ตามหัวข้อครับเป็นเรื่องในครอบครัวซึ่งมันก็ตามปกติอยู่แล้วที่คนในบ้านจะคิดถึงลูกหรือหลานกันโดยเรื่องนี้ผมเอาแม่ผมเป็นหลักครับ
คือผมสงสัยยังหนึ่งว่าอันนี้คือคิดถึงเกินไปหรือว่ายังไงก็ไม่รู้แต่ที่แน่ๆที่ผมเจอทุกวันคือ ผมมีร้านอยู่ที่บนดอยจากบ้านก็ห่างกันประมาณ 40 กิโลเมตร
ซึ่งปกติผมนอนบนร้านได้แต่วันนี้ขอนอนด้านล่าง 2 วันแต่แม่ผมบอกว่าถ้าน้องนอนด้านล่างแม่ก็จะมานอนด้านล่างตามซึ่งผมก็เข้าใจแหละว่ารักแต่ว่ามันดูเหมือนคลั่งรักเกินไปหรือเปล่าก็คือผมอยู่ดุริยางค์ของโรงเรียนผมต้องนอนโรงเรียน 10 วันแล้วทีนี้คือพ่อแม่ผู้ปกครองคนอื่นเขาก็จะให้ลูกหากินอะไรกันเองไม่ก็เอาข้าวมาส่งฝากลูกไว้แต่พ่อกับแม่ผมคือต้องลงทุนขับรถเข้ามาในโรงเรียนเพื่อมานั่งคุยกับผมทุกเช้าซึ่งผมก็เคยถามพวกท่านแล้วว่าทำไมถึงมาแม่ก็เลยตอบว่าคิดถึงตอนแรกแม่ผมบอกว่าคิดถึงหนักมากจนถึงขั้นถามกับผมว่า "ค่าดุริยางค์อ่ะเดี๋ยวแม่ไปส่งเองก็ได้นะแล้วปล่อยเพื่อนๆนอนกันที่ค่ายก็ได้นะลูก"ซึ่งสาวนอนที่ค่ายกันหมดแม่จะเป็นประเภทที่คิดถึงผมหนักมากระดับที่ว่า ล่าสุดผมไปค่าย 3 วันรวมเดินทางกลับผมเห็นในLINE ว่าแม่โทรหาผมแทบจะเช้ากลางวันเย็น และพอมาถึงบ้านผมกะว่าจะได้นอนคนเดียวสรุปแม่ลงมานอนด้วยแล้ววันนี้ก็เช่นกันครับ
แม่คุยกับผมกับยายว่าวันนี้จะขอนอนบนร้านเพราะพ่อก็นอนไปแล้วซึ่งผมก็โอเคว่าจะได้นอนคนเดียวจะได้ไม่ต้องมีคนแย่งแอร์แต่ว่าเมื่อกี้กำลังจะเคลิ้มหลับเห็นพ่อส่งคลิปติ๊กต๊อกมาซึ่งผมจะสังเกตได้ว่ามันเริ่มผิดปกติแล้วเพราะว่าเห็นแม่บอกว่าพ่อนอนแล้วพอโทรไปหาสรุปแม่เป็นคนรับสายแล้วบอกว่า "ก็แม่คิดถึงน้องอ่ะอยากนอนด้วย" แล้วคือแบบความรู้สึกมันเหมือนโดนหลอก ซึ่งตอนนี้รู้สึกเฟลมากครับไม่รู้จะทำยังไงดีคือผมเคยถามแม่ก็บอกไปว่าทำไปเพราะรักอันนี้คือผมก็ไม่รู้แล้วนะว่ารักจริงๆหรือว่าคลั่งรักเกินไปตอนนี้ 15จะ16 แล้วครับแต่ว่ายังไม่นอนกับพ่อแม่อยู่เลยทั้งที่เพื่อนผมเขาได้ห้องนอนแยกตั้งแต่ป.5/ป.6แล้ว