ตามหัวข้อกระทู้เลยค่ะ เราคิดมาตลอดว่าถ้าวันนึงย่าตายไป เราเองก็คงไม่รู้สึกเสียใจอะไร ก็แค่คนนึงๆหายไปจากชีวิต บอกตรงๆเราแอบรู้สึกผิดค่ะเพราะย่าเป็นคนที่อยู่กับเรามาตั้งแต่เด็กเวลาพ่อแม่ไปทำงานก็จะอยู่กับย่า เราเป็นคนที่ไม่ชอบให้ใครมาจู้จี้จุกจิกมากๆค่ะ และใช่ย่าเราเป็นคนจู้จี้จุกจิกสุดๆ ย่าเราจะเชื่อคนอื่นมากกว่าคนในครอบครัว นิสัยบางอย่างก็ย่าเราก็ไม่ชอบซึ่งก็เข้าใจว่าแกคงแก้อะไรไม่ได้แล้ว เราเลยรำคาญย่ามากๆ เหมือนอะไรที่เคยบอกเคยอธิบายไปไม่ได้เข้าหัวย่าเลย จนบางครั้งเราก็อารมณ์เสียใส่ ก็มีคิดบางถ้าวันนึงย่าป่วยหนัก ความคิดนี้ก็จะหายไปเอง แต่ไม่เลยค่ะ วันที่เราเห็นย่าป่วยหนักเรารู้สึกโล่งมากๆ เหมือนจะเป็นอิสระ จนทุกวันนี้ย่าหายดีแล้ว เราเลยเลือกจะออกจากบ้านมากกว่าอยู่บ้าน เพื่อหลีกเลี่ยงย่าตัวเอง ความคิดนี้มันเริ่มตอนเราอายุ14-15ค่ะ ตอนนั้นคิดว่าคงเป็นเพราะกำลังเข้าสู่ช่วงวัยรุ่น เราจะจัดการกับความคิดนี้ยังไงดีคะ?
เราคิดว่าคิดว่าถ้าวันนึงย่าตายก็คงไม่เสียใจ จัดการความคิดยังไงดีคะ