คือหนูเป็นเด็กอายุ15 ปีคนนึงที่ใกล้จะสอบเข้าม.4แล้ว
มันเป็นเรื่องทุกข์ใจของหนูเอง หนูโตมาในครอบครัวที่อยู่พร้อมหน้ามาตั้งแต่เกิด
ทุกอย่างก็ปกติตามประสาครอบครัวค่ะ
ทุกอย่างเริ่มมาแย่ตอนนี้คุณพ่อออกไปทำงานใช้หนี้ คุณแม่ก็ไม่ต้องการให้คุณพ่อเหนื่อยอยู่คนเดียวท่านก็หางานตามบ้านทำเพื่อช่วย
ทีนี้มันเริ่มมีคนปล่อยข่าวว่าแม่นอกใจคุณพ่อ ไม่นานพ่อใช้หนี้เสร็จแกก็กลับมาทันที
หนูคิดว่ามันจะดีขึ้น จนกระทั่งเสียคุณปู่ไป พ่อต้องดูแลคุณย่า คุณแม่ก็ต้องดูแลบบ้านอีกหลัง คือแยกกันอยู่ค่ะ เราก็มีการจ้างคนมาดูแลบ้างนะ คุณย่ามีลูกชายสองคนคือ คุณลุง และ คุณพ่อ
ทุกครั้งที่คุณแม่เข้าไปดูเเลคุณย่า หนูสังเกตว่าจากบรรยากาศที่ดูสนุกสนานของคุณย่ากับลูกชายเขามันหายไป ทุกคนเงียบ ดูไม่อยากพูดกับคุณแม่ มันอึดอัดค่ะ หนูรู้สึกว่าคำพูดที่พูดกับคุณแม่ดูเย็นชา มันดูเหมือนเกลียดกันมาก
มีครั้งนึงที่เป็นงานวันเกิดหนู คุณแม่ชวนคุณพ่อไปเลี้ยงชาบูด้วยกัน แต่คุณย่าก็รั้งคุณพ่อไว้ บอกไม่มีเพื่อน คือหนูก็ฟังไม่ค่อยจะรู้เรื่องแค่พอจะบใจความได้ ถ้านึกภาพไม่ออกก็เหมือนซีรี่ส์แนวตั้งที่แม่ไม่ชอบสะใภ้นั่นแหละค่ะ
สุดท้ายหนูกับแม่ก็ไปกันแค่สองคน
ตอนนี้หนูมาอยู่ดูเเลคุณยายค่ะ
แต่เรื่องมันก็เเย่ลงเรื่อยๆ
คุณยายแกเกริ่นขึ้นมาค่ะ ว่า
'ถ้าพ่อกันแม่เองหย่ากัน เองจะอยู่กับใคร'
เรานิ่งค่ะ มันช็อคไปเลยเราไม่เคยคิดเรื่องนี้เลยเราคิดว่าพ่อแม่รักกันมาโดยตลอด
คุณแม่ก็ชอบพูดว่ามัน 'ไม่มีอะไร' เรารู้สึกว่าที่แม่พูดมันแค่เรื่องโกหกแต่ก็เชื่อ
คุณยายยังพูดต่อว่า
'พ่อเองบอกว่าจะไปหาเมียใหม่ เพราะคิดว่าแม่เองนอกใจ ทั้งที่ก็รู้ว่าแม่เองเป็น อสม. มันก็ต้องออกไปข้างบ้าง' เราคิดว่าที่แกพูดแบบนี้เพราะเเม่เล่าให้ฟังค่ะ แกไม่ชอบพูดให้หนูฟัง แต่ไประบายกับคุณยาย
เราสับสนมากเลยค่ะ จะสอบอยู่แล้วยังมีเรื่องให้คิด ไม่รู้ว่าต้องโฟกัสกับอะไร
คิดมาโดยตลอดว่าเราโอเค เราอยู่ได้ ต่อให้พ่อแม่หย่ากัน แต่พอมาเจอเหตุการณ์จริงๆก็ไปไม่เป็นค่ะ
คิดตลอด คิดจนปวดหัวกินยาก็ไม่หาย เป็นอยู่หลาย ทุกครั้งที่สมองโล่งๆจะปวดเเรงมาก ไม่รู้จะทำยังไม่ เก็บไปฝันตลอด จะร้องไห้ระบายออกมาก็ทำไม่ได้ สมองโล่งครั้งไหนก็มีเรื่องพวกนี้มากวนใจตลอด เข้าใจคนที่พยายามทำให้ตัวเองยุ่งเพื่อลืมอดีตเลยค่ะ
