การที่รักคนอื่นมากจนตัวเองเจ็บคือโง่หรือป่าวค่ะ?

สวัสดีค่ะ ในที่นี้เราขอบอกก่อนว่ามันค่อยข้างละเอียดอ่อนและเนื้อหาไม่เหมาะคนที่หดหู่ได้ง่ายค่ะ และขอโทษที่ทำให้รุ้สึกแย่ตามด้วยนะคะ เค้ามีประสบการณ์ที่ตัวเองรักเพื่อนมากๆ และแคร์คนอื่น เรายอมทุ่มเทเพื่อเพื่อนและเรารักเพื่อนมาก แคร์มาก จนเราต้องพบจิตแพทย์และทานยา เกิดจากเราได้มีอาการเครียดมากเกินไปจนไม่สามารถใช้ชีวิตด้วยตัวเอง จนทำให้ตัวเองเจ็บทางกายและจิตใจมากหลังจากออกจากโรงพยาบาล คนรอบข้างใกล้ชิดเราส่วนใหญ่ว่าเรางี่เง่า โง่ ไม่รักตัวเองหรอ ซึ่งเราได้ตั้งคำถามกับตัวเองว่า เราเป็นอย่างนั้นจริงๆหรือป่าว คือเค้าพยายามสู้กับมันแล้วค่ะ แต่เค้าไม่ใช้คนเข้มแข็งเรื่องทางใจค่ะ เราเข้าใจค่ะว่าพวกเขารักเราเป็นห่วงเรา แต่เราก็เจ็บที่เขาพูดแบบนั่นกับเราค่ะ ซึ่งตลอดระยะเวลาผ่านมา เราสู้กับมันยากมากจริงๆ แถมเรามีเรื่องความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับพวกเขาเยอะ แล้วเรากับเขามีการให้ของกันและกัน ยิ่งเรานึดถึงเขาเห็นเขาผ่านๆหรือได้ยินชื่อ มันทำให้เราแพนิคมูกออนจากมันไม่ได้ที่แย่คือเราฝันร้ายถึงเรื่องที่ตัวเองกลัวและปมในใจค่ะ ยิ่งเห็นเขายิ่งโหยหาอยากให้เขากลับมามากขึ้นค่ะ แต่ต้นเหตุเราเป็นคนทำมันพังเองค่ะ เราไม่สามารถให้อภัยตัวเองได้และรู้สึกผิดอยากกลับไปแก้ไขกับมัน อธิบายความรู้สึกคือ เค้ารู้สึกว่าตัวเองเป็นคนเลวเป็นคนไม่ดีค่ะ และไม่มีอนาคตค่ะ ตอนนี้เราอยู่มอปลาย เราเลยอยากขอคำแนะนำและความคิดเห็นค่ะ ว่าเรา งี่เง่า โง่ จริงหรือป่าว แล้วเราจะทำให้ตัวเองกลับมาเป็นคนปกติได้หรือป่าว

ปล.ตอนนี้เราออกมาจากตรงนั่นแล้วค่ะ แต่เค้าไม่สามารถทำให้ตัวเองออกจากจุดที่ตัวเองเคยกระทำไว้ได้ค่ะ และขอบคุณสำหรับความคิดล่วงหน้า