#StillShining
จบไปแล้ว เรื่องนี้ จากไปด้วยกระแสตอบรับที่ไม่ค่อยโอเค และเรทติ้งต่ำเตี้ยเรี่ยดิน แถมแฟนคลับจินยอง ไม่จอยกับคนเขียนบท
แต่ผมกลับชอบเรื่องนี้นะ มีไม่โอเค นิดหน่อยๆ รวมๆ แล้วชอบอ่ะ แสดงว่า เป็นคุณลุง พิรี้พิไรเด๊นิ ถึงชอบเรื่องรักเป็นวงกลมแบบนี้
สองตอนจบ (9-10)ชอบในความที่จังหวะคลาดกันไปมา ระหว่างพระเอก กับนางเอก ที่ไม่ได้เคลียร์ใจ และร่ำลากันต่อหน้ากัน (กว่าจะเจอกันก็แทบจะจบเรื่อง) ผมว่ามันจริงดี เพราะความจริง หลายคนที่เคยผ่านเรื่อง ที่ต้องเลิกราจากคนคบหา บางครั้งมันก็เป็นแบบนี้นะ - ผมว่าส่วนหนึ่ง มันเป็นเพราะ ตัวพระเอก นางเอก เป็นคนที่คล้ายกัน คือ ไม่ชอบบอกความรู้สึกออกมาเป็นคำพูด มันเลยชวนทำให้อึดอัด พอบทจะพูด มันก็บอกความรู้สึกได้ไม่หมด เพราะความรู้สึกมันทับซ้อน กดทับผสม ปนเปกันไปมา เลยลังเล และไม่กล้าพูดซักที ( อันนี้ ผมก็ เฮ้อ…อออ อยู่หลายเฮ้อ เหมือนกัน)
สิ่งหนึ่งที่ซีรีส์ ( คนเขียนบทบอก ) ผ่านตัวละครนางเอกคือ การที่เราใจดีกับคนที่มอบความรู้สึกดีๆ ให้ มันก็แปลว่า เราไม่เด็ดขาด และมันจะหวนกลับมาทำร้ายทั้งเรา และคนมอบความรู้สึกดีๆ ให้ ( ช่วงที่นางเอก โทรไปบอกลา รุ่นพี่ -ช่วงนั่งกินไวน์ ของพ่อ ) และตอกย้ำด้วยเรื่องเดียวกันในฝั่งของ พระเอก ที่รับข้อเสนอรุ่นน้อง ที่แอบชอบ ในลักษณะ เดียวกัน สุดท้าย มันก็เป็นการทำร้าายทั้งตัวเอง และคนที่มีใจให้
ชอบในการจัดการ หาพื้นที่ปลอดภัยของตัวเอง ของพระเอก ที่เงื่อนไขในชีวิต มีคนต้องดูแล ทั้งย่า ปู่ น้องชาย เลยต้องย้ายตัวเองออกจากโซลกลับบ้านเกิด โดยมีจุดขัดแย้งในชีวิต คือ นางเอกไม่อยากกลับมาอยู่ด้วย ผมว่า มันคือประเด็นหลัก ที่ทั้งสอง ( พระเอก นางเอก ) เลือกที่จะ ไม่กลับมาคบกันต่อ และเลือกที่จะให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ (โดยพระเอกเป็นฝ่ายรอให้นางเอกกลับมา)
ด้านฝั่งนางเอก ถ้าเราเคยเจอเรื่องหนักๆ และรู้สึกแบบเธอ อาจจะเข้าถึงจิตใจเธอได้ เธอชอบทำเกสต์เฮาส์
แต่สิ่งที่เธอชอบ (เกสต์เฮาส์ ของพ่อ ) ดันสร้างบาดแผลในใจ ต้องใช้เวลาเยียวยา เธอจึงอยู่ที่นี่ได้ ( เมืองที่ทั้งคู่เจอกัน) เธอจึงออกเดินทาง ( คล้ายว่าหนี) ไปแสวงหา พื้นที่ใหม่ และทำในสิ่งที่ชอบ
เหนืออื่นใดเลย ชอบที่ซีรีส์ คนเขียนบท กล้าที่นำเสนอเรื่องจริงที่เป็นความรู้สึกรักที่ ไม่สนุก และเจ็บปวด เพื่อทำให้หลายๆ คนได้เรียนรู้ไปกับเรื่องนี้
เป็นซีรีส์สิบตอนที่ ดูไป ถอนหายใจ เฮ้อ.ออออ ไปหลายรอบ แต่ก็ชอบครับ😁
