สมัยก่อน จะมีการให้ทุนนักเรียนที่สอบเข้ามหาวิทยาลัย 10 อันดับแรกของประเทศ ไปเรียนวิทยาศาสตร์ จนจบปริญญาเอก
อาจารย์หลายท่านที่ได้กลับมาสอนนักศึกษาเล่าว่า ความรู้ที่เรียนมาไม่ได้ใช้เลย ทุกวันนี้ก็ใช้ความรู้แค่ระดับสอนนักศึกษาชั้นปีที่ 1
งานวิจัยต่างๆก็ไม่มี เพราะต้องใช้เงินมหาศาล แต่พอทำสำเร็จก็ตามต่างประเทศไม่ทัน
เช่น ตอนโควิด เราลงทุนวิจัยวัคซีนไปสองพันล้านบาท ละลายหายไปเลย ต่างประเทศคิดได้ก่อน
ตอนนี้ ก็เหมือนกัน การเรียนเทคโนโลยีชั้นสูง อย่างหุ่นยนต์ นิวเคลียร์ นาโนเทคโนโลยี ควอนตัม ฯลฯ
ทำใจได้เลยว่า ถ้าอยากก้าวหน้าต้องไปทำงานประเทศที่พัฒนาแล้ว จากบ้านเกิด ห่างพ่อ ห่างแม่ และอาจได้ไปอย่างถาวร ไม่ได้กลับมาอยู่ไทยอีก
เพราะถ้ากลับไทย แม้จบปริญญาเอก ก็สต๊าทเพียงสามหมื่นบาทต่อเดือน และไม่ค่อยมีใครเห็นคุณค่าด้วย มันเกินขีดงานวิจัยของประเทศ
สมมติเราจบปริญญาเอกด้านหุ่นยนต์ ไปเสนอโครงการวิจัย ไม่มีใครให้ทุนหรอก เพราะ จีนทำเสร็จก่อน และเอาออกมาขายในราคาถูกกว่าแน่
มีทางเดียวคือจบที่ไหน ก็ทำงานต่อที่นั่น เช่น จบอเมริกา หรือ ญี่ปุ่น ก็สมัครทำงานต่อไปเลย ประเทศเจ้าเทคโนโลยี เขาทุ่มสุดตัว
แต่ก็ใช่ว่าจะสบาย เป็นพลเมืองชั้นสองของเขา และต้องแข่งกับพลเมืองเจ้าถิ่นที่เก่งมากๆ
มีเพื่อน จบปริญญาโทวิศวะสื่อสารญี่ปุ่น และทำงานต่อที่นั่นเลย ได้เงินเดือนเทียบแล้วประมาณเจ็ดหมื่นบาทไทย ช่วงก่อนอายุ 30 บริษัทจะมีที่พักให้แต่ไกลมาก ต้องอัดบนรถไฟฟ้าทุกเช้าเย็น (เพื่อนเล่าว่าบนรถไฟเช้าๆ อัดกันใกล้ชิดยิ่งกว่าผัวเมียเสียอีก)
แต่อาหารญี่ปุ่นมื้อละ 200 - 300 บาทไทย ค่าใช้จ่ายต่างๆสูงกว่าไทยมาก เงินเดือนเจ็ดหมื่นห้กภาษียุบยิบแล้ว แทบไม่เหลือเก็บ
แล้วส้งคมการทำงานที่ญีปุ่นแข่งขันสูงมาก ทุกคนขยันหมด คนต่างชาติจะเสียเปรียบเวลาเลื่อนตำแหน่ง
สรุปคือ แม้ไม่กลับไทย ชีวิตที่นั่นก็ใช่ว่าจะสดใส ยกเว้นว่าคุณจะเทพจริงๆ
แล้วภาษีที่จ่ายไป ส่วนใหญ่ไม่ได้ใช้หรอก ยิ่งประกันสุขภาพ พอแก่ตัวกลับมาอยู่ไทย คงไม่ถ่อสังขารไปเข้าโรงพยาบาลที่ญี่ปุ่น
ดังนั้น ใครคิดจะเรียนอะไร ทำงานด้านไหน ต้องวางแผนดีๆ โลกในอนาคตจะแข่งขันสูงกว่าที่ผ่านมาหลายเท่า เพราะ AI จะเข้ามาแทนที่ และประเทศเราด้อยพัฒนามากในเรื่องเหล่านี้ มิฉะนั้นแม้เรียนจบถึงปริญญาเอก ก็อาจตกงานได้ในอนาคต
สิบปีข้างหน้านี้ถ้ารัฐบาลไทยวางแผนพัฒนาประเทศในทิศทางที่ผิด จะน่ากลัวมากๆ คนจะตกงานมหาศาล
