ผมเพิ่งเรียนจบวันนี้เลย (27 มี.ค. 2569) คณะศิลปศาสตร์ สาขาภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร (EIC) ครับ
จริง ๆ แล้วผมเรียนสายนี้มาแบบแฮปปี้ เรียนดีด้วย อาจารย์และเพื่อน ๆ ก็มองผมเป็น “หน้าเป็นตา” ของสาขาเลยครับ ตอนปี 4 ไปฝึกงาน 4 เดือนที่สำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน ทำเอกสาร ธุรการทั่วไป ภาษาอังกฤษแทบไม่ได้ใช้เลยก็ค่อนข้างเสียดาย แต่ก็ไม่ได้เกลียดงานนะครับ แค่… ไม่ได้รู้สึก “ว้าว” หรือมีความสุขอะไรขนาดนั้น
ปัญหาคือ พอออกจากรั้วมหาวิทยาลัย ผมกลับรู้สึกหลงทางทันที ผมเคยเป็นตัวแทนนักศึกษา ไปแข่งอะไรหลายอย่าง ทุกคนคาดหวังสูง ผมเลยรู้สึกเหมือนถูกกดดันจากตัวเองและรอบข้างผสมกัน (แบบ “The bigger they are, the harder they fall” เลยครับ) ตอนนี้ผมก็ไม่กล้าคุยกับพ่อแม่ เขาคิดว่าผมเป็นคนมีความสามารถ แต่ผมกลับรู้สึกว่า “IQ มี แต่ประสบการณ์ใช้ชีวิต = -1” และถ้าไปบอกเขา "หนูไม่รู้ไปทำงานอะไรดี" เขาคงไม่ปลื้มแน่
ความฝันจริง ๆ ของผมคือ อยากเปิดร้านกาแฟ สักร้านนึงครับ ทางบ้านเปิดร้านอาหารอยู่แล้ว ถ้าจะทำตามฝันจริงก็ทำได้ แต่ผมกลัวว่าจะโยนทุกอย่างที่เรียนมาทั้งชีวิตทิ้งไปแบบสูญเปล่าไหม? และกลายเป็น “เกาะบารมีพ่อแม่” ไปหรอ?
ส่วนงานที่กำลังมองอยู่…
สอบราชการ? ไม่มั่นใจและไม่ใช่ใจอยากเป็นราชการเลย
สมัครงานทั่วไป? ภาษาอังกฤษที่เรียนมาดูเหมือนไม่ค่อยได้ใช้เท่าไหร่ (สมัยนี้ AI ก็มาแทนได้ด้วย) งานที่ต้องการภาษา ส่วนใหญ่เป็นจีน-ญี่ปุ่นมากกว่า
ตอนนี้ผมมองไม่เห็นตัวเองในอีก 1 ปีข้างหน้าเลยครับ คิดถึงอนาคตแล้วน้ำตาซึมบ้าง รู้สึกหมดแรงบันดาลใจสุด ๆ บางทีผมก็คิดว่าปัญหาใหญ่จริงๆของผมคือ Ego ของตัวเองที่เคยอยู่จุดสูง ๆ ในรั้วการศึกษา...
พี่ ๆ ที่เคยผ่านช่วงสับสนแบบนี้มา
ช่วงที่เพิ่งจบแล้วไม่รู้จะทำอะไรต่อ หลงทาง ไม่มีแรงบันดาลใจ ทำยังไงกันครับ?
มีใครเคยรู้สึกเหมือนกันไหม? แล้วสุดท้ายเลือกทางไหน ผ่านมันยังไง?
ขอบคุณทุกคนที่อ่านและให้คำแนะนำนะครับ 🙏
ผมอ่านทุกคอมเมนต์แน่นอนครับ
เพิ่งจบ ป.ตรี ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร แต่ตอนนี้หลงทางสุด ๆ ไม่รู้จะเดินทางไหนต่อดี…
จริง ๆ แล้วผมเรียนสายนี้มาแบบแฮปปี้ เรียนดีด้วย อาจารย์และเพื่อน ๆ ก็มองผมเป็น “หน้าเป็นตา” ของสาขาเลยครับ ตอนปี 4 ไปฝึกงาน 4 เดือนที่สำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน ทำเอกสาร ธุรการทั่วไป ภาษาอังกฤษแทบไม่ได้ใช้เลยก็ค่อนข้างเสียดาย แต่ก็ไม่ได้เกลียดงานนะครับ แค่… ไม่ได้รู้สึก “ว้าว” หรือมีความสุขอะไรขนาดนั้น
ปัญหาคือ พอออกจากรั้วมหาวิทยาลัย ผมกลับรู้สึกหลงทางทันที ผมเคยเป็นตัวแทนนักศึกษา ไปแข่งอะไรหลายอย่าง ทุกคนคาดหวังสูง ผมเลยรู้สึกเหมือนถูกกดดันจากตัวเองและรอบข้างผสมกัน (แบบ “The bigger they are, the harder they fall” เลยครับ) ตอนนี้ผมก็ไม่กล้าคุยกับพ่อแม่ เขาคิดว่าผมเป็นคนมีความสามารถ แต่ผมกลับรู้สึกว่า “IQ มี แต่ประสบการณ์ใช้ชีวิต = -1” และถ้าไปบอกเขา "หนูไม่รู้ไปทำงานอะไรดี" เขาคงไม่ปลื้มแน่
ความฝันจริง ๆ ของผมคือ อยากเปิดร้านกาแฟ สักร้านนึงครับ ทางบ้านเปิดร้านอาหารอยู่แล้ว ถ้าจะทำตามฝันจริงก็ทำได้ แต่ผมกลัวว่าจะโยนทุกอย่างที่เรียนมาทั้งชีวิตทิ้งไปแบบสูญเปล่าไหม? และกลายเป็น “เกาะบารมีพ่อแม่” ไปหรอ?
ส่วนงานที่กำลังมองอยู่…
สอบราชการ? ไม่มั่นใจและไม่ใช่ใจอยากเป็นราชการเลย
สมัครงานทั่วไป? ภาษาอังกฤษที่เรียนมาดูเหมือนไม่ค่อยได้ใช้เท่าไหร่ (สมัยนี้ AI ก็มาแทนได้ด้วย) งานที่ต้องการภาษา ส่วนใหญ่เป็นจีน-ญี่ปุ่นมากกว่า
ตอนนี้ผมมองไม่เห็นตัวเองในอีก 1 ปีข้างหน้าเลยครับ คิดถึงอนาคตแล้วน้ำตาซึมบ้าง รู้สึกหมดแรงบันดาลใจสุด ๆ บางทีผมก็คิดว่าปัญหาใหญ่จริงๆของผมคือ Ego ของตัวเองที่เคยอยู่จุดสูง ๆ ในรั้วการศึกษา...
พี่ ๆ ที่เคยผ่านช่วงสับสนแบบนี้มา
ช่วงที่เพิ่งจบแล้วไม่รู้จะทำอะไรต่อ หลงทาง ไม่มีแรงบันดาลใจ ทำยังไงกันครับ?
มีใครเคยรู้สึกเหมือนกันไหม? แล้วสุดท้ายเลือกทางไหน ผ่านมันยังไง?
ขอบคุณทุกคนที่อ่านและให้คำแนะนำนะครับ 🙏
ผมอ่านทุกคอมเมนต์แน่นอนครับ