จะมาเล่าเรื่องผี ของผมที่ไม่เคยเจอผี ซึ่งจริงๆก็เจอแหละคิดว่า แต่มันก็กึ่งๆไม่รู้ว่าคือผีมั้ย
เรื่องที่เจอผี ที่ใกล้เคียงผีที่สุดของผม มันคือชั้นป.3 ด้วยความที่ครอบครัวผมเปิดบริษัทรับเหมาก่อสร้าง มีบ้างที่พ่อต้องออกไปคัยธุระตอนกลางคืน คืนนั้นก็เช่นกัน พ่อเอาผมไปด้วย แต่ทิ้งผมให้รอในรถ (จริงๆผมไม่ลงไปเองแหละ)
คืนนั้นเป็นคืนที่มืด ด้วยไฟหรี่ของรถยนต์ที่จอดไว้ แสงไฟทอดไปยังเบื้องหน้า พบบ้านข้าราชการ2หลัง ทั้ง2หลังปิดไฟมืด ราวกับว่าบ้านทั้ง2หลังไม่มีคนอยู่ ซักพัก เงาดำคล้ายคนค่อยเดินออกมาจากบ้านหลังไกล เงานั้นสะกดสายตาไม่ให้ละไปจากมัน
ในความมืด มีแต่งแสงไฟหรี่จากหน้ารถฉายไป เงานั้นกลับค่อยๆเดิน อันที่จริงจะเรียกว่าเดินก็ไม่ถูกนัก เหมือนกับลอยอยู่แล้วทำท่าเดินอยู่เหนือพื้น เงานั้นทำท่าเดินจากบ้านหลังไกล แล้วค่อยๆผ่านสายตาผมไปอย่างช้าๆก่อนจะทะลุเข้าไปยังบ้านหลังใกล้ แล้วก็หายไป
มันไม่ใช่ความกลัว มันคือความสงสัย ในความคิดผมที่ยังเป็นเด็กป.3 นี่คือผีจริงรึเปล่า แล้วเรื่องนี้จะเอาไปคุยให้เพื่อนฟังได้มั้ย ผมก็ได้แต่เก็บประสบการณ์นี้ไว้ เผื่อใครถามว่าเคยเจอผีมั้ย ก็ก็หยิบเหตุการณ์นี้มาพูด ว่าไม่รู้ว่าจะเรียกว่าเคยเจอผีมั้ย แต่นี่คือสิ่งที่ผมเข้าใจเกี่ยวกับผี
เรื่อง นอนไปได้ยังไง
มันมีตำนานอยู่ว่าห้องชมรมผม โคตรเหี้ยน รายไหนรายนั้นไม่ว่าจะทำงานชมรมดึกขี้เกียจกลับห้องหรือพี่บัณฑิตหาโรงแรมนอนไม่ได้เลยมานอนห้องชมรม รายไหนรายนั้น อย่างต่ำๆก็โดนผีอำ และแน่นอน กว่าคุณจะได้รู้จักประสบการณ์คุณก็ต้องอยู่ปี2ขึ้นไป
ช่วงปี1 เด็กใหม่ในชมรมต้องช่วยกันทำงานก่อนจะเริ่มงานในวันรุ่งขึ้น แน่นอนว่ามันทำกันจนดึกดื่นจนหอปิด และเด็กปี1ทุกคนต้องทำคือนอนห้องชมรม
ปกติผมเป็นคนนอนยากถ้าแปลกที่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการนอนกับคนอื่น ที่เป็นเพื่อนๆในชมรมทั้งชายหญิง ทำให้มันนอนหลับยากกว่าเดิม แต่ด้วยความเหนื่อย ง่วง ผมก็หลับแทบจะทันทีที่หลับตาและหัวถึงหมอนพร้อมกับเพื่อนคนอื่นๆ
เสียงนาฬิกาปลุกตี5ครึ่ง ผมงัวเงียตื่นเหมือนนอนไม่เต็มอิ่ม รอบข้างโล่ง ทั้งห้องชมรมมีแต่ผมคนเดียว แต่เพื่อนในชมรมทั้งหมดต่างนั่งเอาผ้าห่มคลุมตัวอยู่ที่ม้านั่งนอกชมรม ด้วยความแปลกใจผมจึงเข้าไปปลุกเพื่อนเพื่อถาม
นอนเข้าไปได้ยังไงวะ เพื่อนคนหนึ่งถามผม