ซึ่งเมื่อก่อนบ้านผมเคยมีห้องเก่าของย่าสมัยเมื่อนานมาแล้วแต่ว่าได้ใช้ทำเป็นห้องเก็บของไปก่อนเพราะย่าเสียไปหลังจากนั้นผมก็คุยกับแม่ว่าผมขอห้องนั้นเป็นห้องส่วนตัวได้ไหมแต่แม่บอกว่า "ไม่ได้อ่ะกลัวน้องนอนดึก"ซึ่งใช่ครับอีกอย่างบางครั้งผมชอบพาน้องกับเพื่อนมาเล่นในห้องนอนแล้วทีนี้ก็เลยชอบโดนพ่อกับแม่บ่นบ่อยว่าถ้าของหายจะรับผิดชอบยังไงผมก็เลยอยากมีห้องนอนเพราะว่าผมจะได้ไม่ต้องเอาของสำคัญมีค่าอะไรไว้แล้วให้เพื่อนๆน้องๆมานอนกันได้เต็มที่แต่กลายเป็นว่า
แทนที่แม่จะยกห้องนั้นให้ผมกลายเป็นว่าแม่ยกห้องนั้นให้ตา(เป็นน้องชายของยายผม)ไปแบบฟรีๆซึ่งผมถามแม่แล้วแม่ก็ตอบว่าเออน่ายกให้ตาแกไปเถอะ ผมเลย เอ้า"โดนบิดรอบ 2" และอีกอย่างความคิดถึงของแม่ผมมันแรงมากแรงถึงขั้นที่ว่าผมโทรคุยกับแม่ 5 นาทีจะขอวางแม่บอกว่าจะรีบวางไปไหนสภาพสมองผมคือแบบ🤯🤯🤯🤯 (error แป๊บ)
พี่ๆคนไหนเคยเจอเหมือนผมบ้างครับหรือใครที่เคยเจอเหตุการณ์คล้ายๆกันก็ comment บอกผมได้นะครับจะเป็นคำแนะนำหรือว่ามายเซ็ทของผมก็ได้ครับ
อันนี้แม่คิดถึงผมเกินไปหรือเปล่า
คือผมสงสัยยังหนึ่งว่าอันนี้คือคิดถึงเกินไปหรือว่ายังไงก็ไม่รู้แต่ที่แน่ๆที่ผมเจอทุกวันคือ ผมมีร้านอยู่ที่บนดอยจากบ้านก็ห่างกันประมาณ 40 กิโลเมตร
ซึ่งปกติผมนอนบนร้านได้แต่วันนี้ขอนอนด้านล่าง 2 วันแต่แม่ผมบอกว่าถ้าน้องนอนด้านล่างแม่ก็จะมานอนด้านล่างตามซึ่งผมก็เข้าใจแหละว่ารักแต่ว่ามันดูเหมือนคลั่งรักเกินไปหรือเปล่าก็คือผมอยู่ดุริยางค์ของโรงเรียนผมต้องนอนโรงเรียน 10 วันแล้วทีนี้คือพ่อแม่ผู้ปกครองคนอื่นเขาก็จะให้ลูกหากินอะไรกันเองไม่ก็เอาข้าวมาส่งฝากลูกไว้แต่พ่อกับแม่ผมคือต้องลงทุนขับรถเข้ามาในโรงเรียนเพื่อมานั่งคุยกับผมทุกเช้าซึ่งผมก็เคยถามพวกท่านแล้วว่าทำไมถึงมาแม่ก็เลยตอบว่าคิดถึงตอนแรกแม่ผมบอกว่าคิดถึงหนักมากจนถึงขั้นถามกับผมว่า "ค่าดุริยางค์อ่ะเดี๋ยวแม่ไปส่งเองก็ได้นะแล้วปล่อยเพื่อนๆนอนกันที่ค่ายก็ได้นะลูก"ซึ่งสาวนอนที่ค่ายกันหมดแม่จะเป็นประเภทที่คิดถึงผมหนักมากระดับที่ว่า ล่าสุดผมไปค่าย 3 วันรวมเดินทางกลับผมเห็นในLINE ว่าแม่โทรหาผมแทบจะเช้ากลางวันเย็น และพอมาถึงบ้านผมกะว่าจะได้นอนคนเดียวสรุปแม่ลงมานอนด้วยแล้ววันนี้ก็เช่นกันครับ
