กระทู้นี้ผมตั้งเพราะผมแค่อยากระบายนะครับ ใครคิดเห็นอย่างไรยินดีรับฟังครับ
สวัสดีครับผมคือเด็กม.5ขึ้นคนนึง เรื่องมันเริ่มจากตอนที่ผมอยากเข้าคณะในฝัน ปิดเทอมเลยต้องย้ายที่อยู่มาอยู่กับน้าชั่วคราวครับ
ในทีแรกผมคิดว่าทุกอย่างคงจะสบายๆ เพราะเราก็ค่อนข้างเก่งเรื่องเดินทางอยู่แล้ว และก็เอาตัวรอดได้เก่งตลอด
ปัญหามันเริ่มจากการที่ผมมีนิสัยส่วนตัวที่ ชอบความเป็นส่วนตัวมากๆ เพราะผมชอบทำงานเงียบๆครับ แค่นี้แหละที่ผมอยากได้
แต่ปัญหามันคือ ผมไม่สามารถมีความสงบได้จากที่บ้านเลย เพราะน้าๆผมยังมองผมเป็นเด็กน้อยคนนึงอยู่ ที่ดูแลตัวเองไม่ได้ หลายๆครั้งที่ผมโดนโทรตามจี้แบบต่อเนื่อง หรือโดนบ่นเพราะว่าไม่ตอบแชท ที่ก็ไม่ได้มีความสำคัญขนาดนั้น
สำหรับผมการทำงานที่ดีคือการทำงานในสภาพแวดล้อมที่ควบคุมได้ ไม่ใช่แค่เงียบ ทุกคนเข้าใจว่าผมชอบทำงานเงียบๆคนเดียว เลยให้ผมทำงานชั้นล่างแล้วเค้านอนชั้นบน ซึ่งสำหรับผม ผมก็ยังไม่สามารถทำงานเต็มที่ได้เพราะว่ามันไม่ได้สงบจริงๆครับ หลายรอบที่ผมคุยกับเพื่อน แล้วเค้าลงมาดุมาด่า มันทำให้ผมกังวลเรื่องที่ทำงานมาก ไม่นับว่าน้าผมค่อนข้างเคร่งกฎ ต้องนอน4ทุ่มตื่น6โมง ไปไหนบอก กลับก็บอก
มันก็ดูปกคิแต่บางที เค้าจะถามจี้ไม่เป็นเรื่อง ซึ่งมันน่าหงุดหงิดที่จะตอบ แล้วจะชอบหงายการ์ต ผู้ใหญ่ถามก็ตอบ อย่ามาตอบห้วนๆ เดี๋ยวจะไม่น่ารัก
ผมเลยคิดที่จะลองเปลี่ยนที่ทำงานดู เพราะช่วงนี้งานมันกระชั้นชิดมากๆ ต้องรีบทำ ผมโต้รุ่งบ่อย แต่งานก็ไม่ได้เดินมากหลายรอบ
ผมต้องการทำงานแบบที่ต้องการจริงๆ ผมเลยขอเขาว่าจะไปทำงานนอกบ้าน แน่นอนว่าเค้าไม่ให้ แล้วขู่ว่าถ้าไปก็ไม่ต้องกลับมา แล้วปิดประตูใส่
จนผมต้องไปคุยจริงๆว่าต้องทำ ซึ่งมันทำได้ครับ ผมคิดว่าเค้าจะเข้าใจผมขึ้น แต่ในวันเดียวกัน แม่โทรตรงมาหาผมครับ
"ทำไมหนูต้องไปทำงานนอกบ้านด้วย รู้มั้ยว่าน้าเค้านอนกันไม่หลับเลย" ผมกำลังจะตอบแต่เค้าก็บอกว่า "อย่าพึ่งพูด ฟังแม่ก่อน" "น้าๆเค้ารักหนูมากนะ ตอนที่หนูไปข้างนอก น้าเค้าโทรตามใหญ่เลย แค่หนูกลับมาทำงานที่บ้านแบบปกติ ให้น้าๆชื่นใจ ทำให้แม่ได้มั้ย แค่ไปข้างนอกเอาบรรยากาศ มันจำเป็นขนาดนั้นเลยหรอ เรื่องบรรยากาศ ถ้าเราตั้งใจจริง มันไม่จำเป็นหรอก หนูตั้งใจจริงๆหรือเปล่า ทีนี้น้าๆเค้าก็จะไม่กล้าให้ตังหนู เพราะเดี๋ยวหนูเอาตังไปใช้นอกบ้านอีก หนูอย่าทำอีกได้มั้ย ทำให้แม่ได้มั้ย ไม่อย่างนั้นแม่ก็คงไม่สบายใจให้เรียนต่อไม่ได้ แม่ไม่ได้บังคับนะ แต่หนูทำให้แม่ได้มั้ย" ในตอนนั้น น้าผมทำงานอยู่ข้างๆ ซึ่งผมทำอะไรไม่ได้เลย เลยตอบไปว่าได้ครับ "แม่จะอัดเสียงไว้นะ หนูทำได้ใช่มั้ย" "ได้ครับ" โอเคดีมาก แล้วหนูทำงานถึงไหนแล้วล่ะ
