คำพูดของแม่

สวัสดีค่ะ หนูเป็นเด็กผู้หญิงธรรมดาคนนึงค่ะ หนูพยายามคิดบวกแล้ว แต่ก็ยังฝั่งใจกับคำพูดของคุณแม่ที่เคยพูดกับหนูตอนเด็กตอนนั้นเป็นหลังจากที่พ่อกับแม่หย่ากัน สาเหตุที่เลิกกันเพราะพ่อติดยาไม่สนใจครอบครัว แม่หนูเขาเป็นคนเก็บกดค่ะ ตอนนั้นแม่หนูเหมือนโมโหอะไรสักอย่างมาบวกกับว่าหนูหน้าเหมือนพ่อมากเลยลงกับหนู วันนั้นแม่ก็ไล่หนูไปตายและแม่พูดอีกว่า"ตอนที่แกยังเป็นทารกฉันน่าจะเหยียบคอแกให้ตายไปเลย"แถมยังตบหน้าเราด้วย1ครั้ง ตอนนั้นรู้สึกน้อยใจมากทั้งที่เรามีแค่เขาแต่เขากลับพูดแบบนั้นออกมาด้วยความเป็นเด็กง่ะเนาะก็ต้องร้องไห้เสียใจอยู่แล้วเรื่องตอนนั้นมันผ่านมาหลายปีแล้ว และแม่ก็มีสามีใหม่และมีลูกชายแล้ว หนูก็ยังอยู่กับแม่นะ ยังไม่โตพอที่จะใช้ชีวิตคนเดียว ถ้าโตพอก็จะไปให้ไกลจะได้ไม่ขว้างหูขว้างตา ไม่เป็นภาระให้เขาอีก เพราะเวลาเขาทะเลาะกับพ่อเลี้ยงแล้วพอเห็นเราก็ยังพูดอยู่ทั้งที่รู้ว่าเราเป็นซึมเศร้า นับวันยิ่งรู้สึกว่าคำที่ว่า"บ้านไม่ใช่Safezoneเสมอไป"ก็จริงนะ แค่อยากรู้ว่าที่เขาพูดมันปกติไหม มีใครเคยเจอประสบการณ์แบบนี้ไม่ หรือเจอหนักกว่าหนู ช่วยเล่าให้ฟังหน่อยนะ