ดังนั้นเวลาผมเจอความขัดแย้งผมจะประนีประนอมเสมอ โดนมองหน้าก็ก้มหน้าใส่หรือพยายามไม่มองอีกฝ่ายตรงๆแบบค้างนานๆให้เขารู้สึกว่าจ้องหน้าเขา
แต่ผมมีเพื่อนที่เป็นฝ่ายปกครองกับตำรวจ
เคยไปเที่ยวด้วยกันกับเพื่อนแล้วเกิดกระทบกระทั่งกัน เพื่อนทั้งสองคน มองหน้าคู่กรณีแบบไม่หลบหน้า แบบไม่ได้ขึ้นเสียงเอะอะโวยวายเสียงดังนะ
แต่ภาษากายคือแข็งกร้าวมากแบบนิ่งๆ ไม่ดูอ่อนน้อมเลย ไม่กลัวการมีเรื่องด้วย ใครเห็นก็คิดว่าต่างฝ่ายต่างยั่วยุไม่ยอมกัน
ประมาณว่ารอให้อีกฝ่ายเปิดก่อนคิดในใจประมาณว่าแน่จริงเปิดก่อนดิ
ซึ่งขัดกับคำสอนที่บ้านผมมาก
เลยสอบถามว่าพวกข้าราชการสายลงพื้นที่เช่นพวกฝ่ายความมั่นคง กับ ตำรวจ
ส่วนใหญ่เขาไม่ค่อยกลัวการมีเรื่องหรือเปล่า
ครอบครัวสอนผมเสมออย่าไปมีเรื่องกับใคร แม้แต่ท่าทาง สอนให้กลัวการมีเรื่อง สอนตั้งแต่เด็กยันโต
แต่ผมมีเพื่อนที่เป็นฝ่ายปกครองกับตำรวจ
เคยไปเที่ยวด้วยกันกับเพื่อนแล้วเกิดกระทบกระทั่งกัน เพื่อนทั้งสองคน มองหน้าคู่กรณีแบบไม่หลบหน้า แบบไม่ได้ขึ้นเสียงเอะอะโวยวายเสียงดังนะ
แต่ภาษากายคือแข็งกร้าวมากแบบนิ่งๆ ไม่ดูอ่อนน้อมเลย ไม่กลัวการมีเรื่องด้วย ใครเห็นก็คิดว่าต่างฝ่ายต่างยั่วยุไม่ยอมกัน
ประมาณว่ารอให้อีกฝ่ายเปิดก่อนคิดในใจประมาณว่าแน่จริงเปิดก่อนดิ
ซึ่งขัดกับคำสอนที่บ้านผมมาก
เลยสอบถามว่าพวกข้าราชการสายลงพื้นที่เช่นพวกฝ่ายความมั่นคง กับ ตำรวจ
ส่วนใหญ่เขาไม่ค่อยกลัวการมีเรื่องหรือเปล่า