มาถึง ญีปุ่น วันแรกก็ น้ำตาไหลละ คุณภาพความเป็นอยู่ของคนในญี่ปุ่น แล้ว มองกลับมาดู ประเทศตัวเอง ประชาชนของเรา ท้อแท้เลย

แต่การจะมีชีวิตแบบนั้นได้ ก็ต้องแลกด้วยภาษีที่โหด และความยุ่งยากหลายอย่าง

จะมีรถ 1 คัน ต้องมีที่จอด และพอใช้เกิน 7 ปี ภาษี ค่าซ่อม ก็จะบีบให้ซื้อใหม่ ค่าจอดรถในเมืองไม่กี่ชั่วโมงก็หลักพัน

ทุกขั้นตอนที่เคยง่ายในชีวิตก็จะยากขึ้น การเปลี่ยนชื่อยาก การทิ้งขยะ กำจัดขยะก็ยาก บ้านเดี่ยวก็รักษาไว้ยากมากๆ การไปหาหมอก็ไม่ง่ายแบบไทย

ทุกวันนี้หลายคนคือต้องซ่อนศพผู้สูงอายุในครอบครัวไว้ในบ้าน เพราะกลัวสูญเสียเงินจากรัฐ

ความเท่าเทียมทางเพศก็ยังล้าหลังหลายเพศ ล่าสุดเคส Fuji TV ที่ทำเอานากาอิ SMAP ต้องออกจากวงการอีก

นี่แค่นึกออกไวๆ จากที่เคยได้ยินจากคนญี่ปุ่น จากการเป็นนักข่าวบันเทิงที่ทำข่าวประเทศนี้หลายครั้ง และตอนไปเที่ยวมาทั้งหมด 8 ครั้ง และกำลังจะมีครั้งที่ 9 กลางปีนี้



ตัดภาพมาที่คนไทย แค่เรื่องภาษีง่ายๆ

ประเทศจะพัฒนาได้ต้องมีความเป็นปัจเจกชนสูง  ไม่งั้นความเป็นพวกพ้องหรือท้องถิ่นนิยมจะทำให้เกิดเส้นสาย  การคอรัปชั่น  
อย่างประเทศกาล่า  ถ้าไม่ใช่พวก  ไม่ใช่คนบ้านเดียวกัน  พร้อมจะไฝว์กันได้
แต่พอเป็นคนบ้านเดียวกัน  พวกกัน  หมู่เฮา  ทำผิดไม่มีการเตือน  ใบ้เงียบไปหมด  แถมยังผสมโรงร่วมด้วยช่วยกันปกปิด

อีกอย่าง  ประเทศจะพัฒนาได้  ต้องให้คุณค่ากับงานฝีมือ
อย่างญี่ปุ่น ยุโรป ค่าแรงช่างแพง
เมืองกาล่า ค่าแรงช่างแม่มถูก  แต่อย่างว่า เอาตัวอะไรมาดเป็นก็ได้  จับประแจได้หน่อยสถาปนาตัวเองเป็นช่างแล้ว