จังหวะนี้ ผมไม่มีแรงจะตอบอะไรอีกแล้วครับ ผมรู้สึกว่าไม่มีใครเข้าใจผมเลยจริงๆว่าผมแค่อยากได้ความสงบกับเป็นตัวเองจริงๆเท่านั้นเอง
เหมือนทุกคนอยากจะรู้สึกได้ดูแลผม อยากซื้อของกินให้ ซื้อเสื้อผ้าให้ ให้รู้สึกว่าผมรู้สึกดีที่ได้มีเค้าดูแล บางทีก็ถ่ายรูปไว้แล้วอวดว่ากินข้าวใหญ่เลย ถ้าผมอยู่ปอหก ก็พอจะดูน่ารักอยู่หรอกครับ เค้าแคร์ผมจริงๆหรือว่าแค่กลัวผมจะไม่เป็นอย่างที่เค้าหวัง
ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นของเล่นมีชีวิตมากๆที่ทำอะไร ก็ต้องดูดีไปหมด ต้องทำให้พวกเค้าไม่ลำบากใจ ต้องคุยกับพวกเค้าตลอดที่เค้าอยาก เหมือนเค้าอยากรู้สึกว่าชีวิตนี้เลี้ยงเด็กคนนึงให้เป็นอย่างที่อยากได้ ทั้งๆที่ผมแค่อยากให้พวกเค้าเข้าใจผมจริงๆสักที พวกเค้าไม่เคยถามผมจริงๆเลยว่าทำไมถึงไม่อยากทำงานที่บ้าน พวกเค้าจะหาเหตุผลให้ผมต้องอยู่ในรั้วของพวกเค้าตลอด นี่ยังไม่นับที่เค้าติดกล้องวงจรปิดเฝ้าผมนะครับ
ผมอึดอัด เครียด เก็บกด มากๆ แต่ทำอะไรไม่ได้เลย เพราะมันมีการ์ดการส่งเสีย กับความเป็นแม่บังอยู่ รู้สึกว่าจะเป็นโรคซึมเศร้าเข้าทุกวันๆ ไม่อยากเจอหน้าใครในครอบครัวเลยครับ
ผมจะจัดการยังไงดี จะทนขึ้นมหาลัยไปก่อนดีมั้ย หรือจะระเบิดสักครังให้รู้ว่าผมก็มีหัวใจบ้าง ผมเครียดครับ
ปัญหาครอบครัว
สวัสดีครับผมคือเด็กม.5ขึ้นคนนึง เรื่องมันเริ่มจากตอนที่ผมอยากเข้าคณะในฝัน ปิดเทอมเลยต้องย้ายที่อยู่มาอยู่กับน้าชั่วคราวครับ
ในทีแรกผมคิดว่าทุกอย่างคงจะสบายๆ เพราะเราก็ค่อนข้างเก่งเรื่องเดินทางอยู่แล้ว และก็เอาตัวรอดได้เก่งตลอด
ปัญหามันเริ่มจากการที่ผมมีนิสัยส่วนตัวที่ ชอบความเป็นส่วนตัวมากๆ เพราะผมชอบทำงานเงียบๆครับ แค่นี้แหละที่ผมอยากได้
แต่ปัญหามันคือ ผมไม่สามารถมีความสงบได้จากที่บ้านเลย เพราะน้าๆผมยังมองผมเป็นเด็กน้อยคนนึงอยู่ ที่ดูแลตัวเองไม่ได้ หลายๆครั้งที่ผมโดนโทรตามจี้แบบต่อเนื่อง หรือโดนบ่นเพราะว่าไม่ตอบแชท ที่ก็ไม่ได้มีความสำคัญขนาดนั้น
สำหรับผมการทำงานที่ดีคือการทำงานในสภาพแวดล้อมที่ควบคุมได้ ไม่ใช่แค่เงียบ ทุกคนเข้าใจว่าผมชอบทำงานเงียบๆคนเดียว เลยให้ผมทำงานชั้นล่างแล้วเค้านอนชั้นบน ซึ่งสำหรับผม ผมก็ยังไม่สามารถทำงานเต็มที่ได้เพราะว่ามันไม่ได้สงบจริงๆครับ หลายรอบที่ผมคุยกับเพื่อน แล้วเค้าลงมาดุมาด่า มันทำให้ผมกังวลเรื่องที่ทำงานมาก ไม่นับว่าน้าผมค่อนข้างเคร่งกฎ ต้องนอน4ทุ่มตื่น6โมง ไปไหนบอก กลับก็บอก
มันก็ดูปกคิแต่บางที เค้าจะถามจี้ไม่เป็นเรื่อง ซึ่งมันน่าหงุดหงิดที่จะตอบ แล้วจะชอบหงายการ์ต ผู้ใหญ่ถามก็ตอบ อย่ามาตอบห้วนๆ เดี๋ยวจะไม่น่ารัก
