ผมรู้สึกกลัวมากที่จะปลงกับความตายของคนที่รัก.....

กลัวว่าจะยื้อไม่พอ
กลัวว่าจะปล่อยมือเร็วไป
กลัวว่าจะเสียใจน้อยเกินไป
กลัวว่าจะตระหนักถึงความสำคัญช้าเกินไป....

++++++
ผมเพิ่งพาคนแก่ในบ้านไปรพ.มาครับ
เนื่องจากไม่ค่อยเข้าไปบ่อย... คนแก่ของผมแข็งแรงดีอยู่เสมอ...

ครั้งนี้แพทย์รับเคส... ถามผมแบบไม่ใส่ใจเท่าไหร่ว่า.....

"ถ้าเกิดจำเป็นกับคนไข้ขึ้นมา​ จะให้ใส่ท่อช่วยหายใจ​ หรือปั้มหัวใจไหม"

ผมอึ้ง....
ถึงจะเคยฟังเรื่องราวมาหลายครั้ง...
แต่พอโดนถามตรงๆแบบนี้​ ผมไปไม่ถูก...

ผมตอบเลี่ยงๆว่า"ผมไม่สะดวกตอบตอนนี้ครับ"


ผมเคยคุยกับคนแก่ของผมเหมือนกันว่า
อยากให้ปั้ม​ อยากใสท่อไหม

ตอนใจดีๆ​  ทุกคนตอบเหมือนกันแหละ
" ปล่อยเลย​ อยากไปสบายๆ"

แต่เจตจำนงค์.... มันไม่สำคัญกับความต้องการของเราที่เป็นผู้ตัดสินใจ

เราจะปล่อยไปจริงๆหรอ
เราจะไม่ยื้อเขาจริงๆหรอ
เราทำดีที่สุดแล้วหรอ


ผมไม่รู้

ตอนนี้ผ่านมา​ 5วันกับประสบการณ์นอนรพ.ของคนแก่อายุ​7x

มีผมนอนข้างๆ​ เฝ้าดู

ดูเขาแข็งแรงขึ้น​ แข็งแรงขึ้นหลังจากให้ยาฆ่าเชื้อที่ดี

แต่ครั้งต่อต่อไปละ
มันจะเป็นข่าวดีแบบนี้ไหม

หรือครั้งนี้ก็ไม่ใช่ข่าวดี​ ผมแค่ประมาทและเชื่อว่าเป็นข่าวดี

ผมกลัวตัวเองจะยอมรับง่ายไป​ และยื้อน้อยไป