คุณพ่อก็ยังโทรมาคุยกับหนูปกติ ถามเรื่องต่างๆ แต่ไม่รู้ทำไมหนูรู้สึกอึดอัด บางครั้งแกก็บ่นเรื่องขอบคุณแม่บ้าง แบบ สั่งของเยอะไม่บอก รีบเกินไป เหมือนแกเเอบถามผ่านหนูว่าชีวิตแม่เป็นยังไงตอนพ่อไม่อยู่
แม่ก็คุยกับหนูปกติเหมือนกันค่ะ แต่หนูรู้สึกว่า หนูไม่กล้าสู้หน้าเขา พูดอึกอัก วกไปวนมา ในหัวหนูมีคำถาม คำพูด น้อยอย่าง แต่พูดออกมาไม่ได้สักคำ หนูรู้ว่ามีคนมาจีบคุณแม่ แต่แกก็ไม่ได้สนใจ แกโฟกัสเรื่องของหนูและพี่ชายที่ตอนนี้เรียนมหาวิทยาลัยแล้ว
หนูรู้สึกว่าทั้งสองคนกำลังแสดงละครฉากนึงเพื่อปิดบังอะไรสักอย่างจากหนู มันอึดอัดค่ะ หนูรู้สึกแน่มาก พยายามทำให้ตัวเองไม่คิดอะไร
หนูไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ มันมืดไปหมดเลย พอมานึกย้อนดีๆ หนูใช้ชีวิตโดยไร้ซึ่งจุดหมาย ไม่รู้ว่าต้องไปทางไหน ไม่รู้ว่าความฝันของตัวเองคืออะไร เราจะทำงานอะไรหลังจบไป มันตั้งคำถามกับการใช้ชีวิตของตัวเองค่ะ
ขอบคุณพี่ๆ ที่รับฟังจนจบนะคะ🙏
ขอคำปรึกษาและการแนะนำจากพี่ๆค่ะ
มันเป็นเรื่องทุกข์ใจของหนูเอง หนูโตมาในครอบครัวที่อยู่พร้อมหน้ามาตั้งแต่เกิด
ทุกอย่างก็ปกติตามประสาครอบครัวค่ะ
ทุกอย่างเริ่มมาแย่ตอนนี้คุณพ่อออกไปทำงานใช้หนี้ คุณแม่ก็ไม่ต้องการให้คุณพ่อเหนื่อยอยู่คนเดียวท่านก็หางานตามบ้านทำเพื่อช่วย
ทีนี้มันเริ่มมีคนปล่อยข่าวว่าแม่นอกใจคุณพ่อ ไม่นานพ่อใช้หนี้เสร็จแกก็กลับมาทันที
หนูคิดว่ามันจะดีขึ้น จนกระทั่งเสียคุณปู่ไป พ่อต้องดูแลคุณย่า คุณแม่ก็ต้องดูแลบบ้านอีกหลัง คือแยกกันอยู่ค่ะ เราก็มีการจ้างคนมาดูแลบ้างนะ คุณย่ามีลูกชายสองคนคือ คุณลุง และ คุณพ่อ
ทุกครั้งที่คุณแม่เข้าไปดูเเลคุณย่า หนูสังเกตว่าจากบรรยากาศที่ดูสนุกสนานของคุณย่ากับลูกชายเขามันหายไป ทุกคนเงียบ ดูไม่อยากพูดกับคุณแม่ มันอึดอัดค่ะ หนูรู้สึกว่าคำพูดที่พูดกับคุณแม่ดูเย็นชา มันดูเหมือนเกลียดกันมาก
มีครั้งนึงที่เป็นงานวันเกิดหนู คุณแม่ชวนคุณพ่อไปเลี้ยงชาบูด้วยกัน แต่คุณย่าก็รั้งคุณพ่อไว้ บอกไม่มีเพื่อน คือหนูก็ฟังไม่ค่อยจะรู้เรื่องแค่พอจะบใจความได้ ถ้านึกภาพไม่ออกก็เหมือนซีรี่ส์แนวตั้งที่แม่ไม่ชอบสะใภ้นั่นแหละค่ะ
