เวลาเศร้ามาก ๆ หรืออยาก ฆตต จัดการกับความคิดกันยังไงหรอคะ ?

เราคิดอยาก ฆตต มานานมากแล้วค่ะตั้งแต่เด็ก ๆ เลย ป.3 ได้มั้ง หลังจากนั้นเราโต เราทะเลาะกับพ่อแม่ โกรธทำไรไม่ได้ก็กรีดแขน พอโตมาเราเริ่มอธิบายเริ่มบอกว่าทำไมเราทำแบบนี้ ( เราเป็นคนที่โลกส่วนตัวสูงค่ะ เปิดใจให้แค่เพื่อนที่สนิท เพราะสิ่งที่เราเจอตอนเด็ก เราโดนเพื่อนบูลลี่ ฯ และหลายอย่างที่กระทบจิตใจค่ะตอนนั้นเด็กมากจิตใจบอบบางสุด ๆ พ่อแม่ก็เป็นเซฟโซนให้เราไม่ได้และยังซ้ำเติม การกระทำหลายอย่างของพ่อแม่เราที่ทำเพราะอารมณ์หรือบางทีก็ไม่ได้คิดแต่เพราะพวกท่านเป็นคนสำคัญของเรา เราเลยเก็บมาคิดตลอดค่ะ พอเราถามว่าทำไมพูดแบบนี้ พูดซอฟ ๆ หรือรักษาจิตใจเราหน่อยได้ไหมก็ด่าเราว่าสำออยบ้าง อะไรบ้าง จนเราเก็บมาคิดและหลังๆพอโตขึ้นกว่านี้เราก็เริ่มชินจนไม่ได้เก็บมาคิดแล้วค่ะเพราะเราคิดว่าเราก็มีดีเขาจะไม่เห็นก็เรื่องของเขาแล้ว พอทะเลาะกันชอบพูดว่าเราทำอะไรไม่ได้สักอย่าง แรกๆ เราร้องไห้หนักมากนะคะเพราะเราก็พยายามมาก เราพยายามวาดรูปให้เก่ง เรียนให้เก่งถึงเราจะเก่งแค่วิชาเดียวแต่ก็ไม่ใช่ว่าวิชาอื่นเราทิ้ง เราอ่านและพยายามทำให้ดีมาตลอดค่ะ เราพอใจกับคะแนนนะคะแต่พ่อแม่เราไม่เคยพอใจเลย เรื่องงานที่บ้านบอกว่าเราไม่ทำอะไรเลยทั้งที่แบ่งหน้าที่เราก็ทำตามหน้าที่เราอาจจะมีขาดไปบ้างเราก็ทำชดเชยให้ค่ะแต่มันน้อยกว่าพี่เราที่เป็นผู้ชายเขาเลยด่าว่าเราเรื่องนี้ตลอดเลย งานบ้าน เราล้างจานอะไรปกติค่ะมีตอนนึงเรากินชาบูกับพ่อ *เรากินก่อนเพราะเขากลับมาช้าแล้วกินเสร็จของเรามีแค่ถ้วยน้ำจิ้มกับหม้อชาบูที่ต้มหมูต้มผัก* เราเลยไม่ได้ล้างถ้วยน้ำจิ้มเพราะคิดว่าพ่อเราน่าจะใช้ต่อส่วนหม้อชาบูเราก็ต้มน้ำไว้ตามปกติรอให้พ่อมากิน พอทะเลาะกันก็พูดว่าเนี่ยชาบูที่กินก็ไม่ล้าง เรางงเลยค่ะว่าเขากินเสร็จแล้วต้องเรียกเราไปล้างหรอ ถ้ากินรวม ๆ กันแล้วเสร็จพร้อมกันอันนี้เราก็ล้างให้นะคะไม่ได้มีปัญหาอะไรเลย เราเป็นลูกที่ไม่ดีมากแต่ขอโทษที่เกิดมาจริง ๆ ค่ะ ชาตินี้คงทำหน้าที่ลูกแบบที่พ่อแม่อยากให้เราทำไม่ได้ )

ตอนนี้เราอยาก ฆตต มากเลยค่ะ เมื่อก่อนเรายังอยากอยู่เพราะยังมีเพื่อน มีหมอนที่เรารักมาก ๆ กลัวจะไม่ได้กอดอีก มีหมาที่รัก แต่ตอนนี้มองอะไรมันก็ไม่อยากทำอะไรเลยค่ะ เราคิดนะคะว่าถ้าเราตายพรุ่งนี้เราก็รู้ว่าเวลาไหนเราจะมาทำอะไรอีกหรือไม่ก็ไปนรก แต่ถ้าเรายังอยู่ พรุ่งนี้เราจะเจออะไรแบบนี้อีกไหม เรากลัวอนาคตที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นมากกว่าอนาคตที่เราต้องเจ็บทรมานซ้ำ ๆ อีกค่ะ มันอยู่จุดที่กรีดแขนมันก็ไม่ได้ช่วยบรรเทาความเจ็บนี้ได้แล้ว เรารู้สึกไม่อยากทำอะไรเลย ไม่อยากเล่นโทรศัพท์แบบที่ชอบ ไม่อยากวาดรูปแบบที่เคยรักและทุ่มเทให้มัน เราพิมพ์ข้อความนี้อยู่นานค่ะเพราะใจลอย555 เหมือนความคิดจิตใจมันไม่อยู่กับตัวแล้วน่ะค่ะ เราอยาก ฆตต นะคะแต่เราก็กลัวว่าวินาทีสุดท้ายก่อนตายเราเพิ่งจะมารู้ตัวว่าไม่อยากตาย มันจะเสียดายเอามาก ๆ เลยค่ะ T [] T ตอนนี้เราเหมือนเด็กน้อยที่หลงทางในที่ที่เราคิดว่ารู้จักดีแต่ที่จริงแล้วเราไม่เคยรู้จักมันจริง ๆ เลยค่ะ