ก่อนอื่นต้องขอบคุณทุกคนที่เข้ามาให้ความคิดเห็นและขอบคุณพันทิปสำหรับพื้นที่ดีๆ
ขอแทนตัวเองว่า "เรา" นะคะ เราเรียนอยู่มัธยมปลายบ้านของเราเป็นบ้านที่แตกมาตั้งแต่เด็ก พ่อของเราเป็นคนเลี้ยงเรามาคนเดียวตั้งแต่เล็กโดยไม่มีความช่วยเหลือจากใครทั้งนั้นเราไม่มีญาติที่สามารถติดต่อได้เลยสักคน อยู่มาวันนึงพ่อก็ป่วยพ่อคิดว่าไม่สบายปกติจนไม่ได้เอะใจและไม่ได้ไปหาหมอผ่านไป1อาทิตย์พ่อเริ่มทรุดเราจึงพาพ่อไปหาหมอปรากฎผลออกมาพ่อเป็นมะเร็งในเม็ดเลือด หมอบอกยังไม่อันตรายอะไรมากยังไม่ถึงขั้นร้ายแรงแต่พ่อบอกจะรักษาไปก่อนร้ายแรงไม่ร้ายแรงพ่อก็จะรักษา พ่อนอนที่รพ.แห่ง1เป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์จากนั้นทางรพ.ก็ส่งพ่อไปทำการรักษาที่รพ.ชื่อดังที่หาดใหญ่ตอนพ่อกลับมาพ่อดูดีขึ้นมากดูสดใสเป็นปกติทุกคนเลยคิดว่าทุกอย่างจะโอเคทุกอย่างจะไม่เป็นไร...วันนั้นเป็นวันอาทิตย์ วันอังคารรพ.ที่หาดใหญ่นัดพ่อไปทำคีโมอีกรอบพ่อเลยให้เราไปนอนบ้านพี่ชาย(พ่อกับพี่ชายไม่ถูกกันมีปัญหากันมาก่อนหน้านี้)วันจันทร์เราก็ไปโรงเรียนตามปกติแต่มีครูทักว่าพ่อไปไหนดีขึ้นยัง เราตอบไปว่าดีขึ้นแล้วพรุ่งนี้ไปทำคีโมอีกรอบ ก็กลับมารักษาตัวต่อ ครูก็พูดขึ้นมาว่าแน่ใจหรอ... เราก็อึ้งไปกับคำตอบแกไปสักพัก. ผ่านไป10นาทีมีครูคนนึงวิ่งมาตามและบอกให้เราไปรพ.ด่วนเราเลยขึ้นรถครูไปเราก็เอะใจว่ามีอะไรเกิดขึ้นไม่น่าจะเป็นพ่อเราเพราะตอนนี้พ่อต้องเดินทางไปหาดใหญ่ ในรถเงียบสงบคุณครู2คนและเราต่างเงียบและมีโทรศัพท์เข้ามาทุก2นาที คุณครูกระซิบกันว่า "จะไม่ไหวแล้วขับเร็วๆหน่อย" พอไปถึงรพ.พ่อของแฟนเรายืนอยู่(พ่อกับพ่อแฟนสนิทกัน)และรอรับเราอยู่ที่หน้ารพ.แกจับมือเราและพาเราวิ่งไปที่ห้องไอซียู พอเราเปิดม่านเท่านั้นแหละอึ้งเลยค่ะพูดไม่ออกทำอะไรไม่ถูก พ่อเรานอนอยูาพร้อมท่อต่างๆและสายเยอะแยะเราร้องและวิ่งเข้าไปกอดพ่อเราบอกว่าทุกอย่างจะดีขึ้นเรายืนกอดพ่อในห้องไอซียู อยู่4ชม.จนพยาบาลบอกให้คนไข้พักผ่อนก่อนแต่เราไม่ยอมพ่อเราก็ไม่ยอมปล่อยมือเราพ่อพูดไม่ได้เพราะมีสายอยู่ในคอเราเลยเอาปากกากับกระดาษให้พ่อเขียน พ่อเขียนว่า เหนื่อยจังอยากกลับบ้านเมื่อไหร่จะได้กลับไปร.รเป็นยังไงบ้างพ่อหิวน้ำพ่อเจ็บแขน(หมอไม่ให้กินน้ำและอาหารเพราะระบบภายในไม่ทำงาน)อยู่ๆพ่อก็ดูดีขึ้นมาความดันปกติและชีพจรก็ปกติพ่อดูแข็งแรงและไม่เหมือนตอนที่มาตอนแรกเราเลยบอกพ่อว่าขอไปคัยกับหมอก่อนนะเดี๋ยวมา
แปปนึงนะคะเดี๋ยวมาต่อ
เป็นคุณจะทำยังไง?
