เรื่องผี base on true story ep.3 เรื่องของผมที่ไม่เคยเจอผี

จะมาเล่าเรื่องผี ของผมที่ไม่เคยเจอผี ซึ่งจริงๆก็เจอแหละคิดว่า แต่มันก็กึ่งๆไม่รู้ว่าคือผีมั้ย

เรื่องที่เจอผี ที่ใกล้เคียงผีที่สุดของผม มันคือชั้นป.3 ด้วยความที่ครอบครัวผมเปิดบริษัทรับเหมาก่อสร้าง มีบ้างที่พ่อต้องออกไปคัยธุระตอนกลางคืน คืนนั้นก็เช่นกัน พ่อเอาผมไปด้วย แต่ทิ้งผมให้รอในรถ (จริงๆผมไม่ลงไปเองแหละ)

คืนนั้นเป็นคืนที่มืด ด้วยไฟหรี่ของรถยนต์ที่จอดไว้ แสงไฟทอดไปยังเบื้องหน้า พบบ้านข้าราชการ2หลัง ทั้ง2หลังปิดไฟมืด ราวกับว่าบ้านทั้ง2หลังไม่มีคนอยู่ ซักพัก เงาดำคล้ายคนค่อยเดินออกมาจากบ้านหลังไกล เงานั้นสะกดสายตาไม่ให้ละไปจากมัน

ในความมืด มีแต่งแสงไฟหรี่จากหน้ารถฉายไป เงานั้นกลับค่อยๆเดิน อันที่จริงจะเรียกว่าเดินก็ไม่ถูกนัก เหมือนกับลอยอยู่แล้วทำท่าเดินอยู่เหนือพื้น เงานั้นทำท่าเดินจากบ้านหลังไกล แล้วค่อยๆผ่านสายตาผมไปอย่างช้าๆก่อนจะทะลุเข้าไปยังบ้านหลังใกล้ แล้วก็หายไป

มันไม่ใช่ความกลัว มันคือความสงสัย ในความคิดผมที่ยังเป็นเด็กป.3 นี่คือผีจริงรึเปล่า แล้วเรื่องนี้จะเอาไปคุยให้เพื่อนฟังได้มั้ย ผมก็ได้แต่เก็บประสบการณ์นี้ไว้ เผื่อใครถามว่าเคยเจอผีมั้ย ก็ก็หยิบเหตุการณ์นี้มาพูด ว่าไม่รู้ว่าจะเรียกว่าเคยเจอผีมั้ย แต่นี่คือสิ่งที่ผมเข้าใจเกี่ยวกับผี

เรื่อง นอนไปได้ยังไง

มันมีตำนานอยู่ว่าห้องชมรมผม โคตรเหี้ยน รายไหนรายนั้นไม่ว่าจะทำงานชมรมดึกขี้เกียจกลับห้องหรือพี่บัณฑิตหาโรงแรมนอนไม่ได้เลยมานอนห้องชมรม รายไหนรายนั้น อย่างต่ำๆก็โดนผีอำ และแน่นอน กว่าคุณจะได้รู้จักประสบการณ์คุณก็ต้องอยู่ปี2ขึ้นไป

ช่วงปี1 เด็กใหม่ในชมรมต้องช่วยกันทำงานก่อนจะเริ่มงานในวันรุ่งขึ้น แน่นอนว่ามันทำกันจนดึกดื่นจนหอปิด และเด็กปี1ทุกคนต้องทำคือนอนห้องชมรม

ปกติผมเป็นคนนอนยากถ้าแปลกที่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการนอนกับคนอื่น ที่เป็นเพื่อนๆในชมรมทั้งชายหญิง ทำให้มันนอนหลับยากกว่าเดิม แต่ด้วยความเหนื่อย ง่วง ผมก็หลับแทบจะทันทีที่หลับตาและหัวถึงหมอนพร้อมกับเพื่อนคนอื่นๆ

เสียงนาฬิกาปลุกตี5ครึ่ง ผมงัวเงียตื่นเหมือนนอนไม่เต็มอิ่ม รอบข้างโล่ง ทั้งห้องชมรมมีแต่ผมคนเดียว แต่เพื่อนในชมรมทั้งหมดต่างนั่งเอาผ้าห่มคลุมตัวอยู่ที่ม้านั่งนอกชมรม ด้วยความแปลกใจผมจึงเข้าไปปลุกเพื่อนเพื่อถาม

นอนเข้าไปได้ยังไงวะ เพื่อนคนหนึ่งถามผม

มันก็แค่นอน นอนสลบไสล จะตื่นก็เพราะมีนาฬิกาปลุก

แต่ไม่ใช่สำหรับเพื่อนที่เหลือ

ทุกคนตอบเป็นเสียงเดียวกันหมดว่าโดนผีอำ

อันที่จริงผมไม่เคยโดนผีอำว่ามันเป็นยังไง แต่จากที่ได้ยินอาการผีอำเกิดกับคนนอนหงาย แต่ผมนอนตะแคงตลอด บางทีนี่อาจจะทำให้ผมรอดก็ได้(มั้ง)

แต่กับเพื่อนที่จิตอ่อนสุด เห็นเป็นเงาดำๆผมยาวปรกหน้า นั่งทับอยู่บนร่าง บางคนก็เห็นเป็นเงาดำหลายๆร่างยืนล้อมอยู่ในฝัน ฝันที่เหมือนจริง