ผมเลยคิดที่จะลองเปลี่ยนที่ทำงานดู เพราะช่วงนี้งานมันกระชั้นชิดมากๆ ต้องรีบทำ ผมโต้รุ่งบ่อย แต่งานก็ไม่ได้เดินมากหลายรอบ
ผมต้องการทำงานแบบที่ต้องการจริงๆ ผมเลยขอเขาว่าจะไปทำงานนอกบ้าน แน่นอนว่าเค้าไม่ให้ แล้วขู่ว่าถ้าไปก็ไม่ต้องกลับมา แล้วปิดประตูใส่
จนผมต้องไปคุยจริงๆว่าต้องทำ ซึ่งมันทำได้ครับ ผมคิดว่าเค้าจะเข้าใจผมขึ้น แต่ในวันเดียวกัน แม่โทรตรงมาหาผมครับ
"ทำไมหนูต้องไปทำงานนอกบ้านด้วย รู้มั้ยว่าน้าเค้านอนกันไม่หลับเลย" ผมกำลังจะตอบแต่เค้าก็บอกว่า "อย่าพึ่งพูด ฟังแม่ก่อน" "น้าๆเค้ารักหนูมากนะ ตอนที่หนูไปข้างนอก น้าเค้าโทรตามใหญ่เลย แค่หนูกลับมาทำงานที่บ้านแบบปกติ ให้น้าๆชื่นใจ ทำให้แม่ได้มั้ย แค่ไปข้างนอกเอาบรรยากาศ มันจำเป็นขนาดนั้นเลยหรอ เรื่องบรรยากาศ ถ้าเราตั้งใจจริง มันไม่จำเป็นหรอก หนูตั้งใจจริงๆหรือเปล่า ทีนี้น้าๆเค้าก็จะไม่กล้าให้ตังหนู เพราะเดี๋ยวหนูเอาตังไปใช้นอกบ้านอีก หนูอย่าทำอีกได้มั้ย ทำให้แม่ได้มั้ย ไม่อย่างนั้นแม่ก็คงไม่สบายใจให้เรียนต่อไม่ได้ แม่ไม่ได้บังคับนะ แต่หนูทำให้แม่ได้มั้ย" ในตอนนั้น น้าผมทำงานอยู่ข้างๆ ซึ่งผมทำอะไรไม่ได้เลย เลยตอบไปว่าได้ครับ "แม่จะอัดเสียงไว้นะ หนูทำได้ใช่มั้ย" "ได้ครับ" โอเคดีมาก แล้วหนูทำงานถึงไหนแล้วล่ะ
จังหวะนี้ ผมไม่มีแรงจะตอบอะไรอีกแล้วครับ ผมรู้สึกว่าไม่มีใครเข้าใจผมเลยจริงๆว่าผมแค่อยากได้ความสงบกับเป็นตัวเองจริงๆเท่านั้นเอง
เหมือนทุกคนอยากจะรู้สึกได้ดูแลผม อยากซื้อของกินให้ ซื้อเสื้อผ้าให้ ให้รู้สึกว่าผมรู้สึกดีที่ได้มีเค้าดูแล บางทีก็ถ่ายรูปไว้แล้วอวดว่ากินข้าวใหญ่เลย ถ้าผมอยู่ปอหก ก็พอจะดูน่ารักอยู่หรอกครับ เค้าแคร์ผมจริงๆหรือว่าแค่กลัวผมจะไม่เป็นอย่างที่เค้าหวัง
ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นของเล่นมีชีวิตมากๆที่ทำอะไร ก็ต้องดูดีไปหมด ต้องทำให้พวกเค้าไม่ลำบากใจ ต้องคุยกับพวกเค้าตลอดที่เค้าอยาก เหมือนเค้าอยากรู้สึกว่าชีวิตนี้เลี้ยงเด็กคนนึงให้เป็นอย่างที่อยากได้ ทั้งๆที่ผมแค่อยากให้พวกเค้าเข้าใจผมจริงๆสักที พวกเค้าไม่เคยถามผมจริงๆเลยว่าทำไมถึงไม่อยากทำงานที่บ้าน พวกเค้าจะหาเหตุผลให้ผมต้องอยู่ในรั้วของพวกเค้าตลอด นี่ยังไม่นับที่เค้าติดกล้องวงจรปิดเฝ้าผมนะครับ
ผมอึดอัด เครียด เก็บกด มากๆ แต่ทำอะไรไม่ได้เลย เพราะมันมีการ์ดการส่งเสีย กับความเป็นแม่บังอยู่ รู้สึกว่าจะเป็นโรคซึมเศร้าเข้าทุกวันๆ ไม่อยากเจอหน้าใครในครอบครัวเลยครับ
ผมจะจัดการยังไงดี จะทนขึ้นมหาลัยไปก่อนดีมั้ย หรือจะระเบิดสักครังให้รู้ว่าผมก็มีหัวใจบ้าง ผมเครียดครับ