ตอนนี้เราเลือกที่จะปล่อยวางแล้วเลือกโฟกัสแค่ชีวิตของตัวเองค่ะ เอาชีวิตตัวเองให้รอด ทำวันนี้เพื่ออนาคตที่มั่นคงให้ตัวเองและแม่ได้สบาย แต่เนื่องจากเรามีแม่เป็นครอบครัวแค่คนเดียวไม่มีญาตพี่น้องก็เลยรู้สึกผิดอยู่ในใจที่เลือกจะเมินเฉยต่อการร้องขอของแม่ค่ะ
แจ้งก่อนว่าแม่เราอายุ 40 กว่า ไม่เกิน45 ค่ะ เราปีนี้อายุ 25
ตลอดเวลาตั้งแต่เรียบจบปวช เราก็ทำงานมาจนถึงปัจจุบัน ส่วนแม่แกมีงานที่มั่นคงเงินเดือนก็อยู่ในพื้นฐาน แต่ปัญหามันอยู่ที่แม่เลือกสามีใหม่ผิด สิ่งที่เรียกว่าเลวอยู่ในตัวคนนี้หมด ยกตัวอย่างเมามาแล้วทำรายข้าวของ ไล่เรากับแม่ออกจากบ้าน พูดจากดให้เรากับแม่ต่ำลง หรือหากเรากับแม่หนีออกจากบ้านไปนอนข้างนอกก่อน เพราะรู้ว่าคืนนี้เขาคงเมามาอาละวาดแน่ เราเลยใส่อาหารเม็ดแมวไว้ในเครื่องให้อาหารแมวอัตโนมัติ ปรากฏว่าเขาที่เมามาแล้ว ไม่เจอคนคอยรองรับอารมณ์ก็ไปลงกับแมว เขาเตะที่ให้อาหารแมวทิ้งทั้งอย่างนั้นสรุปคือสองวันนั้นแมวเราไม่ได้กินอาหารค่ะ มีเรื่องอีกมากมายแต่เอาตัวอย่างแค่นี้ก่อนค่ะ
ช่วงระหว่างที่เราเรียนจบมีเงินของตัวเองก็เลยออกมาเช่าอยู่คนเดียวค่ะ แต่ก็ไม่วายต้องให้เงินแม่เพราะแม่ไม่มีใช้ ไอ้คนเลวนั่นมันไม่ค่อยทำมาหากินค่ะ บางทีค่าใช้จ่ายของทั้งสองมากไปจนต้องมาขอเรา เราที่ต้องจ่ายค่าเช่า ค่าครองขีพของตัวเองก็มีให้ไม่มากบางเดือนเราก็กินไข่ ปลากกระป๋องทั้งเดือน
เพื่อไม่ให้แมวได้อดค่ะ แต่ก็ให้เงินเขาเท่าที่เขาขออยู่เสมอค่ะ จนไม่มีเงินเก็บของตัวเองเลย แล้วพอทะเราะกันเราก็รู้สึกสงสารแม่ ก็ช่วยให้แม่ได้ออกมาจากเขา เสียเงินไปกับการย้ายที่อยู่ไม่รู้กี่ครั้งแล้วค่ะ เพราะแม่เลือกที่จะกลับไปหาเขาอยู่ทุกครั้ง จนตอนนี้มันหลายครั้งเข้า เราก็เลยตัดสินใจว่าชีวิตใครชีวิตมันเลือกที่จะไม่สนใจอีกต่อไปแล้วค่ะ เราเช่าห้องอยู่กับแมว ถ้าเขาทะเลาะกับคนนั้นมาก็ให้มานอนกับเรา แต่เราจะไม่ให้เงิน แม้แต่การยืมก็ไม่ให้ เพราะทางนั้นเขา 2 คนอายุก็ยัง 40 กว่าทั้งสองยังมีแรงหาตังเราเลือกที่จะช่วยเขาแค่ให้ที่อยู่ในยามที่เขาไม่สบายใจในบ้านหลังนั้น แล้วจะไม่รับฟังเรื่องราวของทั้งสองอีก จะไม่ช่วยอะไรที่มากกว่านี้อีก
แต่เราที่ช่วยมาตลอดก็รู้สึกผิดที่จะไม่ช่วยอีก แต่ว่าถ้าช่วยอีกทั้งความรู้สึก ทั้งชีวิตมันคงย่ำแย่และย่ำอยู่ที่เดิมแน่ๆ บางทีก็กลัวว่าเขาจะรู้สึกแย่ทั้งที่มีลูกคนเดียวแต่พึ่งไม่ได้ (แต่ที่ผ่านมาเราก็ช่วยตลอดนะ!) แต่ก็อดจะคิดแบบนี้ไม่ได้ค่ะ มันเลยกดดันและเครียดมากๆ เลยอยากถามทุกคนว่าเราผิดไหมที่เลือกที่จะไม่ช่วยแม่อีกต่อไปแล้ว
เลือกสนใจแค่ชีวิตตัวเองก่อนชีวิตของแม่ผิดไหม?
