สวัสดีค่ะ กระทู้นี้เป็นเรื่องที่เราเก็บไว้กับตัวเองมานานพอสมควรเลย ไม่ค่อยได้เล่าให้ใครฟังจริงจังสักเท่าไหร่
วันนี้ไม่รู้ทำไมถึงอยากลองพิมพ์ออกมาดู เผื่อมันจะเบาขึ้นบ้าง
เราเคยแอบชอบคนคนนึงค่ะ เป็นคนที่ไม่ได้หวือหวาอะไรเลย แต่เขาเป็นคนที่อยู่ใกล้ๆ
ในชีวิตประจำวันเรา เจอกันบ่อย คุยกันเรื่อยๆ แบบไม่ต้องพยายามมาก
ตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไรนะคะ แค่รู้สึกว่าเขาเป็นคนที่คุยด้วยแล้วสบายใจ แต่พอเวลาผ่านไปเรื่อยๆ อยู่ดีๆ ความรู้สึกมันก็เปลี่ยนไปแบบไม่ทันตั้งตัว
จากที่เคยคุยเฉยๆ ก็เริ่มรอแชท จากที่เคยเจอแล้วเฉยๆ ก็กลายเป็นแอบดีใจทุกครั้งที่ได้เจอเขา
เราก็พยายามบอกตัวเองนะคะว่าอย่าคิดไปไกล เพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดยังไง แล้วก็กลัวเสียความสัมพันธ์แบบที่เป็นอยู่ตอนนั้นไปด้วย
มันเลยกลายเป็นความรู้สึกที่ต้องเก็บไว้เงียบๆ ค่ะ
มีหลายครั้งเหมือนกันที่เราคิดจะบอกเขาไปตรงๆ แต่สุดท้ายก็ไม่กล้าพอ กลัวว่าถ้าพูดออกไปแล้ว ทุกอย่างมันจะไม่เหมือนเดิม
เรายอมเลือกที่จะอยู่ในจุดที่ “ได้อยู่ใกล้ๆ” มากกว่าที่จะเสี่ยงเสียเขาไปเลย
จนวันนึงเขามาเล่าให้เราฟังว่าเขาเริ่มคุยกับใครบางคนอยู่ ตอนนั้นเราจำความรู้สึกตัวเองได้ดีเลยค่ะ
มันเหมือนมีอะไรจุกอยู่ข้างใน แต่ก็ต้องทำเป็นยิ้ม แล้วก็แกล้งแซวเขากลับไป
สุดท้ายเขาก็คบกับคนนั้นจริงๆ ค่ะ
เราก็ค่อยๆ ถอยออกมาแบบเงียบๆ ไม่ได้หายไปทันทีนะคะ แต่ลดการคุย ลดการเจอ จนทุกอย่างมันค่อยๆ จางไปเอง
มาถึงวันนี้ ถ้าถามว่าเสียใจไหม ก็ยังมีนิดนึงค่ะ แต่ไม่ใช่เสียใจที่เขาไม่ได้เลือกเรา
เรากลับรู้สึกเสียดายมากกว่าว่า “ทำไมตอนนั้นเราไม่กล้าพอ”
บางทีคำตอบมันอาจจะไม่ได้สำคัญเท่ากับการที่เราได้พูดความรู้สึกของตัวเองออกไปก็ได้
โมเมนต์แบบนี้ ที่เรารู้สึกอะไรกับใครสักคนมากๆ แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะไม่พูด
แล้วถ้าย้อนเวลากลับไปได้…จะยังเลือกเหมือนเดิมไหมนะ 😅
เคยแอบชอบใครนานๆ แล้วสุดท้ายก็ไม่ได้บอกเขาไหมคะ
วันนี้ไม่รู้ทำไมถึงอยากลองพิมพ์ออกมาดู เผื่อมันจะเบาขึ้นบ้าง
เราเคยแอบชอบคนคนนึงค่ะ เป็นคนที่ไม่ได้หวือหวาอะไรเลย แต่เขาเป็นคนที่อยู่ใกล้ๆ
ในชีวิตประจำวันเรา เจอกันบ่อย คุยกันเรื่อยๆ แบบไม่ต้องพยายามมาก
ตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไรนะคะ แค่รู้สึกว่าเขาเป็นคนที่คุยด้วยแล้วสบายใจ แต่พอเวลาผ่านไปเรื่อยๆ อยู่ดีๆ ความรู้สึกมันก็เปลี่ยนไปแบบไม่ทันตั้งตัว
จากที่เคยคุยเฉยๆ ก็เริ่มรอแชท จากที่เคยเจอแล้วเฉยๆ ก็กลายเป็นแอบดีใจทุกครั้งที่ได้เจอเขา
เราก็พยายามบอกตัวเองนะคะว่าอย่าคิดไปไกล เพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดยังไง แล้วก็กลัวเสียความสัมพันธ์แบบที่เป็นอยู่ตอนนั้นไปด้วย
มันเลยกลายเป็นความรู้สึกที่ต้องเก็บไว้เงียบๆ ค่ะ
มีหลายครั้งเหมือนกันที่เราคิดจะบอกเขาไปตรงๆ แต่สุดท้ายก็ไม่กล้าพอ กลัวว่าถ้าพูดออกไปแล้ว ทุกอย่างมันจะไม่เหมือนเดิม
เรายอมเลือกที่จะอยู่ในจุดที่ “ได้อยู่ใกล้ๆ” มากกว่าที่จะเสี่ยงเสียเขาไปเลย
จนวันนึงเขามาเล่าให้เราฟังว่าเขาเริ่มคุยกับใครบางคนอยู่ ตอนนั้นเราจำความรู้สึกตัวเองได้ดีเลยค่ะ
มันเหมือนมีอะไรจุกอยู่ข้างใน แต่ก็ต้องทำเป็นยิ้ม แล้วก็แกล้งแซวเขากลับไป
สุดท้ายเขาก็คบกับคนนั้นจริงๆ ค่ะ
เราก็ค่อยๆ ถอยออกมาแบบเงียบๆ ไม่ได้หายไปทันทีนะคะ แต่ลดการคุย ลดการเจอ จนทุกอย่างมันค่อยๆ จางไปเอง
มาถึงวันนี้ ถ้าถามว่าเสียใจไหม ก็ยังมีนิดนึงค่ะ แต่ไม่ใช่เสียใจที่เขาไม่ได้เลือกเรา
เรากลับรู้สึกเสียดายมากกว่าว่า “ทำไมตอนนั้นเราไม่กล้าพอ”
บางทีคำตอบมันอาจจะไม่ได้สำคัญเท่ากับการที่เราได้พูดความรู้สึกของตัวเองออกไปก็ได้
โมเมนต์แบบนี้ ที่เรารู้สึกอะไรกับใครสักคนมากๆ แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะไม่พูด
แล้วถ้าย้อนเวลากลับไปได้…จะยังเลือกเหมือนเดิมไหมนะ 😅