รู้สึกเหงา โดดเดี่ยว รับมือกันยังไงหรอครับ

ผมอายุ 19 เป็นลูกครึ่งไทยนอร์เวย์ครับ ย้ายมาอยู่เมืองเล็กๆ(คนไทยน้อยมาก) ในนอร์เวย์ได้ปีกว่า ตอนนี้รู้สึกดิ่งมาก ไม่รู้จะระบายกับใครเลยครับ
เรื่องมีอยู่ว่า ผมต้องเรียนคลาสปรับพื้นฐานภาษา เพราะผมโตที่ไทยและพูดภาษาอังกฤษกับพ่อมาตลอด ซึ่งเพื่อนทั้งห้องเป็นคนอพยพมาที่นี้ซึ่งเขาพูดอังกฤษกันไม่ค่อยได้เลย ผมเลยไม่มีเพื่อน สื่อสารกับใครก็ลำบาก กินข้าวคนเดียวทุกวัน และไม่ค่อยคุยกับใครเลย แถมบางครั้งก็โดนล้อโดนกวนบ้าง เลดี้บอย กินหมากินแมวอะไรทำนองนั้น แต่ผมก็ได้แต่เงียบมาตลอด
ส่วนวันหยุดผมไปทำพาร์ทไทม์ร้านอาหารไทยใกล้บ้าน แต่พ่อก็ขอยืมเงินไปหมุนจ่ายค่าใช้จ่ายในบ้านทุกเดือน แทบไม่ได้ใช้เงินที่ตัวเองทำงานมาเลย(แม่ผมอยู่ไทยครับ) บางช่วงพ่อต้องไปทำงานต่างจังหวัด ผมก็ต้องอยู่บ้านคนเดียวเป็นเดือนๆ
ทุกวันนี้ชีวิตวนลูปแค่ไปเรียน กลับมาเล่นคอม แล้วก็ไปทำงาน เพื่อนที่ไทยก็เข้ามหาลัยกันหมดแล้วเลยห่างๆ กันไป ผมรู้สึกเลยว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ของเราเลย ได้แต่บอกตัวเองว่าทนอยู่เพื่ออนาคตมาไกลบ้านขนาดนี้แล้ว แต่บางทีมันดิ่งจนบางทีก็ไม่รู้จะทนไปทำไมครับ
มีใครเคยมาอยู่ต่างประเทศตัวคนเดียวแล้วเจออะไรแบบนี้บ้างไหมครับ ผมควรจัดการความรู้สึกตัวเองยังไงดี