คือหนูมีฝาแฝดคนนึง หนูเป็นแฝดหญิง มันเป็นแฝดชาย ตั้งแต่หนูอยู่อนุบาลหนูก็โดนคนในบ้านเปรียบเทียบกับมันมาตลอดว่า "ทำไมโง่จังไม่เหมือนน้องมันเลยที่เรียนเก่ง" "ทำไมถึงทำได้แค่นี้ ดูอย่างน้องสิมันยังเรียนเก่งกว่าเลย" บลาๆ จนถึงปัจจุบัน
หนูมีเรื่องทะเลาะกับแม่แบบไม่มีเหตุผลเลยหลายครั้งมาก ทั้งๆที่ไม่ใช่ความผิดหนู หนูไม่ได้เป็นคนทำและหนูไม่ได้รู้เรื่องด้วยซ้ำแต่โดนแม่ด่าตลอดทั้งๆความผิดนั้นไม่ใช่ของหนูเลยแม้แต่นิด
ตั้งแต่หนูเกิดมาหนูไม่เคยเห็นหน้าพ่อแท้ๆเลย ไม่เคยได้ยินเสียงไม่เคยรู้จัก ไม่เคยคุยหรือเจอหน้ากันเลย แต่เห็นชื่อ หนูจำได้แค่ว่าเขานามสกุลมานิลเพราะตอนเด็กๆหนูกับแฝดใช้นามสกุลพ่อ แต่เปลี่ยนยนมาใช้นามสกุลแม่ตอน7ขวบแล้ว
เรื่องพ่อเลี้ยงคนแรกของหนู หนูไม่แน่ใจว่าเป็นแบบนี้หรือป่าวแต่หนูจำได้ว่าเขาเคยตีแม่หนูเพราะแม่หนูไม่มีเงินให้เขาไปเล่นพวกพนันหรือสลอตอะไรประมาณนั้น หนูจำไม่ได้หรอกว่าตอนนั้นหนูอายุเท่าไหร่ แต่หนูรู้แค่ว่าหนูเด็กมากๆ
พ่อเลี้ยงคนที่สองของหนู แม่หนูได้ไปนอนบ้านพ่อเลี้ยงคนนั้นแทบทุกวัน หนูจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่รู้สึกว่าคนก็ดีอยู่ แต่เขาโดนจับเข้าคุกไปเพราะเจอยาบ้าหรือไม่เขาก็ค้ายาอะไรนั้นในบ้านพ่อเลี้ยงคนนั้น
พ่อเลี้ยงคนที่สาม คือคนปัจจุบัน หนูจำไม่ได้ว่าแม่คบกับเขาตอนไหน แต่หนูโกรธแม่มากเพราะตั้งแต่แม่หนูเลิกกับพ่อเลี้ยงคนที่แล้วไป แม่บอกว่า "อยู่กันแค่สามแม่ลูกแค่นี้ก็พอนะลูก ไม่เอาใครมาอยู่ด้วยแล้วเนอะ" แต่ก็ยังมีมาอีก ตอนนั้นหนูโกรธแม่อยู่ แต่ก็ปล่อยไปเพราะว่ายังไงก็คงไม่เป็นไรหรอก เขาคงไม่เหมือนคนอื่นๆหรอกมั้ง? ตอนนั้นหนูคิดอย่างงั้น เหมือนตอนนั้นหนูอยู่ป.3กำลังขึ้นป.4ตอนเปิดเทอมมามั้ง หนูไม่แน่ใจ ผู้ชายคนนั้นก็ได้เข้ามาในชีวิตแม่หนู หนูก็เรียกเขาพ่อไปทั้งที่ไม่อยากเรียกเขางั้นด้วยซ้ำ หนูรู้สึกเหมือนอยู่นรกบนดินเลย เพราะช่วงแรกหนูก็ว่าเขาไม่ได้แย่อะไร เพราะเขาไม่ได้มาสุงสิงอะไรกับหนูมาก แต่อยู่บางครั้งที่เขาพยายามมาเล่นกับหนู แต่เขามาเล่นกับหนูแบบเหมือนไม่ใช่พ่อลูกเล่นกัน หนูรู้สึกไม่โอเคเลยที่เขาเข้ามาในชีวิต