แต่งงานกับแฟนมา 4 ปี มีลูกด้วยกันอายุ 3 ขวบ 1 คน
แต่ตั้งแต่วันแรกที่แต่งงานกันจนปัจจุบันไม่เคยได้อยู่ด้วยกันแบบครอบครัวเลย ช่วงแรกเกิดจากแฟนโดนย้ายที่ทำงานไปต่างจังหวัด โดนย้ายตอนเริ่มมีน้อง คลอดลูกออกมาก็เป็นคนเลี้ยงลูกเองคนเดียว มีตายายคอยช่วย แฟนมาหาได้วันเสาร์ อาทิตย์ บางสัปดาห์มาไม่ได้เพราะติดงาน หรือติดเรื่องครอบครัว เดือนนึงเจอกันได้ประมาณ 6 วัน
พอลูกอายุ 3 ขวบ แฟนย้ายกลับมา แต่ไม่กลับมาอยู่บ้านที่ซื้อไว้ด้วยกัน ทั้งๆ ที่เคยคุยกันตั้งแต่ก่อนแต่งงานแล้วว่าจะแยกครอบครัว และขับรถไปมาดูแลแม่(แฟน) ให้เหตุผลที่ไม่มาเพราะเป็นห่วงแม่ แม่อยู่คนเดียว อายุเยอะแล้ว (แม่อายุ 80 พ่อไม่อยู่แล้ว ซึ่งก็ไม่อยู่มาตั้งแต่ก่อนคุยตกลงกันแล้ว) และบอกว่าตา ยาย อยู่กับเราและลูกแล้วไม่ได้ต้องเป็นห่วงอะไร สามารถมาหาเราและลูกได้เหมือนเดิมคือแค่วันเสาร์และอาทิตย์ แต่ที่ตายายต้องมา เพราะไม่มีใครช่วยเรา คนแก่อายุเยอะ(ตาเกือบ 80 เหมือนกัน) ต้องมาคอยช่วยดูแลหลาน (บ้านตายาย ห่างจากบ้าน 200 กิโล ขับกลับทุกเสาร์ อาทิตย์ มาช่วยดูหลานวันธรรมดาเพราะแม่ก็ทำงาน)
ที่ทำงานเค้าอยู่ห่างจากบ้านเราไปแค่ประมาณ 10 นาที เข้างานปกติ 10.00น. ตอนเช้าถ้าจะให้ไปส่งลูกไปโรงเรียน คือต้องมาจากบ้านแม่เค้าเท่านั้น ไม่สามารถมานอนที่บ้านได้ ซึ่งบ้านแม่ห่างจากที่ทำงานไปเกือบ 40-45 นาที ถ้าให้มารับทุกเช้าก็ดูไม่เต็มใจ ตอนเย็นเลิกงานดึก ถึงมาบ้านลูกก็หลับไปแล้ว
ความรู้สึกคือ น่าจะไม่มีทางมาเป็นครอบครัวเดียวกันได้จนกว่าแม่เค้าจะไม่อยู่แล้ว ซึ่งก็ดูน่าจะอยู่ได้อีกอย่างน้อย 10 ปี เวลาที่มีให้กันก็น้อยมากๆ เพราะแค่ทำงานกับเรื่องแม่ก็หมดเวลาแล้ว
ถามว่าช่วยดูลูกรึเปล่าก็ต้องตอบว่าเค้าก็ดูพยายามจะช่วยเต็มที่ เล่นกับลูกไม่เป็น แต่ช่วยอาบน้ำ ป้อนข้าวบ้าง ลูกไม่ยอมให้อุ้มถ้ามีแม่หรือยายอยู่ใกล้ๆ ไม่อยากไปไหนกับพ่อ 2 คน ไม่ยอมให้พ่อนอนเตียงเดียวกัน ลูกไม่เคยถามหาพ่อเวลาที่พ่อมาหาไม่ได้วันเสาร์ อาทิตย์ หรือถามนานๆที แต่ก็ดูไม่ได้เสียใจอะไร เหมือนแค่สงสัยเฉยๆ ว่าวันนี้ไม่มาเหรอ