อยากบอกว่า ถ้าเรียนด้านเทคโนโลยีชั้นสูง กลับมาไทย แล้วจะไม่ค่อยมีงานทำ เพราะเราไม่ใช่ประเทศแนวหน้า
อาจารย์หลายท่านที่ได้กลับมาสอนนักศึกษาเล่าว่า ความรู้ที่เรียนมาไม่ได้ใช้เลย ทุกวันนี้ก็ใช้ความรู้แค่ระดับสอนนักศึกษาชั้นปีที่ 1
งานวิจัยต่างๆก็ไม่มี เพราะต้องใช้เงินมหาศาล แต่พอทำสำเร็จก็ตามต่างประเทศไม่ทัน
เช่น ตอนโควิด เราลงทุนวิจัยวัคซีนไปสองพันล้านบาท ละลายหายไปเลย ต่างประเทศคิดได้ก่อน
ตอนนี้ ก็เหมือนกัน การเรียนเทคโนโลยีชั้นสูง อย่างหุ่นยนต์ นิวเคลียร์ นาโนเทคโนโลยี ควอนตัม ฯลฯ
ทำใจได้เลยว่า ถ้าอยากก้าวหน้าต้องไปทำงานประเทศที่พัฒนาแล้ว จากบ้านเกิด ห่างพ่อ ห่างแม่ และอาจได้ไปอย่างถาวร ไม่ได้กลับมาอยู่ไทยอีก
เพราะถ้ากลับไทย แม้จบปริญญาเอก ก็สต๊าทเพียงสามหมื่นบาทต่อเดือน และไม่ค่อยมีใครเห็นคุณค่าด้วย มันเกินขีดงานวิจัยของประเทศ
สมมติเราจบปริญญาเอกด้านหุ่นยนต์ ไปเสนอโครงการวิจัย ไม่มีใครให้ทุนหรอก เพราะ จีนทำเสร็จก่อน และเอาออกมาขายในราคาถูกกว่าแน่
มีทางเดียวคือจบที่ไหน ก็ทำงานต่อที่นั่น เช่น จบอเมริกา หรือ ญี่ปุ่น ก็สมัครทำงานต่อไปเลย ประเทศเจ้าเทคโนโลยี เขาทุ่มสุดตัว
แต่ก็ใช่ว่าจะสบาย เป็นพลเมืองชั้นสองของเขา และต้องแข่งกับพลเมืองเจ้าถิ่นที่เก่งมากๆ
มีเพื่อน จบปริญญาโทวิศวะสื่อสารญี่ปุ่น และทำงานต่อที่นั่นเลย ได้เงินเดือนเทียบแล้วประมาณเจ็ดหมื่นบาทไทย ช่วงก่อนอายุ 30 บริษัทจะมีที่พักให้แต่ไกลมาก ต้องอัดบนรถไฟฟ้าทุกเช้าเย็น (เพื่อนเล่าว่าบนรถไฟเช้าๆ อัดกันใกล้ชิดยิ่งกว่าผัวเมียเสียอีก)
แต่อาหารญี่ปุ่นมื้อละ 200 - 300 บาทไทย ค่าใช้จ่ายต่างๆสูงกว่าไทยมาก เงินเดือนเจ็ดหมื่นห้กภาษียุบยิบแล้ว แทบไม่เหลือเก็บ
แล้วส้งคมการทำงานที่ญีปุ่นแข่งขันสูงมาก ทุกคนขยันหมด คนต่างชาติจะเสียเปรียบเวลาเลื่อนตำแหน่ง
สรุปคือ แม้ไม่กลับไทย ชีวิตที่นั่นก็ใช่ว่าจะสดใส ยกเว้นว่าคุณจะเทพจริงๆ
แล้วภาษีที่จ่ายไป ส่วนใหญ่ไม่ได้ใช้หรอก ยิ่งประกันสุขภาพ พอแก่ตัวกลับมาอยู่ไทย คงไม่ถ่อสังขารไปเข้าโรงพยาบาลที่ญี่ปุ่น
ดังนั้น ใครคิดจะเรียนอะไร ทำงานด้านไหน ต้องวางแผนดีๆ โลกในอนาคตจะแข่งขันสูงกว่าที่ผ่านมาหลายเท่า เพราะ AI จะเข้ามาแทนที่ และประเทศเราด้อยพัฒนามากในเรื่องเหล่านี้ มิฉะนั้นแม้เรียนจบถึงปริญญาเอก ก็อาจตกงานได้ในอนาคต
สิบปีข้างหน้านี้ถ้ารัฐบาลไทยวางแผนพัฒนาประเทศในทิศทางที่ผิด จะน่ากลัวมากๆ คนจะตกงานมหาศาล