ตอนที่ 1: ส่วนเกินในระบบประมวลผล
ในโลกปี ค.ศ. 21xx... มนุษยชาติไม่ได้วัดกันที่สายเลือด แต่วัดกันที่ "ID Code" บนข้อมือ
เด็กชายคนหนึ่ง (รหัสผู้ลงทะเบียน: 07-N) ในวัยเพียง 3 ขวบ ถูกพ่อแท้ๆ ทำการ "โอนสิทธิ์การครอบครอง" ให้กับตระกูลหนึ่งในเขตปกครอง "น่านนิคม" สาเหตุการโอนนั้นถูกเข้ารหัสลับไว้ อาจเป็นเพราะหนี้สินหรือการแลกเปลี่ยนทรัพยากรที่ผิดกฎหมาย
เอ็น (07-N) เติบโตมาในบ้านหลังใหญ่ที่เต็มไปด้วยเครื่องจักรรับใช้ แต่ตัวเขากลับมีค่าน้อยกว่าหุ่นยนต์ทำความสะอาดเสียอีก เขาไม่มีสิทธิ์เข้าห้องโถงกลางที่ฉายภาพโฮโลแกรมความบันเทิง หน้าที่เดียวของเขาคือการเชื่อมต่อกระแสไฟฟ้าเข้ากับร่างเพื่อรอรับคำสั่งล้างจาน นึ่งข้าวสารสังเคราะห์ และทำความสะอาดคราบน้ำมันเครื่อง
จุดเปลี่ยนเกิดขึ้นเมื่อ... ครอบครัวนั้นได้รับ "ทายาทสายเลือดตรง" เข้ามาในระบบ เอ็นกลายเป็นขยะข้อมูลทันที เขาต้องระเห็จไปนอนนอกห้องโถงที่หนาวเหน็บ จนกระทั่งวันหนึ่ง "Core Memory" (ชิปบันทึกข้อมูล) ของบ้านหายไป
"แกใช่ไหมที่แอบดึงข้อมูลออกไปขาย!" เสียงตวาดดังลั่นพร้อมกับแรงกระชาก เอ็นถูกล็อคแขนไว้กับแท่นยึด ระบบความปลอดภัยส่งสัญญาณเตือนสีแดงฉาน ไม้เรียวที่อาบด้วยกระแสไฟฟ้าฟาดลงบนแผ่นหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่า เอ็นมองไปรอบตัวด้วยสายตาพร่ามัว เขาเห็น "อา" ที่เป็นผู้คุมระบบยืนอยู่ใกล้ๆ แต่ดวงตานั้นกลับเป็นสีเทาเย็นชาเหมือนเซนเซอร์ที่ไร้ความรู้สึก ไม่มีใครยื่นมือมาช่วย... ไม่มีเลย
ตอนที่ 2: หนึ่งอาทิตย์บนเส้นทางนรก
เอ็นตัดสินใจทำในสิ่งที่เด็กวัย 9 ขวบไม่ควรทำ คือการ "Disconnect" ตัวเองออกจากระบบเขาหลบหนีออกมาจากน่านนิคมเพื่อมุ่งหน้าไปยัง "แพร่สเตชัน" เขตปกครองที่เขาเชื่อว่ารหัสพันธุกรรมของพ่อแม่แท้ๆ ยังหลงเหลืออยู่
ระยะทางระหว่างเมืองไม่ใช่ถนนที่สวยงาม แต่มันคือ "The Waste Land" ทุ่งรกร้างที่เต็มไปด้วยซากเครื่องจักรและอากาศที่เป็นพิษ
กลางวัน: เขาต้องเดินเท้าเปล่าบนพื้นดินที่ร้อนระอุ หลบสายตาจากโดรนตรวจจับ
ความหิว: เขาต้องแบกหน้าไปขอส่วนแบ่ง "น้ำรีไซเคิล" และ "ก้อนพลังงาน" จากชาวบ้านที่อาศัยอยู่ตามกระต๊อบริมทาง
กลางคืน: เอ็นต้องซ่อนตัวอยู่ตาม "ศาลาป่าช้าดิจิทัล" ซึ่งเป็นจุดทิ้งซากหน่วยความจำเก่าๆ เขานอนขดตัวท่ามกลางความหนาวสั่นและความมืดมิด
หัวใจเล็กๆ ของเด็กชายวัย 9 ขวบ ถูกขับเคลื่อนด้วยโปรแกรมเดียวที่เขามีคือ "ความรักที่ยังไม่เคยได้สัมผัส" เขาเดินเท้าอยู่กว่า 168 ชั่วโมง (หนึ่งอาทิตย์เต็ม) จนกระทั่งเซนเซอร์ในดวงตาที่เปื้อนฝุ่นของเขา มองเห็นป้ายสถานีแพร่สเตชันอยู่ลิบๆ...
เป้าหมายเดียวคือการตามหา "ผู้ให้กำเนิด" ในเมืองที่กว้างใหญ่แห่งนี้ เขาจะหาเจอได้อย่างไร ในเมื่อเขาไม่มีรหัสผ่านใดๆ เหลือติดตัวเลย... เรื่องราวจะเป็นยังไงต่อไป ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะครับ นี่คือนิยายที่ผมตั้งใจเขียนจากเค้าโครงเรื่องจริงผสมจินตนาการครับ
ในปี ค.ศ. 21xx... มนุษยชาติไม่ได้วัดกันที่สายเลือด...
