เมื่อเราเริ่มคิดแย่ๆกับตัวเองจนเริ่มไม่มีความสุข

เราพยายามคิดทบทวนมานานมากกว่าที่จะมาเขียนมันออก เจอคนที่ทำงานทั้งบูลลี่เรื่องอ้วน การแต่งกาย หรืออะไรหลายๆอย่างซึ่งเราไม่ได้แต่งตัวโป๊หรืออะไรเลย แค่ไม่ได้แต่งตัวให้ดูดีแต่งหน้าตาแค่นั้นเขาทำเหมือนกับแซวแล้วมองมันเป็นเรื่องตลกบางทีในใจเรามันไม่ได้สนุกไปด้วยแต่ต้องพยายามยิ้มให้มันเฮฮาเพราะเคยเลือกเงียบหรือสวนกลับเขากลับมองว่าเราจริงจังไปทำไมเรื่องแค่นี้ต้องพูดแรงด้วย แต่เขากลับไม่เคยมองว่าการที่เขาพูดใส่เราทุกๆวันและเฮฮาชวนคนอื่นหัวเราะมันทำให้เราทุกข์ใจ กลับมองเป็นเรื่องปกติที่พูดใส่เราได้ทุกวัน มันทำให้เราแทบไม่อยากออกไปทำงาน ไม่อยากสื่อสารกลับใครแต่ก็ต้องทำไปในทุกๆวัน เราพยายามหางานใหม่ที่จะรองรับค่าใช้จ่ายแต่ละเดือนของเราได้อยู่เสมอ เผื่อมีทางเลือกอื่นๆให้เราได้เดินออกมา เมื่อก่อนเราเคยมองว่าเขาคือคนที่เราไว้ใจได้สามารถพูดคุยในทุกเรื่องได้ แต่เหมือนเขาไม่ได้มองเราเป็นเพื่อน ความรู้สึกเหมือนเราคิดไปเองและยอมให้ตัวเองรู้สึกว่าเขาคือคนที่เราไว้ใจได้ ในบางครั้งเรามักตั้งคำถามกับตัวเองเสมอว่าเราอ้วนจนน่าเกลียดมากหรอ เราแต่งกาย(เสื้อยืดกางเกงขาวยาว)แย่ขนาดนั้นหรอ เราแค่ออกไปกินข้าวที่ห้างดูหนังคนเดียว แต่ไปเจอเขาระหว่างทางเลยโดนทักจนดูเหมือนเราแต่งตัวแย่มาก เราพยายามเลี่ยงแล้วแต่ก็ยังต้องเจอเขา. เราแค่อยากใช้ชีวิตทำงาน กลับบ้าน อยู่กับลูก โดยไม่ต้องเจอแต่คำพวกนี้ในทุกๆวัน มันรู้สึกบั่นทอนจิตใจ ในบางครั้งเขาก็เอาเราไปเปรียบเทียบทำไมไม่เลี้ยงลูกอย่างนั้น ไม่เก็บเงินให้ลูกเรียนที่ดีๆกว่านี้ และอีกหลายๆอย่าง ซึ่งในบางทีเราก็อยากจะบอกเขาว่าเราเลี้ยงลูกคนเดียวคงจะทำถึงขนาดนั้นไม่ได้ ในทุกๆวันที่เราเลี้ยงลูกก็อยู่ในมาตรฐานทั่วไปแค่ไม่ได้หรูหราอะไรใช้ชีวิตแบบคนปกติไป บางทีเราก็อยากมีคนบอกเราบ้างว่า เก่งมากแล้วที่เลี้ยงเขามาได้ด้วยตัวคนเดียวขนาดนี้ เรายอมรับว่าเป็นคนคิดมากกับคำพูดคน ยิ่งเรื่องลูกยิ่งกระทบจิตใจ มันทำให้เราโทษตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเรายังเลี้ยงเขาได้ไม่ดีพอหรอ ในบางครั้งเคยคิดว่าไม่ไหวเคยอยากที่จะทิ้งทุกอย่างไปแต่ก็กลัวที่จะทิ้งลูกให้อยู่ยังไงอย่างลำพัง  บางคนอาจจะมองว่าปัญหาแค่นี้ยังคิดอะไรแย่ๆ อาจจะมองว่าเราไม่มีความอดทน. เราอดทนมาได้ 10 ปีแล้วค่ะ จนมันเริ่มไม่ไหว อาจจะจริงสำหรับบางคนค่ะ แต่ในการใช้ชีวิตแต่ละวันทั้งเรื่องความเครียดงาน ชีวิตส่วนตัว และอะไรหลายๆอย่างถ้าเจอทุกวันมันยากที่จะรับไหว  ไม่ใช่ว่าไม่พยายามหาที่ทำงานใหม่พยายามอยู่ค่ะแต่งานใหม่ที่จะหาเราต้องหาเพื่อที่จะรองรับรายจ่ายของเราและลูกพอในแต่ละเดือน   ควรจัดการกับความรู้สึกตัวเองยังไงดีเพื่อให้ตัวเราไม่รู้สึกแย่ไปมากกว่านี้

ถ้าเราติดแท็กผิดพลาดต้องขอโทษด้วย