เรื่องการเงินคือไม่จำเป็นต้องพึ่งพาแฟน สามารถอยู่ได้ด้วยตัวเอง ถึงไม่มีเงินจากแฟนก็สามารถเลี้ยงลูกเองได้
เรื่องนอกใจ ตอนนี้คิดว่าไม่มีค่ะ ดูจากนิสัยของเค้าเอง (มือถือเปิดเข้าได้ปกติ) แต่ space ระหว่างกันเยอะมากๆ (ไม่เคยโทรคุยกันวันธรรมดา ส่งข้อความนานๆ ที) ต่อไปก็บอกไม่ได้ 100%ค่ะ
รู้สึกเหนื่อยที่ต้องคอยทะเลาะกันเวลาที่ไม่มีเวลาให้เรากับลูก เค้าไม่สามารถเป็นที่ปรึกษาอะไรในชีวิตได้ ไม่ว่าจะเรื่องเล็กหรือใหญ่ ส่วนเรื่องลูกทุกอย่างตัดสินใจเองมาตั้งแต่ต้น ลูกไม่สบายก็เป็นคนดูแลเองคนเดียว หน้าที่เค้าคือมาแค่อุ้มลูกเล่นวันเสาร์ อาทิตย์
จะไปต่อหรือพอแค่นี้ดี เพราะมีก็เหมือนไม่มี เคยพยายามคิดว่าก็อยู่ๆ ด้วยกันไป ก็รู้สึกยังทำใจไม่ได้ที่ต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเองคนเดียว แล้วอีกคนไม่ได้พยายามช่วยอะไรเลย (เหมือนทำงานกลุ่ม แล้วทำเองคนเดียว เพื่อนแค่รอเอาคะแนน)
ขอถามความเห็นจากคนอื่นๆ ว่าถ้าเป็นตัวเองจะไปต่อหรือพอแค่นี้ นี่คือเรื่องปกติของผู้ชายที่กตัญญูมากๆรึเปล่า
จะไปต่อหรือพอแค่นี้ดี
แต่ตั้งแต่วันแรกที่แต่งงานกันจนปัจจุบันไม่เคยได้อยู่ด้วยกันแบบครอบครัวเลย ช่วงแรกเกิดจากแฟนโดนย้ายที่ทำงานไปต่างจังหวัด โดนย้ายตอนเริ่มมีน้อง คลอดลูกออกมาก็เป็นคนเลี้ยงลูกเองคนเดียว มีตายายคอยช่วย แฟนมาหาได้วันเสาร์ อาทิตย์ บางสัปดาห์มาไม่ได้เพราะติดงาน หรือติดเรื่องครอบครัว เดือนนึงเจอกันได้ประมาณ 6 วัน
พอลูกอายุ 3 ขวบ แฟนย้ายกลับมา แต่ไม่กลับมาอยู่บ้านที่ซื้อไว้ด้วยกัน ทั้งๆ ที่เคยคุยกันตั้งแต่ก่อนแต่งงานแล้วว่าจะแยกครอบครัว และขับรถไปมาดูแลแม่(แฟน) ให้เหตุผลที่ไม่มาเพราะเป็นห่วงแม่ แม่อยู่คนเดียว อายุเยอะแล้ว (แม่อายุ 80 พ่อไม่อยู่แล้ว ซึ่งก็ไม่อยู่มาตั้งแต่ก่อนคุยตกลงกันแล้ว) และบอกว่าตา ยาย อยู่กับเราและลูกแล้วไม่ได้ต้องเป็นห่วงอะไร สามารถมาหาเราและลูกได้เหมือนเดิมคือแค่วันเสาร์และอาทิตย์ แต่ที่ตายายต้องมา เพราะไม่มีใครช่วยเรา คนแก่อายุเยอะ(ตาเกือบ 80 เหมือนกัน) ต้องมาคอยช่วยดูแลหลาน (บ้านตายาย ห่างจากบ้าน 200 กิโล ขับกลับทุกเสาร์ อาทิตย์ มาช่วยดูหลานวันธรรมดาเพราะแม่ก็ทำงาน)