ในโลกปี ค.ศ. 21xx... มนุษยชาติไม่ได้วัดกันที่สายเลือด แต่วัดกันที่ "ID Code" บนข้อมือ
เด็กชายคนหนึ่ง (รหัสผู้ลงทะเบียน: 07-N) ในวัยเพียง 3 ขวบ ถูกพ่อแท้ๆ ทำการ "โอนสิทธิ์การครอบครอง" ให้กับตระกูลหนึ่งในเขตปกครอง "น่านนิคม" สาเหตุการโอนนั้นถูกเข้ารหัสลับไว้ อาจเป็นเพราะหนี้สินหรือการแลกเปลี่ยนทรัพยากรที่ผิดกฎหมาย
เอ็น (07-N) เติบโตมาในบ้านหลังใหญ่ที่เต็มไปด้วยเครื่องจักรรับใช้ แต่ตัวเขากลับมีค่าน้อยกว่าหุ่นยนต์ทำความสะอาดเสียอีก เขาไม่มีสิทธิ์เข้าห้องโถงกลางที่ฉายภาพโฮโลแกรมความบันเทิง หน้าที่เดียวของเขาคือการเชื่อมต่อกระแสไฟฟ้าเข้ากับร่างเพื่อรอรับคำสั่งล้างจาน นึ่งข้าวสารสังเคราะห์ และทำความสะอาดคราบน้ำมันเครื่อง
จุดเปลี่ยนเกิดขึ้นเมื่อ... ครอบครัวนั้นได้รับ "ทายาทสายเลือดตรง" เข้ามาในระบบ เอ็นกลายเป็นขยะข้อมูลทันที เขาต้องระเห็จไปนอนนอกห้องโถงที่หนาวเหน็บ จนกระทั่งวันหนึ่ง "Core Memory" (ชิปบันทึกข้อมูล) ของบ้านหายไป
"แกใช่ไหมที่แอบดึงข้อมูลออกไปขาย!" เสียงตวาดดังลั่นพร้อมกับแรงกระชาก เอ็นถูกล็อคแขนไว้กับแท่นยึด ระบบความปลอดภัยส่งสัญญาณเตือนสีแดงฉาน ไม้เรียวที่อาบด้วยกระแสไฟฟ้าฟาดลงบนแผ่นหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่า เอ็นมองไปรอบตัวด้วยสายตาพร่ามัว เขาเห็น "อา" ที่เป็นผู้คุมระบบยืนอยู่ใกล้ๆ แต่ดวงตานั้นกลับเป็นสีเทาเย็นชาเหมือนเซนเซอร์ที่ไร้ความรู้สึก ไม่มีใครยื่นมือมาช่วย... ไม่มีเลย
ตอนที่ 2: หนึ่งอาทิตย์บนเส้นทางนรก
เอ็นตัดสินใจทำในสิ่งที่เด็กวัย 9 ขวบไม่ควรทำ คือการ "Disconnect" ตัวเองออกจากระบบเขาหลบหนีออกมาจากน่านนิคมเพื่อมุ่งหน้าไปยัง "แพร่สเตชัน" เขตปกครองที่เขาเชื่อว่ารหัสพันธุกรรมของพ่อแม่แท้ๆ ยังหลงเหลืออยู่
ระยะทางระหว่างเมืองไม่ใช่ถนนที่สวยงาม แต่มันคือ "The Waste Land" ทุ่งรกร้างที่เต็มไปด้วยซากเครื่องจักรและอากาศที่เป็นพิษ
กลางวัน: เขาต้องเดินเท้าเปล่าบนพื้นดินที่ร้อนระอุ หลบสายตาจากโดรนตรวจจับ
ความหิว: เขาต้องแบกหน้าไปขอส่วนแบ่ง "น้ำรีไซเคิล" และ "ก้อนพลังงาน" จากชาวบ้านที่อาศัยอยู่ตามกระต๊อบริมทาง
กลางคืน: เอ็นต้องซ่อนตัวอยู่ตาม "ศาลาป่าช้าดิจิทัล" ซึ่งเป็นจุดทิ้งซากหน่วยความจำเก่าๆ เขานอนขดตัวท่ามกลางความหนาวสั่นและความมืดมิด
หัวใจเล็กๆ ของเด็กชายวัย 9 ขวบ ถูกขับเคลื่อนด้วยโปรแกรมเดียวที่เขามีคือ "ความรักที่ยังไม่เคยได้สัมผัส" เขาเดินเท้าอยู่กว่า 168 ชั่วโมง (หนึ่งอาทิตย์เต็ม) จนกระทั่งเซนเซอร์ในดวงตาที่เปื้อนฝุ่นของเขา มองเห็นป้ายสถานีแพร่สเตชันอยู่ลิบๆ...
เป้าหมายเดียวคือการตามหา "ผู้ให้กำเนิด" ในเมืองที่กว้างใหญ่แห่งนี้ เขาจะหาเจอได้อย่างไร ในเมื่อเขาไม่มีรหัสผ่านใดๆ เหลือติดตัวเลย... เรื่องราวจะเป็นยังไงต่อไป ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะครับ นี่คือนิยายที่ผมตั้งใจเขียนจากเค้าโครงเรื่องจริงผสมจินตนาการครับ