วันนี้มีเรื่องอยากจะมาขอคำแนะนำค่ะ ตัวฉันและเพื่อนอายุยังไม่ถึง 30 ปี มีปัญหาคล้ายๆ กัน คืองานที่อยากทำและสายงานที่ถนัดส่วนใหญ่อยู่ใน กทม. ชีวิตตอนนี้ยังไม่ได้มั่นคงมาก กำลังอยู่ในช่วงสร้างตัวเลยค่ะ แต่ปัญหาคือ "พ่อแม่ที่อยู่ต่างจังหวัด"
พ่อแม่อายุ 60+++ กันแล้ว มีโรคประจำตัวออดๆ แอดๆ ตามวัย ทั้งอาหารไม่ย่อย กลืนน้ำลำบาก ถ่ายยาก อาเจียนบ่อยๆ ซึ่งเราเป็นห่วงมาก แต่ประเด็นคือ "ท่านดื้อและงกมากกกก" ค่ะ
เช่น
มีเงินแต่ไม่ยอมใช้: ปวดฟันแทบตายก็ไม่ยอมไปหาหมอทำฟัน เพราะเสียดายเงิน (แต่ถ้าออกเงินให้ จะใช้ค่ะ)
ชอบทำอะไรเกินตัว: แดดร้อนจัดก็ยังจะออกไปทำสวน จนหน้ามืดเป็นลมบ่อยๆ บอกเท่าไหร่ก็ไม่ฟัง (บอกให้จ้างคนทำ แต่ชอบทำเองค่ะ)
ประหยัดไม่เข้าเรื่อง: อยากกินน้ำพริก ตลาดใกล้บ้านขายถุงละ 50 ไม่ซื้อ ต้องขี่มอเตอร์ไซค์ไปไกลๆ เพื่อซื้อถุงละ 30-40 บาท ทั้งที่ขาแข้งไม่ค่อยมีแรงประคองรถ เคยล้มมาแล้วก็ยังไม่เข็ดค่ะ
ไม่ค่อยกินยาหรือไปหาหมอ: ต้องรอป่วยหนักๆ ค่อยไป และยาก็มักจะกินไม่ครบ มักจะเชื่อโฆษณาอาหารเสริม แล้วสั่งมากินเอง ไม่ปรึกษาหมอค่ะ เริสๆ เลยแหละ
กรณีของเราเกิดเมื่อตอนโควิด พ่อป่วยหนักมากโคม่าไปเลยค่ะ เราจึงปฏิเสธงานเพื่อดูแลอยู่เป็นปี ทั้งจัดยา ทำความสะอาดนั่นนี่ พาเข้าห้องน้ำเอย อะไรเอย แต่ก็มีคนบอกว่า เราต้องใช้ชีวิตของเรา ถ้าวันหนึ่งพวกเขาไม่อยู่แล้ว เราจะดูแลตัวเองยังไง ก็เลยตัดสินใจเริ่มทำงานพอสถานการณ์ดีขึ้น
ทำงานไปสักพัก พ่อก็เริ่มพูดแล้วค่ะ "แก่ตัวไป จะดูแลพ่อไหม"
ได้ยินก็น้อยใจนิดๆ ค่ะ เพราะก็ดูแลมาตลอด 555 เวลาเหนื่อยจนอยากร้องไห้ ก็ต้องแอบร้อง ไม่อยากให้ดราม่า หรือทำให้เขารู้สึกไม่ดี
อยากถามเพื่อนๆค่ะ
1. มีวิธีรับมือกับความดื้อและความงกของผู้ใหญ่ยังไงให้ท่านยอมใช้เงินดูแลตัวเองบ้างคะ?
2. สำหรับคนทำงานไกลบ้านที่พ่อแม่ป่วยแต่ยังดูแลตัวเองแบบผิดๆ แบบนี้ เพื่อนๆ เลือก "ลาออกกลับไปคุมเอง" หรือ "ทำงานเพื่อเลี้ยงดูตัวเองก่อน" แล้วหาทางจัดการทางไกลเอาคะ?