เธอคือแสงส่องใจ (ตอนจบ)
#StillShining
จบไปแล้ว เรื่องนี้ จากไปด้วยกระแสตอบรับที่ไม่ค่อยโอเค และเรทติ้งต่ำเตี้ยเรี่ยดิน แถมแฟนคลับจินยอง ไม่จอยกับคนเขียนบท
แต่ผมกลับชอบเรื่องนี้นะ มีไม่โอเค นิดหน่อยๆ รวมๆ แล้วชอบอ่ะ แสดงว่า เป็นคุณลุง พิรี้พิไรเด๊นิ ถึงชอบเรื่องรักเป็นวงกลมแบบนี้
สองตอนจบ (9-10)ชอบในความที่จังหวะคลาดกันไปมา ระหว่างพระเอก กับนางเอก ที่ไม่ได้เคลียร์ใจ และร่ำลากันต่อหน้ากัน (กว่าจะเจอกันก็แทบจะจบเรื่อง) ผมว่ามันจริงดี เพราะความจริง หลายคนที่เคยผ่านเรื่อง ที่ต้องเลิกราจากคนคบหา บางครั้งมันก็เป็นแบบนี้นะ - ผมว่าส่วนหนึ่ง มันเป็นเพราะ ตัวพระเอก นางเอก เป็นคนที่คล้ายกัน คือ ไม่ชอบบอกความรู้สึกออกมาเป็นคำพูด มันเลยชวนทำให้อึดอัด พอบทจะพูด มันก็บอกความรู้สึกได้ไม่หมด เพราะความรู้สึกมันทับซ้อน กดทับผสม ปนเปกันไปมา เลยลังเล และไม่กล้าพูดซักที ( อันนี้ ผมก็ เฮ้อ…อออ อยู่หลายเฮ้อ เหมือนกัน)
สิ่งหนึ่งที่ซีรีส์ ( คนเขียนบทบอก ) ผ่านตัวละครนางเอกคือ การที่เราใจดีกับคนที่มอบความรู้สึกดีๆ ให้ มันก็แปลว่า เราไม่เด็ดขาด และมันจะหวนกลับมาทำร้ายทั้งเรา และคนมอบความรู้สึกดีๆ ให้ ( ช่วงที่นางเอก โทรไปบอกลา รุ่นพี่ -ช่วงนั่งกินไวน์ ของพ่อ ) และตอกย้ำด้วยเรื่องเดียวกันในฝั่งของ พระเอก ที่รับข้อเสนอรุ่นน้อง ที่แอบชอบ ในลักษณะ เดียวกัน สุดท้าย มันก็เป็นการทำร้าายทั้งตัวเอง และคนที่มีใจให้
ชอบในการจัดการ หาพื้นที่ปลอดภัยของตัวเอง ของพระเอก ที่เงื่อนไขในชีวิต มีคนต้องดูแล ทั้งย่า ปู่ น้องชาย เลยต้องย้ายตัวเองออกจากโซลกลับบ้านเกิด โดยมีจุดขัดแย้งในชีวิต คือ นางเอกไม่อยากกลับมาอยู่ด้วย ผมว่า มันคือประเด็นหลัก ที่ทั้งสอง ( พระเอก นางเอก ) เลือกที่จะ ไม่กลับมาคบกันต่อ และเลือกที่จะให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ (โดยพระเอกเป็นฝ่ายรอให้นางเอกกลับมา)
ด้านฝั่งนางเอก ถ้าเราเคยเจอเรื่องหนักๆ และรู้สึกแบบเธอ อาจจะเข้าถึงจิตใจเธอได้ เธอชอบทำเกสต์เฮาส์
แต่สิ่งที่เธอชอบ (เกสต์เฮาส์ ของพ่อ ) ดันสร้างบาดแผลในใจ ต้องใช้เวลาเยียวยา เธอจึงอยู่ที่นี่ได้ ( เมืองที่ทั้งคู่เจอกัน) เธอจึงออกเดินทาง ( คล้ายว่าหนี) ไปแสวงหา พื้นที่ใหม่ และทำในสิ่งที่ชอบ
เหนืออื่นใดเลย ชอบที่ซีรีส์ คนเขียนบท กล้าที่นำเสนอเรื่องจริงที่เป็นความรู้สึกรักที่ ไม่สนุก และเจ็บปวด เพื่อทำให้หลายๆ คนได้เรียนรู้ไปกับเรื่องนี้
เป็นซีรีส์สิบตอนที่ ดูไป ถอนหายใจ เฮ้อ.ออออ ไปหลายรอบ แต่ก็ชอบครับ😁