วันที่ต้องไปเคลียร์บางอย่างคนเดียว…โดยที่ไม่รู้เลยว่าต้องเจออะไรบ้าง

กระทู้สนทนา

ปัญหาชีวิต สุขภาพจิต จิตวิทยา (Psychology) สังคม

เรื่องนี้เกิดขึ้นมาประมาณ 1-2 ปีแล้ว เพิ่งมีเวลานั่งทบทวนมันจริง ๆ

และก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะเล่าออกมาในรูปแบบไหนดี

เพราะบางเรื่อง…ถึงเวลาจะผ่านไปแล้ว

แต่มันก็ยังทิ้งอะไรบางอย่างไว้ให้เรานึกถึงเสมอ

เลยอยากเขียนเก็บไว้เป็นทั้งอุทาหรณ์ของตัวเอง

ตอนนี้ความรู้สึกเราดีขึ้นมากแล้ว จากที่ช่วงแรกมันกระทบจิตใจเราหนักมาก และยาวนานเป็นเดือน

วันนี้มันกลายเป็นเพียง “ประสบการณ์ชีวิตหนึ่ง” ที่พอมองย้อนกลับไป เราไม่ได้รู้สึกอะไรแล้ว เพราะการให้อภัยกันและกันก็เป็นเรื่องที่ดี

เหตุการณ์นี้เกี่ยวกับการที่เราเคยรีวิวการใช้บริการโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง

เรายังคงยืนยันว่า สิ่งที่เรารีวิวไปเป็นข้อเท็จจริงทั้งหมด ไม่มีเจตนาใส่ร้ายหรือโจมตีใคร

ในส่วนของ feedback ที่ตามมา เราปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามขั้นตอน และตามความจริงที่เกิดขึ้น

ซึ่งมันก็ “เป็นไปตามนั้นจริงๆ”

แต่คำว่า “ปล่อยให้เป็นไปตามความจริง”

ในบางสถานการณ์ มันก็ไม่ได้เปิดโอกาสให้เราได้โต้แย้ง หรืออธิบายอย่างที่คิดไว้

ไม่มีเรื่องกฎหมายมาเกี่ยวข้องเลย

แต่ในตอนนั้น เรายอมรับว่าเราทำตัวไม่ถูกจริงๆ

เราเลือกปล่อยให้ฝ่ายตรงข้ามเป็นคนจัดการก่อน

เพราะเรารู้สึกว่าเราเป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง

ไม่มีอำนาจ ไปคนเดียว

ไม่มีทนาย ไม่มีคนอยู่ข้างๆ ไม่มีใครเลย

เพราะเราเลือกที่จะไม่มีใครไปด้วยเองเพราะเวลามีจำกัด

มีแค่ “ความจริง” กับ “ความตรงไปตรงมา” ของเรา

วันที่เราไปติดต่อ เราไปเองทั้งหมด

ไม่มีใครโทรมานัดหรือแนะนำขั้นตอนใดๆ

ทางฝ่ายตรงข้ามยังถามเราด้วยซ้ำว่า ไม่มีใครติดต่อไปหาหรอ

แต่เราก็คิดว่าไม่เป็นไร อย่างน้อยก็ได้มาคุยเพื่อเคลียร์ปัญหา

มีเจ้าหน้าที่ถามเราว่า “มาคนเดียวหรอ มีใครมาด้วยไหม”

เราก็ตอบกลับไปแบบซื่อๆ ว่า

“ต้องพาใครมาด้วยหรอคะ 😅”

แล้วถ้าไม่มีใครมาด้วยจะติดอะไรไหม

จนท.ก็ตอบว่าไม่เป็นไร (แต่เราก็เก็บความสงสัยไว้ในอยู่นะ)

ก่อนจะไปวันนั้น เราไม่ได้บอกใครเลย

มีแค่แฟน ที่เราบอกสั้นๆ ว่าไปโรงพยาบาลนี้

เพื่อให้เขาไม่ต้องเป็นห่วงว่าเราไปไหน

ตอนแรกเราบอกว่าไปเคลียร์ปัญหานิดหน่อย

แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจบอกความจริงทั้งหมด

เผื่อว่าถ้ามีอะไรเกิดขึ้น เขาจะได้รู้

เราบอกแฟนชัดเจนว่า

ขอเวลาไม่เกิน 3 ชั่วโมง

และย้ำว่า

“เรื่องนี้หนูจัดการเองได้ ไม่ต้องทำอะไร ไม่ต้องตามมา”

ถ้าต้องการให้มารับ เราจะบอกเอง

รายละเอียดในการพูดคุยวันนั้น ขอไม่ลงลึก

และจะไม่พูดถึงพฤติกรรมหรือคำพูดที่เขาปฏิบัติกับเรา

แต่โดยรวม เราก็ยังยืนยันตามข้อเท็จจริง

ว่าเหตุการณ์มันเกิดขึ้นจริง และมีการพูดแบบนั้นจริง

ส่วนใหญ่ เราเป็นคนฟัง

ปล่อยให้เขาพูดในสิ่งที่อยากพูด

ทำในสิ่งที่อยากทำ

เราให้เกียรติเขา เพราะมองว่าเขาเป็นผู้ใหญ่

และเราก็เคารพเขา

ตอนนี้เราเข้าใจแล้วว่า ทำไมเจ้าหน้าที่ถึงถามว่า “มีใครมาด้วยไหม”
บางทีอาจเป็นเพราะสถานการณ์มันมาถึงจุดหนึ่ง ที่หลายคนมักจะมีใครสักคนอยู่ข้าง ๆ
แต่สำหรับเรา ในตอนนั้นมันเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ไม่ใช่ความสนุก
เป็นความรู้สึกกดดัน ปะปนกับความแปลกใจตลอดทั้งเหตุการณ์
รวมถึงการตัดสินใจหลายอย่างที่ต้องคิดและรับมือด้วยตัวเองทั้งหมด
และสุดท้าย เราก็รู้สึกว่าเราคิดไม่ผิดเลย
ที่เลือกจะอยู่ตรงนั้น…คนเดียว โดยไม่ต้องมีใครอยู่ด้วย

ใช้เวลานานมาก นานจนเสื้อเราเปียกต้องเอาไปซัก เพราะสกปรกและใส่กลับทั้งที่เปียกๆ 😆

(เพราะวันนั้นใส่เสื้อสีดำไป)

ตอนนั้นเราปวดท้องประจำเดือนอยู่แล้ว

และมีปัญหาสุขภาพเรื่องนิ่วในถุงน้ำดีด้วย

พอเดินออกมาที่ลิฟต์ เรามีอาการวูบเพราะปวดท้องมากจากปัญหาสุขภาพและความเครียด จนพยาบาลต้องเข้ามาช่วย เพราะเรารู้สึกไม่สบายมาก

แต่ตอนนั้นสิ่งเดียวที่เราคิดคือ “อยากกลับบ้าน”

เราเลยแค่ขอบคุณ แล้วถามทางป้ายรถเมล์

แต่สุดท้ายแฟนก็มารับพอดี

เขาบอกว่ากำลังจะขึ้นไปตามแล้ว เพราะมันนานเกินไป

และก็บอกว่า “ดีแล้วที่เขาไม่ได้ขึ้นไป”

เพราะเราต้องการคุยด้วยตัวเอง

โดยไม่มีใครอยู่ตรงนั้น มันสะดวกใจกว่า