บอกตรงๆ เลยค่ะว่า สุขภาพจิตเราจากการห่วงหน้าพะวงหลังนี่รับมือยากมากค่ะ เพราะถ้าพวกเขาไม่อยู่แล้ว เราก็จะโทษตัวเอง แต่พอกลับไป แล้วเราไม่ก้าวหน้า เราก็น้อยเนื้อต่ำใจในโชคชะตาเช่นกัน ใครมีประสบการณ์อยากแชร์ เชิญได้เลยค่ะ
คนทำงานไกลพ่อแม่ที่ป่วยและดื้อ จะเลือกลาออกหรือหางานใหม่เพื่อไปดูแลพ่อแม่ใกล้ๆ ไหม?
พ่อแม่อายุ 60+++ กันแล้ว มีโรคประจำตัวออดๆ แอดๆ ตามวัย ทั้งอาหารไม่ย่อย กลืนน้ำลำบาก ถ่ายยาก อาเจียนบ่อยๆ ซึ่งเราเป็นห่วงมาก แต่ประเด็นคือ "ท่านดื้อและงกมากกกก" ค่ะ
เช่น
มีเงินแต่ไม่ยอมใช้: ปวดฟันแทบตายก็ไม่ยอมไปหาหมอทำฟัน เพราะเสียดายเงิน (แต่ถ้าออกเงินให้ จะใช้ค่ะ)
ชอบทำอะไรเกินตัว: แดดร้อนจัดก็ยังจะออกไปทำสวน จนหน้ามืดเป็นลมบ่อยๆ บอกเท่าไหร่ก็ไม่ฟัง (บอกให้จ้างคนทำ แต่ชอบทำเองค่ะ)
ประหยัดไม่เข้าเรื่อง: อยากกินน้ำพริก ตลาดใกล้บ้านขายถุงละ 50 ไม่ซื้อ ต้องขี่มอเตอร์ไซค์ไปไกลๆ เพื่อซื้อถุงละ 30-40 บาท ทั้งที่ขาแข้งไม่ค่อยมีแรงประคองรถ เคยล้มมาแล้วก็ยังไม่เข็ดค่ะ
ไม่ค่อยกินยาหรือไปหาหมอ: ต้องรอป่วยหนักๆ ค่อยไป และยาก็มักจะกินไม่ครบ มักจะเชื่อโฆษณาอาหารเสริม แล้วสั่งมากินเอง ไม่ปรึกษาหมอค่ะ เริสๆ เลยแหละ
กรณีของเราเกิดเมื่อตอนโควิด พ่อป่วยหนักมากโคม่าไปเลยค่ะ เราจึงปฏิเสธงานเพื่อดูแลอยู่เป็นปี ทั้งจัดยา ทำความสะอาดนั่นนี่ พาเข้าห้องน้ำเอย อะไรเอย แต่ก็มีคนบอกว่า เราต้องใช้ชีวิตของเรา ถ้าวันหนึ่งพวกเขาไม่อยู่แล้ว เราจะดูแลตัวเองยังไง ก็เลยตัดสินใจเริ่มทำงานพอสถานการณ์ดีขึ้น
ทำงานไปสักพัก พ่อก็เริ่มพูดแล้วค่ะ "แก่ตัวไป จะดูแลพ่อไหม"
ได้ยินก็น้อยใจนิดๆ ค่ะ เพราะก็ดูแลมาตลอด 555 เวลาเหนื่อยจนอยากร้องไห้ ก็ต้องแอบร้อง ไม่อยากให้ดราม่า หรือทำให้เขารู้สึกไม่ดี
อยากถามเพื่อนๆค่ะ
1. มีวิธีรับมือกับความดื้อและความงกของผู้ใหญ่ยังไงให้ท่านยอมใช้เงินดูแลตัวเองบ้างคะ?
2. สำหรับคนทำงานไกลบ้านที่พ่อแม่ป่วยแต่ยังดูแลตัวเองแบบผิดๆ แบบนี้ เพื่อนๆ เลือก "ลาออกกลับไปคุมเอง" หรือ "ทำงานเพื่อเลี้ยงดูตัวเองก่อน" แล้วหาทางจัดการทางไกลเอาคะ?
บอกตรงๆ เลยค่ะว่า สุขภาพจิตเราจากการห่วงหน้าพะวงหลังนี่รับมือยากมากค่ะ เพราะถ้าพวกเขาไม่อยู่แล้ว เราก็จะโทษตัวเอง แต่พอกลับไป แล้วเราไม่ก้าวหน้า เราก็น้อยเนื้อต่ำใจในโชคชะตาเช่นกัน ใครมีประสบการณ์อยากแชร์ เชิญได้เลยค่ะ