มันก็แค่นอน นอนสลบไสล จะตื่นก็เพราะมีนาฬิกาปลุก
แต่ไม่ใช่สำหรับเพื่อนที่เหลือ
ทุกคนตอบเป็นเสียงเดียวกันหมดว่าโดนผีอำ
อันที่จริงผมไม่เคยโดนผีอำว่ามันเป็นยังไง แต่จากที่ได้ยินอาการผีอำเกิดกับคนนอนหงาย แต่ผมนอนตะแคงตลอด บางทีนี่อาจจะทำให้ผมรอดก็ได้(มั้ง)
แต่กับเพื่อนที่จิตอ่อนสุด เห็นเป็นเงาดำๆผมยาวปรกหน้า นั่งทับอยู่บนร่าง บางคนก็เห็นเป็นเงาดำหลายๆร่างยืนล้อมอยู่ในฝัน ฝันที่เหมือนจริง
แต่ผมรอด ซึ่งก็ไม่รู้ว่าทำไม
เพราะเมิงมันhereไง ผีเลยไม่มาอำ เพื่อนผมพูด
บางทีอาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้ ขนาดตอนป้าสะใภ้ผมเสีย วิญญาณโคตรเหี้ยน (เหี้ยนขนาดหมอดูร่างทรงบอกว่าป้ากลายเป็นเจ้าที่ผีบ้านผีเรือนไปแล้ว) ป้ามาเข้าฝันญาติทุกคน ให้อกสั่นขวัญแขวน
แต่ยกเว้นผม
บางทีก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน บางทีผมมีความรู้สึกแปลกๆ กับบางสถานที่ เช่นบ้านลุงที่ป้ทสะใภ้ผมเสีย หรือบ้านย่าที่สร้างใหม่แล้วไม่มีใครกล้าไปนอน
แต่ถึงแบบนั้นผมก็ไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องแบบนี้ตรงๆเลย
ถ้าถามว่ากลัวผีมั้ย ตอบว่าไม่ แต่กลัวตกใจมากกว่า
เรื่องผี base on true story ep.3 เรื่องของผมที่ไม่เคยเจอผี
เรื่องที่เจอผี ที่ใกล้เคียงผีที่สุดของผม มันคือชั้นป.3 ด้วยความที่ครอบครัวผมเปิดบริษัทรับเหมาก่อสร้าง มีบ้างที่พ่อต้องออกไปคัยธุระตอนกลางคืน คืนนั้นก็เช่นกัน พ่อเอาผมไปด้วย แต่ทิ้งผมให้รอในรถ (จริงๆผมไม่ลงไปเองแหละ)
คืนนั้นเป็นคืนที่มืด ด้วยไฟหรี่ของรถยนต์ที่จอดไว้ แสงไฟทอดไปยังเบื้องหน้า พบบ้านข้าราชการ2หลัง ทั้ง2หลังปิดไฟมืด ราวกับว่าบ้านทั้ง2หลังไม่มีคนอยู่ ซักพัก เงาดำคล้ายคนค่อยเดินออกมาจากบ้านหลังไกล เงานั้นสะกดสายตาไม่ให้ละไปจากมัน
ในความมืด มีแต่งแสงไฟหรี่จากหน้ารถฉายไป เงานั้นกลับค่อยๆเดิน อันที่จริงจะเรียกว่าเดินก็ไม่ถูกนัก เหมือนกับลอยอยู่แล้วทำท่าเดินอยู่เหนือพื้น เงานั้นทำท่าเดินจากบ้านหลังไกล แล้วค่อยๆผ่านสายตาผมไปอย่างช้าๆก่อนจะทะลุเข้าไปยังบ้านหลังใกล้ แล้วก็หายไป
มันไม่ใช่ความกลัว มันคือความสงสัย ในความคิดผมที่ยังเป็นเด็กป.3 นี่คือผีจริงรึเปล่า แล้วเรื่องนี้จะเอาไปคุยให้เพื่อนฟังได้มั้ย ผมก็ได้แต่เก็บประสบการณ์นี้ไว้ เผื่อใครถามว่าเคยเจอผีมั้ย ก็ก็หยิบเหตุการณ์นี้มาพูด ว่าไม่รู้ว่าจะเรียกว่าเคยเจอผีมั้ย แต่นี่คือสิ่งที่ผมเข้าใจเกี่ยวกับผี
