พ่อแม่ไม่เปิดใจกับความคิดของเรา?

ฉันเป็นคนที่เก็บกดความรู้สึกจนชินและวันนี้ฉันก็ได้โอกาสนั่งคุยกับพ่อแม่แบะฉันก็รวบรวมความกล้าภายในใจที่เก็บมานานและไม่เคยบอกใครให้พวกเขาฟัง และพวกเขาก็เหมือนจะเถียงฉันและปัดความคิดเห็นของฉัน ฉันได้เล่าเรื่องความรู้สึก ความต้องการของตัวเอง เพราะทุกครั้งเวลาที่ฉันบอกสิ่งที่ฉันต้องการให้พวกเขาทุกครั้ง พวกเขามักจะคิดว่าฉันพูดผ่านๆและไม่ได้จริงจังอะไร ทั้งๆที่ในใจของฉันที่ยอมรวบรวมความกล้าบอกเขาไปนั้นต้องการให้พวกเขารับรู้เรื่องนี้โดยให้ความสำคัญ ฉันรู้ว่าฉันไม่ควรไปคาดหวังอะไรกับใคร แต่ฉันแค่น้อยใจที่พวกเขาไม่ให้ความสำคัญกับคำพูดของฉัน ฉันรู้ว่าฉันมีปมเรื่องแบบนี้เพราะเวลาฉันพูดอะไรทุกคนใม่ให้ความสำคัญกับคำพูดของฉันเลย ดังนั้นจนถึงตอนนี้ฉันแค่กำลังหาคนที่ให้ความสำคัญกับคำพูดของฉัน แต่ทุกครั้งแล้วครั้งเล่าฉันก็เหมือนแค่ฝุ่นที่ถูกปัดทิ้งออกไปอย่างไม่ใส่ใจ ฉันเคยเล่าความรู้สึกให้พวกเขาฟังหลายรอบแต่พวกเขาแค่ปัดทิ้งและตอบกลับว่าฉันแค่คิดไปเอง ฉันคิดมากเอง ฉันควรปล่อยผ่านเรื่องนี้ ฉันไม่ควรทำให้เรื่องนี้มาทำให้ฉันเป็นแบบนี้ ฉันรู้มันคือความจริง แต่ฉันแค่โหยหาคนที่ถามฉันอย่างละเอียดคุยกับฉันเรื่องนี้จริงๆ ฉันต้องการแค่นี้ และฉันก็คิดว่าฉันแค่เคยเป็นเด็กคนนึงที่ขาดความอบอุ่นไม่เคยได้รับความสนใจไม่เคยมีใครให้ความสำคัญ ใช่ฉันเป็นคนที่ละเอียดอ่อนกับเรื่องพวกนี้มาก #ฉันแค่มาระบายความรู้สึกที่ไม่สามารถบอกใครได้ฉันแค่อยากรู้ว่าทุกคนจะคิดยังไงกับเรื่องนี้ฉันแค่อยากมีพื้นที่ให้ระบายความรู้สึกตัวเองเพราะฉันคิดว่าคนนอกนี่แหละที่ทำให้ฉันเข้าใจทุกอย่างจริงๆ ขอบคุณที่รับฟังและขออภัยหากฉันทำให้ทุกคนไม่เข้าใจในคำอธิบายของฉัน