บ้านที่ไม่เคยดีพอสำเรา

คือเรื่องมันมีอยู่ว่าตอน ป.3พ่อแม่เลิกกันทะเลาะกันใหญ่มากพ่อเราตอนนั้นเขาเอาค้อนยางเเข็งมาทุบหัวเขาเองเพื่อง้อแม่แม่แต่ไม่สนใจแล้วเพราะพ่อเราดีไม่ดีกับแม่ไว้เยอะไปง้อถึงบ้านเกิดแม่แม่เราก็ไม่คุยเราที่ไปด้วยก็ต้องดูไปก่อนที่แม่จะไปแม่เราได้ขับรถออกไปแบบไปสนอะไรแล้วเรารู้ทุกอย่างแต่เราทำอะไรไม่ได้เลยแล้วพ่อก็กับไปเล่นยาแล้วมาด่าเรากับ้อวงบ้างไร่ให้ไปตายบ้างแต่เราก็ทนเขไใม่ทำงานเราก็อยู่กับย่าด้วยเราเลยต้องทำงานตั้งเด็กจนถึงทุกวันนี้แต่ตอนนี้แม่เราเขาไปได้ดีมากเลยละได้เป็นเชฟที่ดูไบด้วยแต่เราก็ต้องอยู่กับย่าแบบนี้ไปก่อนเราเป็นสู้ชีวิตนะเราอ่ะตื่นตั้งแต่ตี4ตี5:50เราก็ต้องไปถึงโรงเรียนแล้วเพรเราอยู่วงโยด้วยเรานอนน้อยมากได้นอนแต่ละทีตี1~2บ้างง่วงให้ตายยังไงก็ต้องไปเราตั้งใจเรียนนะแต่ได้แค่ที่14ของห้องเองแต่เพื่อนสนิตเราได้ที่1ตลอดเลยก็เคยอิจฉาเพื่อนนะแต่ละคนมีแต่ครอบครัวดีๆกันหมดยกเว้นเราคนเดียวแต่ไม่เป็นไรหลอกที่เราตั้งใจเรียนเพราะไปอยากเป็แบบพ่อเราที่ติดยาอ่านหนังสือไม่ได้เราพยายามทำทุกอย่างเพื่อจะถีบตัวเองขึ้นไปสูงขึ้นมากกว่านี้เพรรวอออวครัวเรามันแย่มีแต่อะไรก็ไม่รู้เราเคยคิดนะถ้าไปสูงกว่านี้คงจะดีแต่เราทำได้แค่นี้คนที่บ้านก็ดูถูกเราที่เล่นดนตรีเขาบอกว่าโตไปจะไปทำไรได้เราก็ไม่อยากพูดเลยเงียบใสเพราะเราทนมามากแล้วอย่างน้อยเราก็ดนตรียังรักษาจิตใจเราได้ดีกว่าคนบ้างคนอีกบ้างทีเราเคยคิดด้วยนะว่าตายไปไม่ง่ายกว่าหรอว่ะแต่เราคิดได้ว่าคนที่รักเราต้องพึ่งพาเราเขาอยู่ไม่ได้หลอกเลยไม่ทำแต่ก็มีคิดๆบ้างเวลาเครีอดมากๆอ่ะเราเคยขอย่านอนคนเดียวเพราะเราจะติวจะทำงานแตแน่นอนเขาไม่ให้เราอ่ะนะน้อยใจมากแต่ทำไรไม่ได้สักทีแต่เราก็ทนนะทนมาตลและเพราะเราคงเด็กเกินไปมั้งแต่เราชอบอยู่คนเดียวไงทำไงได้ละคนเราเลือกเกิดไม่ได้ก็เหมือนแข่งเรือแข่งกันได้แต่แข่งวาสนาแข่งไม่ได้เราคงไม่มีวาสนาได้อะไรดีๆกับเขาบ้างอ่ะ
เราไม่รู้ว่าเรื่องเรามันน่าเบื่อไปไหมแต่ขอบคุณที่ทุกคนอ่านกันเราแค่เด็ก14ขอบพระคุณมากนะคะที่อ่าน