สวัสดีค่ะชาวพันทิปทุกท่าน
วันนี้เรามีเรื่องหนักใจที่อยากมาชวนคุย และขอคำแนะนำจากพี่ๆ เพื่อนๆ ในวัยทำงานค่ะ เกี่ยวกับวัฒนธรรมองค์กรที่กำลังเจออยู่ตอนนี้
เราทำงานอยู่ในองค์กรที่มีผู้บริหารระดับสูงที่มีบารมีมาก ท่านเป็นคนเก่งมากค่ะ แต่ปัญหาคือท่านเชื่อมั่นในตัวเองสูงจน "ไม่รับฟัง" เสียงทักท้วงจากพนักงานระดับถัดมาเลย แม้ว่าเรื่องนั้นจะเป็นความเสี่ยงที่เห็นได้ชัดเจนมากก็ตาม
ในฐานะที่เราเองก็เป็นพนักงานยังรู้สึกว่าตัวเองตำแหน่งเล็กๆ และได้มีการพูดคุยนำเสนอผ่านหัวหน้าระดับถัดไปก่อนแล้ว แต่ผลที่ได้ออกมาคือไม่มีใครสามารถคัดค้านหรือแสดงแนวทางที่ขัดแย้งได้เลย เวลาเห็นสิ่งที่กำลังจะกลายเป็นปัญหาใหญ่ในอนาคต เรารู้สึกอึดอัดใจ:
เราแอบสงสัยค่ะว่า ในโลกการทำงานจริง ยิ่งคนตำแหน่งสูงขึ้น เขายิ่งมี "อีโก้" จนหูเบาลงจริงๆ หรือคะ? หรือเขามองเห็นอะไรที่เรามองไม่เห็น?
สิ่งที่อยากขอคำแนะนำจากเพื่อนๆ ค่ะ:
ใครเคยอยู่ในสถานการณ์ "เห็นหลุมแต่พูดไม่ได้" แบบนี้บ้างไหมคะ? คุณจัดการกับความรู้สึกตัวเองยังไง?
มีโอกาสที่เขาจะรับฟังโดยที่เราไม่ได้รับอันตราย?
หรือสุดท้ายแล้ว... เราควรทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุด แล้วปล่อยให้ความเสียหายที่เกิดขึ้นเป็น "บทเรียน" ค่ะ?
ขอบคุณทุกความคิดเห็นล่วงหน้านะคะ ตอนนี้รู้สึกเหมือนกำลังยืนดูเรือที่กำลังจะชนน้ำแข็ง โดยที่กัปตันไม่ยอมให้ใครจับพวงมาลัยเลยค่ะ
เมื่อผู้บริหารรวบอำนาจและ 'เสียงดัง' จนมองไม่เห็นหลุมข้างหน้า...
วันนี้เรามีเรื่องหนักใจที่อยากมาชวนคุย และขอคำแนะนำจากพี่ๆ เพื่อนๆ ในวัยทำงานค่ะ เกี่ยวกับวัฒนธรรมองค์กรที่กำลังเจออยู่ตอนนี้
เราทำงานอยู่ในองค์กรที่มีผู้บริหารระดับสูงที่มีบารมีมาก ท่านเป็นคนเก่งมากค่ะ แต่ปัญหาคือท่านเชื่อมั่นในตัวเองสูงจน "ไม่รับฟัง" เสียงทักท้วงจากพนักงานระดับถัดมาเลย แม้ว่าเรื่องนั้นจะเป็นความเสี่ยงที่เห็นได้ชัดเจนมากก็ตาม
ในฐานะที่เราเองก็เป็นพนักงานยังรู้สึกว่าตัวเองตำแหน่งเล็กๆ และได้มีการพูดคุยนำเสนอผ่านหัวหน้าระดับถัดไปก่อนแล้ว แต่ผลที่ได้ออกมาคือไม่มีใครสามารถคัดค้านหรือแสดงแนวทางที่ขัดแย้งได้เลย เวลาเห็นสิ่งที่กำลังจะกลายเป็นปัญหาใหญ่ในอนาคต เรารู้สึกอึดอัดใจ:
เราแอบสงสัยค่ะว่า ในโลกการทำงานจริง ยิ่งคนตำแหน่งสูงขึ้น เขายิ่งมี "อีโก้" จนหูเบาลงจริงๆ หรือคะ? หรือเขามองเห็นอะไรที่เรามองไม่เห็น?
สิ่งที่อยากขอคำแนะนำจากเพื่อนๆ ค่ะ:
ใครเคยอยู่ในสถานการณ์ "เห็นหลุมแต่พูดไม่ได้" แบบนี้บ้างไหมคะ? คุณจัดการกับความรู้สึกตัวเองยังไง?
มีโอกาสที่เขาจะรับฟังโดยที่เราไม่ได้รับอันตราย?
หรือสุดท้ายแล้ว... เราควรทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุด แล้วปล่อยให้ความเสียหายที่เกิดขึ้นเป็น "บทเรียน" ค่ะ?
ขอบคุณทุกความคิดเห็นล่วงหน้านะคะ ตอนนี้รู้สึกเหมือนกำลังยืนดูเรือที่กำลังจะชนน้ำแข็ง โดยที่กัปตันไม่ยอมให้ใครจับพวงมาลัยเลยค่ะ