หนูจะนั่งอยู่บนฟูกที่ชั้นล่างตลอด และเวลาเขาเดินผ่านตรงที่หนูนั่ง เขาก็จะมองหนูแบบโรคจิตๆ มองแบบตาไม่กระพริบทุกครั้ง ตั้งแต่นั้นหนูไม่โอเคเลย จนกระทั่งมามีน้องอีกคนเป็นผู้ชายกับเขา ชีวิตหนูก็ยิ่งกว่าตกนรกอีก หนูไม่ได้ขอให้เด็กคนนั้นเกิดมา แต่หนูก็ยอมทนๆไป เพราะคิดว่าเขาคงไม่เอาเด็กคนนั้นมายุ่งกับหนูหรอก แต่เปล่าเลย เขากลับมาขอให้หนูดูแลเด็กคนนั้น โดยที่พื้นฐานหนูไม่ชอบเด็กเลย และหนูเกลียดเด็กสุดๆ
มีครั้งนึงตอนนั้นฝาแฝดหนูเขานั่งอยู่ในคอกน้องคนนั้น และข้างในก็มีจานข้าวอยู่ แต่จานข้าวนั้นไม่มีอะไรอยู่เลย มันว่างเปล่าด้วยซ้ำ พ่อเลี้ยงหนูออกมาจากห้องนอน เขาจะไปเข้าห้องน้ำ แต่พอเขามาเห็นแฝดหนูและจาน เขาได้ด่าฝาแฝดหนูจนเขาร้องให้ ถึงหนูจะไม่ค่อยจะชอบแฝดหนูเท่าไหร่ แต่หนูก็รักมันอยู่ดี ตอนนั้นหนูโกรธมาก แต่หนูไม่ได้พูดอะไรไป จนเขาเข้าห้องน้ำเสร็จแล้วกลับเข้าห้องนอนไป ไม่นานแม่หนูก็ออกมาเข้าห้อวน้ำเหมือนกัน พอแม่หนูเข้าห้องน้ำเสร็จมาเห็นแฝดหนูร้องให้เขาก็ถามว่าเกิดอะไรขึ้น หนูได้เล่าเรื่องก่อนหน้านั้นให้แม่ฟัง แล้วพอเล่าเสร็จแม่หนูโกรธมาก และได้ไปหาพ่อเลี้ยงหนู แม่หนูปิดประตูและได้ตบหัวพ่อเลี้ยงคนนั้นด้วยความโกรธแล้วพูดว่า "ทำอะไรลูกกู ห้ะ!!" พ่อเลี้ยงได้ตอบกลับไปว่า "อ่าว แล้วตบหัวกูทำไม" หลังจากนั้นหนูก็ได้ยินพวกเขาตีกัน ในห้องนั้นมีน้องคนเล็กอยู่ในห้องนั้นด้วย น้องเขาอายุ4-5เดือน ได้ร้องให้ออกมา หนูได้ยินแล้วหนูก็พาไอ้แฝดหนูขึ้นห้องนอนที่อยู่ชั้นสองไป ตอนนั้นหนูนอนกับไอ้แฝด พอผ่านมาสักพัก แม่ได้เคาะประตูมาหาหนูกับไอ้แฝด แล้วได้พูดอะไรสักอย่างกับพวกหนู ตอนนั้นหนูจำไม่ได้แล้วว่าพูดอะไร หนูโฟกัสแค่เสียงแม่ที่ร้องให้กับน้องคนเล็กในอ้อมแขนแม่ที่หลับอยู่ ตอนที่แม่พูดหนูกับไอ้แฝดได้นอนซุกอยู่ในผ้าห่ม ไม่พูดอะไร แต่ได้ยินทุกคำที่แม่พูด หนูกับไอ้แฝดร้องให้ออกมา แต่พยายามร้องเบาๆให้แม่ได้ได้ยินเสียงจริงๆมีเรื่องเยอะกว่านี้ แต่หนูจำไม่ได้แล้ว
