I was a teenage werewolf (1957) หนังสัตว์ประหลาดไซไฟในยุคสองสีที่แหวกขนบและโศกนาฏกรรมของเด็กมีปัญหา

แม้หน้าหนังจะดูเป็นหนังสัตว์ประหลาดเกรด B ในยุคขาวดำ แต่แท้จริงแล้วนี่คือหนังอันว่าด้วยโศกนาฏกรรมแห่งความบ้าคลั่งของวัยรุ่นในยุค 50s ถือเป็นหนังเรื่องแรกในยุคนั้นที่สัตว์ประหลาดไม่ได้มาจากคำสาปหรือเรื่องเล่าในตำนานเหมือนที่ผ่านมา แต่เป็นการใช้วิทยาศาสตร์เชิงจิตวิทยาสร้างอย่างสัตว์ร้ายขึ้นมาแทน ด้วยการปลุกสัญชาตญาณดิบของมนุษย์ให้ตื่นฟื้น ทั้งที่แท้จริงแล้วสัตว์ประหลาดตนนั้นก็เป็นแค่เด็กมัธยมคนหนึ่งที่มีปัญหาเรื่องการควบคุมอารมณ์ สะท้อนภาพลักษณ์ของเด็กที่มีปัญหาในสังคมยุคหนึ่งได้เป็นอย่างดี ก่อนที่คุณหมอซึ่งเป็นเหมือนตัวแทนของผู้ใหญ่จะทำการดัดนิสัยด้วยวิธีผิดธรรมชาติที่สะท้อนถึงอำนาจนิยม จนนำมาซึ่งผลลัพธ์ที่ไม่มีใครอยากให้เกิดในตอนท้าย
.
แม้เอฟเฟกต์การกลายร่างเป็นสัตว์ร้ายที่มีแค่ขนกับเขี้ยวบนใบหน้าอาจดูน่าขันสำหรับคนยุคนี้ แต่สำหรับยุคนั้นมันคือความแปลกที่แหวกขนบมนุษย์หมาป่าที่เคยมีการสร้างกันมาก่อนหน้านั้น สีหน้าและแววตาอันชวนให้สับสนและน่าเศร้าของไมเคิล แลนดอน ในลุคหมาป่าคราบคน คือคาแร็กเตอร์แนวตัวตนที่แปลกแยกซึ่งถูกนำไปต่อยอดในงานศิลปะอีกหลายแขนงในเวลาต่อมา ในเขียนของราชาสยองขวัญ สตีเฟน คิง ก็มีการคารวะสัตว์ประหลาดตนนี้ใน IT ด้วยเช่นกัน
.
I was a teenage werewolf ถือเป็นหนังคัลต์คลาสสิกที่เป็นเหมือนใบเบิกทางให้กับหนังสยองขวัญวัยคะนองในยุคต่อๆ มา ทั้งยังเป็นหนังสยองขวัญไซไฟในยุคแรกเริ่มที่สร้างคาแร็กเตอร์สัตว์ร้ายด้วยวิทยาศาสตร์ที่ผิดเพี้ยน ในขณะที่เรื่องราวในหนังก็สะท้อนถึงความผิดปกติบางอย่างของบางผู้คนในสังคมที่ไม่ได้แก้ปัญหาด้วยการรับฟังกันอย่างเข้าใจ แต่ใช้อำนาจเพื่อหวังจะให้หลาบจำจนนำมาซึ่งผลลัพธ์อันน่าเศร้า
.
หนังเรื่องนี้จึงไม่ใช่แค่หนังสยองสองสีที่มีดีแค่ความเก่า แต่ยังเก๋าพอที่จะกระตุ้นเตือนมนุษย์อย่างเราๆ ในยุคนี้ได้อยู่ว่า สัตว์ประหลาดในตัวมนุษย์พร้อมที่จะตื่นฟื้นขึ้นมาได้ทุกเมื่อหากเราคิดแต่จะกำหลาบด้วยอำนาจ แต่กลับไม่เคยใส่ใจที่จะรับฟังกันเลย