สวัสดีค่ะ เราเป็นเด็กจบปี 64 เพิ่งเรียนจบเมื่อปีที่แล้ว หลังจากจบได้ประมาณ 3 เดือน ก็มีโอกาสได้เข้าทำงานที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ในตำแหน่งนักวิชาการสาธารณสุข ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีประสบการณ์หรือฝึกงานในหน่วยงานลักษณะนี้มาก่อน
ช่วงแรกยอมรับว่ากลัวมาก แต่ก็พยายามเรียนรู้งานให้เร็วที่สุด พี่ ๆ สอนงานประมาณ 1 เดือน หลังจากนั้นก็เริ่มรับผิดชอบงานเอง เราทำงานตามที่ได้รับมอบหมายมาตลอด ไม่ได้นิ่งเฉยหรือหลีกเลี่ยงงาน
พอเข้าสู่เดือนที่ 3–4 เริ่มปรับตัวได้ จับงานได้มากขึ้น เข้าใจบทบาทตัวเอง แม้จะยังไม่เข้าใจทุกระบบทั้งหมด
ลักษณะงานส่วนใหญ่เป็นงาน routine และมีงานที่หัวหน้ามอบหมายเพิ่มเข้ามาเป็นระยะ ซึ่งมักจะค่อนข้างเร่ง และมีการติดตามงานถี่ บางครั้งการสั่งงานไม่ชัดเจนว่าให้ใครรับผิดชอบ ทำให้เกิดความสับสน และสุดท้ายจะมีเรา กับพี่อีกคนที่ช่วยกันทำงานหลายอย่างพร้อมกัน
ก่อนหน้านี้มีพี่อีกคนหนึ่งที่เคยทำงานอยู่ในตำแหน่งลักษณะเดียวกัน แต่ได้ลาออกไป ซึ่งจากที่พี่ในทีมเล่าให้ฟัง สาเหตุส่วนหนึ่งก็มาจากสภาพแวดล้อมและรูปแบบการทำงานในลักษณะนี้
พี่ที่ทำงานกับเราปัจจุบันเป็นคนที่สอนงานเราแทบทั้งหมด และเราก็ยังมีการสอบถามในสิ่งที่ไม่มั่นใจอยู่เสมอ
ล่าสุดมีเหตุการณ์ที่ทำให้เรารู้สึกแย่ คือหัวหน้าพูดถึงเรากับพี่ (ในตอนที่เราไม่อยู่) ว่าเราไม่ค่อยกระเตื้อง และงานที่สั่งไปยังไม่เสร็จ ทั้งที่ในความเป็นจริง เรากำลังทำงานหลายอย่างพร้อมกันอยู่
เรายอมรับว่าอาจยังต้องพัฒนาเรื่องการจัดลำดับความสำคัญของงาน แต่ก็รู้สึกว่าปริมาณงานและความเร่งด่วนที่เข้ามาพร้อมกัน ทำให้ไม่สามารถทำทุกอย่างให้เสร็จได้ทันทีจริง ๆ
สิ่งหนึ่งที่ทำให้เรารู้สึกดีขึ้น คือพี่ที่ทำงานด้วยกันพยายามช่วยอธิบายและปกป้องเรา ซึ่งพี่เองก็เคยบอกว่ารู้สึกไม่ดีที่ก่อนหน้านี้ไม่สามารถช่วยพี่คนที่ลาออกได้ และไม่อยากให้เหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นกับเราอีก เรารู้สึกขอบคุณมาก แต่ก็ยังอดเสียความรู้สึกกับสิ่งที่ได้ยินไม่ได้
ตอนนี้ค่อนข้างเครียด แต่พยายามตั้งสติและบอกตัวเองให้เดินหน้าต่อ พัฒนาตัวเองให้ดีขึ้น และตั้งเป้าจะสอบ ก.พ. เพื่อเปิดโอกาสในเส้นทางงานของตัวเองในอนาคต
อยากขอคำแนะนำจากทุกคนว่า ในสถานการณ์แบบนี้ เราควรปรับตัวหรือจัดการกับตัวเองอย่างไรดีคะ
ทำงานเข้าเดือนที่ 9 หัวหน้าเพิ่งบอกว่าไม่ค่อยactive ไม่กระเตื้อง