สุดท้ายหนูกับแม่ก็ไปกันแค่สองคน
ตอนนี้หนูมาอยู่ดูเเลคุณยายค่ะ
แต่เรื่องมันก็เเย่ลงเรื่อยๆ
คุณยายแกเกริ่นขึ้นมาค่ะ ว่า
'ถ้าพ่อกันแม่เองหย่ากัน เองจะอยู่กับใคร'
เรานิ่งค่ะ มันช็อคไปเลยเราไม่เคยคิดเรื่องนี้เลยเราคิดว่าพ่อแม่รักกันมาโดยตลอด
คุณแม่ก็ชอบพูดว่ามัน 'ไม่มีอะไร' เรารู้สึกว่าที่แม่พูดมันแค่เรื่องโกหกแต่ก็เชื่อ
คุณยายยังพูดต่อว่า
'พ่อเองบอกว่าจะไปหาเมียใหม่ เพราะคิดว่าแม่เองนอกใจ ทั้งที่ก็รู้ว่าแม่เองเป็น อสม. มันก็ต้องออกไปข้างบ้าง' เราคิดว่าที่แกพูดแบบนี้เพราะเเม่เล่าให้ฟังค่ะ แกไม่ชอบพูดให้หนูฟัง แต่ไประบายกับคุณยาย
เราสับสนมากเลยค่ะ จะสอบอยู่แล้วยังมีเรื่องให้คิด ไม่รู้ว่าต้องโฟกัสกับอะไร
คิดมาโดยตลอดว่าเราโอเค เราอยู่ได้ ต่อให้พ่อแม่หย่ากัน แต่พอมาเจอเหตุการณ์จริงๆก็ไปไม่เป็นค่ะ
คิดตลอด คิดจนปวดหัวกินยาก็ไม่หาย เป็นอยู่หลาย ทุกครั้งที่สมองโล่งๆจะปวดเเรงมาก ไม่รู้จะทำยังไม่ เก็บไปฝันตลอด จะร้องไห้ระบายออกมาก็ทำไม่ได้ สมองโล่งครั้งไหนก็มีเรื่องพวกนี้มากวนใจตลอด เข้าใจคนที่พยายามทำให้ตัวเองยุ่งเพื่อลืมอดีตเลยค่ะ
คุณพ่อก็ยังโทรมาคุยกับหนูปกติ ถามเรื่องต่างๆ แต่ไม่รู้ทำไมหนูรู้สึกอึดอัด บางครั้งแกก็บ่นเรื่องขอบคุณแม่บ้าง แบบ สั่งของเยอะไม่บอก รีบเกินไป เหมือนแกเเอบถามผ่านหนูว่าชีวิตแม่เป็นยังไงตอนพ่อไม่อยู่
แม่ก็คุยกับหนูปกติเหมือนกันค่ะ แต่หนูรู้สึกว่า หนูไม่กล้าสู้หน้าเขา พูดอึกอัก วกไปวนมา ในหัวหนูมีคำถาม คำพูด น้อยอย่าง แต่พูดออกมาไม่ได้สักคำ หนูรู้ว่ามีคนมาจีบคุณแม่ แต่แกก็ไม่ได้สนใจ แกโฟกัสเรื่องของหนูและพี่ชายที่ตอนนี้เรียนมหาวิทยาลัยแล้ว
หนูรู้สึกว่าทั้งสองคนกำลังแสดงละครฉากนึงเพื่อปิดบังอะไรสักอย่างจากหนู มันอึดอัดค่ะ หนูรู้สึกแน่มาก พยายามทำให้ตัวเองไม่คิดอะไร
หนูไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ มันมืดไปหมดเลย พอมานึกย้อนดีๆ หนูใช้ชีวิตโดยไร้ซึ่งจุดหมาย ไม่รู้ว่าต้องไปทางไหน ไม่รู้ว่าความฝันของตัวเองคืออะไร เราจะทำงานอะไรหลังจบไป มันตั้งคำถามกับการใช้ชีวิตของตัวเองค่ะ
ขอบคุณพี่ๆ ที่รับฟังจนจบนะคะ🙏