ที่ทำงานเค้าอยู่ห่างจากบ้านเราไปแค่ประมาณ 10 นาที เข้างานปกติ 10.00น. ตอนเช้าถ้าจะให้ไปส่งลูกไปโรงเรียน คือต้องมาจากบ้านแม่เค้าเท่านั้น ไม่สามารถมานอนที่บ้านได้ ซึ่งบ้านแม่ห่างจากที่ทำงานไปเกือบ 40-45 นาที ถ้าให้มารับทุกเช้าก็ดูไม่เต็มใจ ตอนเย็นเลิกงานดึก ถึงมาบ้านลูกก็หลับไปแล้ว
ความรู้สึกคือ น่าจะไม่มีทางมาเป็นครอบครัวเดียวกันได้จนกว่าแม่เค้าจะไม่อยู่แล้ว ซึ่งก็ดูน่าจะอยู่ได้อีกอย่างน้อย 10 ปี เวลาที่มีให้กันก็น้อยมากๆ เพราะแค่ทำงานกับเรื่องแม่ก็หมดเวลาแล้ว
ถามว่าช่วยดูลูกรึเปล่าก็ต้องตอบว่าเค้าก็ดูพยายามจะช่วยเต็มที่ เล่นกับลูกไม่เป็น แต่ช่วยอาบน้ำ ป้อนข้าวบ้าง ลูกไม่ยอมให้อุ้มถ้ามีแม่หรือยายอยู่ใกล้ๆ ไม่อยากไปไหนกับพ่อ 2 คน ไม่ยอมให้พ่อนอนเตียงเดียวกัน ลูกไม่เคยถามหาพ่อเวลาที่พ่อมาหาไม่ได้วันเสาร์ อาทิตย์ หรือถามนานๆที แต่ก็ดูไม่ได้เสียใจอะไร เหมือนแค่สงสัยเฉยๆ ว่าวันนี้ไม่มาเหรอ
เรื่องการเงินคือไม่จำเป็นต้องพึ่งพาแฟน สามารถอยู่ได้ด้วยตัวเอง ถึงไม่มีเงินจากแฟนก็สามารถเลี้ยงลูกเองได้
เรื่องนอกใจ ตอนนี้คิดว่าไม่มีค่ะ ดูจากนิสัยของเค้าเอง (มือถือเปิดเข้าได้ปกติ) แต่ space ระหว่างกันเยอะมากๆ (ไม่เคยโทรคุยกันวันธรรมดา ส่งข้อความนานๆ ที) ต่อไปก็บอกไม่ได้ 100%ค่ะ
รู้สึกเหนื่อยที่ต้องคอยทะเลาะกันเวลาที่ไม่มีเวลาให้เรากับลูก เค้าไม่สามารถเป็นที่ปรึกษาอะไรในชีวิตได้ ไม่ว่าจะเรื่องเล็กหรือใหญ่ ส่วนเรื่องลูกทุกอย่างตัดสินใจเองมาตั้งแต่ต้น ลูกไม่สบายก็เป็นคนดูแลเองคนเดียว หน้าที่เค้าคือมาแค่อุ้มลูกเล่นวันเสาร์ อาทิตย์
จะไปต่อหรือพอแค่นี้ดี เพราะมีก็เหมือนไม่มี เคยพยายามคิดว่าก็อยู่ๆ ด้วยกันไป ก็รู้สึกยังทำใจไม่ได้ที่ต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเองคนเดียว แล้วอีกคนไม่ได้พยายามช่วยอะไรเลย (เหมือนทำงานกลุ่ม แล้วทำเองคนเดียว เพื่อนแค่รอเอาคะแนน)
ขอถามความเห็นจากคนอื่นๆ ว่าถ้าเป็นตัวเองจะไปต่อหรือพอแค่นี้ นี่คือเรื่องปกติของผู้ชายที่กตัญญูมากๆรึเปล่า