แต่ผมรอด ซึ่งก็ไม่รู้ว่าทำไม

เพราะเมิงมันhereไง ผีเลยไม่มาอำ เพื่อนผมพูด

บางทีอาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้ ขนาดตอนป้าสะใภ้ผมเสีย วิญญาณโคตรเหี้ยน (เหี้ยนขนาดหมอดูร่างทรงบอกว่าป้ากลายเป็นเจ้าที่ผีบ้านผีเรือนไปแล้ว) ป้ามาเข้าฝันญาติทุกคน ให้อกสั่นขวัญแขวน

แต่ยกเว้นผม

บางทีก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน บางทีผมมีความรู้สึกแปลกๆ กับบางสถานที่ เช่นบ้านลุงที่ป้ทสะใภ้ผมเสีย หรือบ้านย่าที่สร้างใหม่แล้วไม่มีใครกล้าไปนอน

แต่ถึงแบบนั้นผมก็ไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องแบบนี้ตรงๆเลย

ถ้าถามว่ากลัวผีมั้ย ตอบว่าไม่ แต่กลัวตกใจมากกว่า

เรื่อง อยู่ข้างหลัง

สมัยเรียนมหาลัย ช่วงปิดเทอม1 ด้วยความต้องการเติมแต้มบุญให้ตัวเอง เพื่อนชมรมพุทธคณะ ที่มีตำแหน่งในชมรมพุทธกลาง ต้องการหาคนไปร่วมเข้าค่ายวิปัสนาที่สำนักชี เพื่อนคณะผมก็โดนตะล่อมให้ไปหลายคน อันที่จริงการไปปฏิบัติธรรมก็ไม่ได้แย่ พาร์ทบรรยายก็ได้แนวคิดอะไรใหม่ๆมา

แต่เรื่องมันเกิดคืนสุดท้ายก่อนกลับ วันกลับตรงกับวันพระ มีการนิมนต์พระมารับบาตรในตอนเช้า เพื่อถวายทานและอุทิศบุญให้โอปปาติกะทั้งหลายที่จะได้รับ

ด้วยอะไรก็ไม่ทราบ จากนักศึกษาผู้ทรงศีล8 กล่าวแต่ธรรมกถา คืนนั้นหลังดื่มน้ำปานะเต้าหู้ พวกผู้ชายนั่งจับกลุ่มกันตรงม้าหินอ่อนหน้าโรงฉัน แล้วก็เปิดประเด็นพูดคุยด้วยเรื่องผี

ด้วยความบังเอิญหรืออย่างไรก็ไม่ทราบ เก้าอี้ที่ผมนั่ง ผมนั่งหันหลังให้โรงฉัน ซึ่งสุดปลายอีกด้านมีพระประธานองค์สีทองตั้งอยู่

การเล่าเรื่องผีนั้นเป็นไปอย่างออกรส และเมื่อถึงจุดสำคัญ

พวกเรากลับกุฏิกันเถอะ เพื่อนคนหนึ่งบอก จากนั้นทุกคนก็ลุกขึ้นอย่างพร้อมเพรียง ตอนแรกผมเข้าใจว่าโดนใครซักคนไล่ให้ไปนอน แต่ก็เปล่าเพราะพอกลับกุฏิ พวกผมก็ยังเล่าเรื่องผีที่ค้างกันต่อ

ตอนอยู่โรงฉันไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยเหรอ

เพื่อนคนหนึ่งถามผม

แน่นอนว่าผมรู้สึกเหมือนมีใครจ้องมองอยู่จากด้านหลัง แต่อย่างที่บอกไป บางครั้งผมก็รู้สึกจริง หรือบางครั้งผมก็อาจหลอนไปเองว่ามีใครมองอยู่

ผมตอบเพื่อนไปตามความเป็นจริง

แล้วรู้มั้ยว่าทำไมจู่ๆพวกเราถึงลุกออกมา

พอเพื่อนผมถามแบบนี้ ผมก็ตอบว่าไม่ทราบ แม้จะแปลกๆที่เพื่อนลุกออกมาโดยที่ยังเล่าไม่ทันจบ

พวกเราเห็นผี เห็นผีแม่ชี และที่สำคัญ ผีแม่ชียืนอยู่ด้านหลังผม

เพื่อนคนหนึ่งเห็นเป็นควันขาว บางคนเห็นเป็นผ้าขาวลอยอยู่ หน้าพระประธาน ดีหน่อยที่บางคนเห็นเป็นแม่ชีชุดขาวอยู่อยู่ดห็นเด่นชัดตัดกับความมืดในหอฉัน แต่มีคนหนึ่งเห็นเป็นโครงกระดูก ที่ถูกห่อด้วยผ้าขาว

แต่ไม่ว่าแต่ละคนจะเห็นแบบไหน สิ่งนั้นกำลังเดินเข้ามาหาพวกผมอย่างช้าๆ และแน่นอน นั่นอาจจะเป็นสาเหตุของความรู้สึกแปลกๆที่ว่า เหมือนมีใครกำลังจ้องมองผมจากด้านหลัง

แล้วถ้าเหตุการณ์นี้คือเรื่องจริง แล้วที่ผ่านมา ที่ผมคิดว่าหลอนไปเอง อย่างมีใคากำลังมองมาจากชั้น2ตึกเรียนตอนกลางคืน สิ่งที่เหมือนมีคนมองจากตึกคณะ หรือแม้แต่ความรู้สึกแปลกๆใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าหอตอนกลางคืน ทั้งหมดคือเรื่องจริงรึเปล่า