แจ้งก่อนว่าแม่เราอายุ 40 กว่า ไม่เกิน45 ค่ะ เราปีนี้อายุ 25
ตลอดเวลาตั้งแต่เรียบจบปวช เราก็ทำงานมาจนถึงปัจจุบัน ส่วนแม่แกมีงานที่มั่นคงเงินเดือนก็อยู่ในพื้นฐาน แต่ปัญหามันอยู่ที่แม่เลือกสามีใหม่ผิด สิ่งที่เรียกว่าเลวอยู่ในตัวคนนี้หมด ยกตัวอย่างเมามาแล้วทำรายข้าวของ ไล่เรากับแม่ออกจากบ้าน พูดจากดให้เรากับแม่ต่ำลง หรือหากเรากับแม่หนีออกจากบ้านไปนอนข้างนอกก่อน เพราะรู้ว่าคืนนี้เขาคงเมามาอาละวาดแน่ เราเลยใส่อาหารเม็ดแมวไว้ในเครื่องให้อาหารแมวอัตโนมัติ ปรากฏว่าเขาที่เมามาแล้ว ไม่เจอคนคอยรองรับอารมณ์ก็ไปลงกับแมว เขาเตะที่ให้อาหารแมวทิ้งทั้งอย่างนั้นสรุปคือสองวันนั้นแมวเราไม่ได้กินอาหารค่ะ มีเรื่องอีกมากมายแต่เอาตัวอย่างแค่นี้ก่อนค่ะ
ช่วงระหว่างที่เราเรียนจบมีเงินของตัวเองก็เลยออกมาเช่าอยู่คนเดียวค่ะ แต่ก็ไม่วายต้องให้เงินแม่เพราะแม่ไม่มีใช้ ไอ้คนเลวนั่นมันไม่ค่อยทำมาหากินค่ะ บางทีค่าใช้จ่ายของทั้งสองมากไปจนต้องมาขอเรา เราที่ต้องจ่ายค่าเช่า ค่าครองขีพของตัวเองก็มีให้ไม่มากบางเดือนเราก็กินไข่ ปลากกระป๋องทั้งเดือน
เพื่อไม่ให้แมวได้อดค่ะ แต่ก็ให้เงินเขาเท่าที่เขาขออยู่เสมอค่ะ จนไม่มีเงินเก็บของตัวเองเลย แล้วพอทะเราะกันเราก็รู้สึกสงสารแม่ ก็ช่วยให้แม่ได้ออกมาจากเขา เสียเงินไปกับการย้ายที่อยู่ไม่รู้กี่ครั้งแล้วค่ะ เพราะแม่เลือกที่จะกลับไปหาเขาอยู่ทุกครั้ง จนตอนนี้มันหลายครั้งเข้า เราก็เลยตัดสินใจว่าชีวิตใครชีวิตมันเลือกที่จะไม่สนใจอีกต่อไปแล้วค่ะ เราเช่าห้องอยู่กับแมว ถ้าเขาทะเลาะกับคนนั้นมาก็ให้มานอนกับเรา แต่เราจะไม่ให้เงิน แม้แต่การยืมก็ไม่ให้ เพราะทางนั้นเขา 2 คนอายุก็ยัง 40 กว่าทั้งสองยังมีแรงหาตังเราเลือกที่จะช่วยเขาแค่ให้ที่อยู่ในยามที่เขาไม่สบายใจในบ้านหลังนั้น แล้วจะไม่รับฟังเรื่องราวของทั้งสองอีก จะไม่ช่วยอะไรที่มากกว่านี้อีก
แต่เราที่ช่วยมาตลอดก็รู้สึกผิดที่จะไม่ช่วยอีก แต่ว่าถ้าช่วยอีกทั้งความรู้สึก ทั้งชีวิตมันคงย่ำแย่และย่ำอยู่ที่เดิมแน่ๆ บางทีก็กลัวว่าเขาจะรู้สึกแย่ทั้งที่มีลูกคนเดียวแต่พึ่งไม่ได้ (แต่ที่ผ่านมาเราก็ช่วยตลอดนะ!) แต่ก็อดจะคิดแบบนี้ไม่ได้ค่ะ มันเลยกดดันและเครียดมากๆ เลยอยากถามทุกคนว่าเราผิดไหมที่เลือกที่จะไม่ช่วยแม่อีกต่อไปแล้ว