เรื่อง นอนไปได้ยังไง
มันมีตำนานอยู่ว่าห้องชมรมผม โคตรเหี้ยน รายไหนรายนั้นไม่ว่าจะทำงานชมรมดึกขี้เกียจกลับห้องหรือพี่บัณฑิตหาโรงแรมนอนไม่ได้เลยมานอนห้องชมรม รายไหนรายนั้น อย่างต่ำๆก็โดนผีอำ และแน่นอน กว่าคุณจะได้รู้จักประสบการณ์คุณก็ต้องอยู่ปี2ขึ้นไป
ช่วงปี1 เด็กใหม่ในชมรมต้องช่วยกันทำงานก่อนจะเริ่มงานในวันรุ่งขึ้น แน่นอนว่ามันทำกันจนดึกดื่นจนหอปิด และเด็กปี1ทุกคนต้องทำคือนอนห้องชมรม
ปกติผมเป็นคนนอนยากถ้าแปลกที่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการนอนกับคนอื่น ที่เป็นเพื่อนๆในชมรมทั้งชายหญิง ทำให้มันนอนหลับยากกว่าเดิม แต่ด้วยความเหนื่อย ง่วง ผมก็หลับแทบจะทันทีที่หลับตาและหัวถึงหมอนพร้อมกับเพื่อนคนอื่นๆ
เสียงนาฬิกาปลุกตี5ครึ่ง ผมงัวเงียตื่นเหมือนนอนไม่เต็มอิ่ม รอบข้างโล่ง ทั้งห้องชมรมมีแต่ผมคนเดียว แต่เพื่อนในชมรมทั้งหมดต่างนั่งเอาผ้าห่มคลุมตัวอยู่ที่ม้านั่งนอกชมรม ด้วยความแปลกใจผมจึงเข้าไปปลุกเพื่อนเพื่อถาม
นอนเข้าไปได้ยังไงวะ เพื่อนคนหนึ่งถามผม
มันก็แค่นอน นอนสลบไสล จะตื่นก็เพราะมีนาฬิกาปลุก
แต่ไม่ใช่สำหรับเพื่อนที่เหลือ
ทุกคนตอบเป็นเสียงเดียวกันหมดว่าโดนผีอำ
อันที่จริงผมไม่เคยโดนผีอำว่ามันเป็นยังไง แต่จากที่ได้ยินอาการผีอำเกิดกับคนนอนหงาย แต่ผมนอนตะแคงตลอด บางทีนี่อาจจะทำให้ผมรอดก็ได้(มั้ง)
แต่กับเพื่อนที่จิตอ่อนสุด เห็นเป็นเงาดำๆผมยาวปรกหน้า นั่งทับอยู่บนร่าง บางคนก็เห็นเป็นเงาดำหลายๆร่างยืนล้อมอยู่ในฝัน ฝันที่เหมือนจริง
แต่ผมรอด ซึ่งก็ไม่รู้ว่าทำไม
เพราะเมิงมันhereไง ผีเลยไม่มาอำ เพื่อนผมพูด
บางทีอาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้ ขนาดตอนป้าสะใภ้ผมเสีย วิญญาณโคตรเหี้ยน (เหี้ยนขนาดหมอดูร่างทรงบอกว่าป้ากลายเป็นเจ้าที่ผีบ้านผีเรือนไปแล้ว) ป้ามาเข้าฝันญาติทุกคน ให้อกสั่นขวัญแขวน
แต่ยกเว้นผม
บางทีก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน บางทีผมมีความรู้สึกแปลกๆ กับบางสถานที่ เช่นบ้านลุงที่ป้ทสะใภ้ผมเสีย หรือบ้านย่าที่สร้างใหม่แล้วไม่มีใครกล้าไปนอน
แต่ถึงแบบนั้นผมก็ไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องแบบนี้ตรงๆเลย
ถ้าถามว่ากลัวผีมั้ย ตอบว่าไม่ แต่กลัวตกใจมากกว่า