ขอแทนตัวเองว่า "เรา" นะคะ เราเรียนอยู่มัธยมปลายบ้านของเราเป็นบ้านที่แตกมาตั้งแต่เด็ก พ่อของเราเป็นคนเลี้ยงเรามาคนเดียวตั้งแต่เล็กโดยไม่มีความช่วยเหลือจากใครทั้งนั้นเราไม่มีญาติที่สามารถติดต่อได้เลยสักคน อยู่มาวันนึงพ่อก็ป่วยพ่อคิดว่าไม่สบายปกติจนไม่ได้เอะใจและไม่ได้ไปหาหมอผ่านไป1อาทิตย์พ่อเริ่มทรุดเราจึงพาพ่อไปหาหมอปรากฎผลออกมาพ่อเป็นมะเร็งในเม็ดเลือด หมอบอกยังไม่อันตรายอะไรมากยังไม่ถึงขั้นร้ายแรงแต่พ่อบอกจะรักษาไปก่อนร้ายแรงไม่ร้ายแรงพ่อก็จะรักษา พ่อนอนที่รพ.แห่ง1เป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์จากนั้นทางรพ.ก็ส่งพ่อไปทำการรักษาที่รพ.ชื่อดังที่หาดใหญ่ตอนพ่อกลับมาพ่อดูดีขึ้นมากดูสดใสเป็นปกติทุกคนเลยคิดว่าทุกอย่างจะโอเคทุกอย่างจะไม่เป็นไร...วันนั้นเป็นวันอาทิตย์ วันอังคารรพ.ที่หาดใหญ่นัดพ่อไปทำคีโมอีกรอบพ่อเลยให้เราไปนอนบ้านพี่ชาย(พ่อกับพี่ชายไม่ถูกกันมีปัญหากันมาก่อนหน้านี้)วันจันทร์เราก็ไปโรงเรียนตามปกติแต่มีครูทักว่าพ่อไปไหนดีขึ้นยัง เราตอบไปว่าดีขึ้นแล้วพรุ่งนี้ไปทำคีโมอีกรอบ ก็กลับมารักษาตัวต่อ ครูก็พูดขึ้นมาว่าแน่ใจหรอ... เราก็อึ้งไปกับคำตอบแกไปสักพัก. ผ่านไป10นาทีมีครูคนนึงวิ่งมาตามและบอกให้เราไปรพ.ด่วนเราเลยขึ้นรถครูไปเราก็เอะใจว่ามีอะไรเกิดขึ้นไม่น่าจะเป็นพ่อเราเพราะตอนนี้พ่อต้องเดินทางไปหาดใหญ่ ในรถเงียบสงบคุณครู2คนและเราต่างเงียบและมีโทรศัพท์เข้ามาทุก2นาที คุณครูกระซิบกันว่า "จะไม่ไหวแล้วขับเร็วๆหน่อย" พอไปถึงรพ.พ่อของแฟนเรายืนอยู่(พ่อกับพ่อแฟนสนิทกัน)และรอรับเราอยู่ที่หน้ารพ.แกจับมือเราและพาเราวิ่งไปที่ห้องไอซียู พอเราเปิดม่านเท่านั้นแหละอึ้งเลยค่ะพูดไม่ออกทำอะไรไม่ถูก พ่อเรานอนอยูาพร้อมท่อต่างๆและสายเยอะแยะเราร้องและวิ่งเข้าไปกอดพ่อเราบอกว่าทุกอย่างจะดีขึ้นเรายืนกอดพ่อในห้องไอซียู อยู่4ชม.จนพยาบาลบอกให้คนไข้พักผ่อนก่อนแต่เราไม่ยอมพ่อเราก็ไม่ยอมปล่อยมือเราพ่อพูดไม่ได้เพราะมีสายอยู่ในคอเราเลยเอาปากกากับกระดาษให้พ่อเขียน พ่อเขียนว่า เหนื่อยจังอยากกลับบ้านเมื่อไหร่จะได้กลับไปร.รเป็นยังไงบ้างพ่อหิวน้ำพ่อเจ็บแขน(หมอไม่ให้กินน้ำและอาหารเพราะระบบภายในไม่ทำงาน)อยู่ๆพ่อก็ดูดีขึ้นมาความดันปกติและชีพจรก็ปกติพ่อดูแข็งแรงและไม่เหมือนตอนที่มาตอนแรกเราเลยบอกพ่อว่าขอไปคัยกับหมอก่อนนะเดี๋ยวมา
แปปนึงนะคะเดี๋ยวมาต่อ