่นกินผักกินน้ำ กลับมาทำทุกอย่างก็ยังไม่ดีขึ้นช่วงนั้นทรมานม๊ากกกอึทีเหงื่อท่วมเลือดก็ออกเยอะขึ้นตอนอึ แผลใหญ่ขึ้นอักเสบมากกว่าเดิมและท้องผูกตลอด เลยตัดสินใจไปหาหมอเฉพาะทางในต่างจังหวัดเดินทาง2xxกว่าโล มาถึงก็ไปจองคิวเข้าพบหมอเลย บอกอาการไป อย่างงี้ๆ เปิดก้นเหมือนเดิมจ้ะ บอกเลยอย่าไปองอย่าไปอาย ขนตงขนตูดไว้ก่อนเราคนต่างจังหวัดคงไม่ได้มาบ่อยๆ หมอก็ตรวจๆจับๆคลำๆ รู้สึกเจ็บมาก ก็เหมือนเดิม หมอให้ยามากินบอกต้องรักษาแผลปริก่อนละค่อยมารักษาริดซี่ต่อ ต่อมากลับมาบ้านเช้าอีกวันปวดอึอีกแล้วเวลานรกมันมาแล้ว เข้าไปอึ นั่งอึชักโครกก็ไม่ออก ต้องมานั่งถ่ายที่พื้น เฮ้อชีวิต ทำไมต้องมาเป็นโรคนี้ด้วย แล้วก็ยังไม่ออกนะ เลยเบ่งจังหวะนั้นแหละมีก้อนอีกก้อนโผ่ลมาข้างๆก้อนที่มีแผลปริ มันเจ็บกว่าเดิมมาก อึเสร็จปวดกว่าเดิมเพราะมีก้อนเนื้อหรืออะไรไม่รู้ออกมาเพิ่ม คืนนั้นไม่ได้นอนทั้งคืนเลยกินยาลดบวมก็แล้ว เลยตัดสินใจสอดยาเป็นยาเหน็บจะได้บรรเทาความอักเสบความปวด ทำให้ได้นอนบ้าง เช้าตื่นมาไม่ไหวค่ะ ทนเจ็บไม่ไหวแล้วมันเจ็บสุดๆ เลยบอกแม่พาไปรพหน่อยไม่ไหวแล้ว
*เดี๋ยวมาต่อนะคะ