แม่คุยกับผมกับยายว่าวันนี้จะขอนอนบนร้านเพราะพ่อก็นอนไปแล้วซึ่งผมก็โอเคว่าจะได้นอนคนเดียวจะได้ไม่ต้องมีคนแย่งแอร์แต่ว่าเมื่อกี้กำลังจะเคลิ้มหลับเห็นพ่อส่งคลิปติ๊กต๊อกมาซึ่งผมจะสังเกตได้ว่ามันเริ่มผิดปกติแล้วเพราะว่าเห็นแม่บอกว่าพ่อนอนแล้วพอโทรไปหาสรุปแม่เป็นคนรับสายแล้วบอกว่า "ก็แม่คิดถึงน้องอ่ะอยากนอนด้วย" แล้วคือแบบความรู้สึกมันเหมือนโดนหลอก ซึ่งตอนนี้รู้สึกเฟลมากครับไม่รู้จะทำยังไงดีคือผมเคยถามแม่ก็บอกไปว่าทำไปเพราะรักอันนี้คือผมก็ไม่รู้แล้วนะว่ารักจริงๆหรือว่าคลั่งรักเกินไปตอนนี้ 15จะ16 แล้วครับแต่ว่ายังไม่นอนกับพ่อแม่อยู่เลยทั้งที่เพื่อนผมเขาได้ห้องนอนแยกตั้งแต่ป.5/ป.6แล้ว ซึ่งเมื่อก่อนบ้านผมเคยมีห้องเก่าของย่าสมัยเมื่อนานมาแล้วแต่ว่าได้ใช้ทำเป็นห้องเก็บของไปก่อนเพราะย่าเสียไปหลังจากนั้นผมก็คุยกับแม่ว่าผมขอห้องนั้นเป็นห้องส่วนตัวได้ไหมแต่แม่บอกว่า "ไม่ได้อ่ะกลัวน้องนอนดึก"ซึ่งใช่ครับอีกอย่างบางครั้งผมชอบพาน้องกับเพื่อนมาเล่นในห้องนอนแล้วทีนี้ก็เลยชอบโดนพ่อกับแม่บ่นบ่อยว่าถ้าของหายจะรับผิดชอบยังไงผมก็เลยอยากมีห้องนอนเพราะว่าผมจะได้ไม่ต้องเอาของสำคัญมีค่าอะไรไว้แล้วให้เพื่อนๆน้องๆมานอนกันได้เต็มที่แต่กลายเป็นว่า
แทนที่แม่จะยกห้องนั้นให้ผมกลายเป็นว่าแม่ยกห้องนั้นให้ตา(เป็นน้องชายของยายผม)ไปแบบฟรีๆซึ่งผมถามแม่แล้วแม่ก็ตอบว่าเออน่ายกให้ตาแกไปเถอะ ผมเลย เอ้า"โดนบิดรอบ 2" และอีกอย่างความคิดถึงของแม่ผมมันแรงมากแรงถึงขั้นที่ว่าผมโทรคุยกับแม่ 5 นาทีจะขอวางแม่บอกว่าจะรีบวางไปไหนสภาพสมองผมคือแบบ🤯🤯🤯🤯 (error แป๊บ)
พี่ๆคนไหนเคยเจอเหมือนผมบ้างครับหรือใครที่เคยเจอเหตุการณ์คล้ายๆกันก็ comment บอกผมได้นะครับจะเป็นคำแนะนำหรือว่ามายเซ็ทของผมก็ได้ครับ