ตัดมาตอนหนูอยู่ม.1 เทอม 2ตอนนั้นหนูกับแม่ แฝด พ่อเลี้ยงและน้องเล็กได้ย้ายมาอยู่บ้านเช่าใกล้โรงเรียนใหม่ที่หนูได้เรียน อยู่มาวันหนึ่ง ตอนนั้นเดือนมกราคม ต้นๆเดือน พ่อเลี้ยงและแม่หนูได้ทำงานเป็นลูกจ้างขายขนมปังปิ้งหน้าโรงเรียนหนู หลังจากหนูกลับมาจากโรงเรียน ในวันพฤหัสบดี หนูป่วยหนัก หนูเลยนอนอยู่บนเก้าอี้ที่คล้ายๆเก้าอี้ชายหาด ที่พิงจะปรับได้ และที่นั่งยาวๆ หนูได้นอนบนนั้น และแฝดหนูก็ได้เล่นคอมอยู่ มีน้องเล็กหนูที่เรียนโรงเรียนแถวนั้นพ่อเลี้ยงหนูได้ส่งมากลับมาบ้านเช่าและได้ฝากหนูกับแฝดเลี้ยงเหมือนเคยนั้นละ หนูบอกเขาไปแล้วว่าป่วย แต่เขาไม่สนใจ แล้วกลับไปหาแม่ไปปิ้งขนมปังต่อ ระหว่างนั้นหนูก็นอนอยู่ แล้วน้องเล็กหนูมันปีนออกรั้วบ้านเช่าไปตอนไหนไม่รู้ หนูป่วยอยู่และไม่มีแรงทำอะไรเลย และแฝดก็เล่นเกมเสียงดัง ไม่ได้ดูพ่อเลี้ยงหนูได้มาดูกล้องวงจรปิดได้เห็นน้องเล็กออกบ้านไปก็โกรธมาก เขาเอาน้องกลับบ้านมาแล้วมาด่าหนูคนเดียวเลย ไม่ได้ด่าแฝดหนูเลยด้วย ด่าแต่หนูคนเดียว ทั้งๆที่หนูบอกไปแล้วว่าป่วย เขาไม่ได้ด่าลูกพี่ลูกน้องหนูที่ใจแตกไปหาสาวที่ไหนไม่รู้ ตลอดที่ลูกพี่ลูกน้องหนูออกจากบ้าน มันไม่ปิดประตูเลย และประตูรั้วก็เล็กนิดเดียว น้องหนูเลยปีนออกไป และแฝดหนูที่เล่นแต่เกมแหกปากลั่นบ้าน กลับไม่โดนด่า หนูโดนด่าคนเดียว?? พอเขาด่าหนูเสร็จ หนูไม่ได้รู้สึกอะไรหรอก แต่ว่าหนูร้องให้ออกมาอัตโนมัติเลย หนูได้หนีไปร้องให้ในห้องนอน หนูต้องการใครสักคนมาช่วยปลอบหนูมาก แต่หนูโทรหาเพื่อนไปเท่าไหร่เพื่อนมันก็ไม่รับสาย หนูเลยเปิดเพลงร้องไห้คนเดียวเงียบๆ หนูได้เก็บกดจากที่ผ่านมามาก หนูได้ลุกไปที่ห้องครัวเตรียมจะเอามีแทงตัวเองตุยแล้ว แต่น้องเล็กหนูเดินมาพอดี หนูเลยกลับไปนั่งคิดทบทวนตัวเองในห้องนอน พยายามทำให้ใจสงบลง หนูได้นอนอยู่บนฟูกคลุมโปง จนพ่อเลี้ยงและแม่หนูกลับบ้านเช่ามา ตอนนั้นหนูลุกไปล้างหน้าพอดี ตอนหนูจะกลับเข้าห้องนอนไป พ่อเลี้ยงเขาก็เดินมา เขาจะมากอดหนู หนูรู้สึกขยักแขยงที่สุดแค่เขามาแตะโดนแขนหนูนิดเดียวหนูก็จะบ้าตายอยู่แล้ว แต่เขาแค่เกือบจะกอดหนูได้หนูก็จิกแขนเขาไปอย่างแรงแล้วสะบัดตัวออกไปนอนต่อ วันถัดมาหนูไม่ได้ไปโรงเรียนหนูได้นอนอยู่บ้าน และวันนั้นพ่อเลี้ยงหนูก็มาทะเลาะกับแม่หนูแบบไม่มีเหตุผล และหนูได้ยินทุกอย่าง เสียงที่พวงเขาทะเลาะกันดังไปแทบจะทั่วเพราะบ้านเช่าหนูกับบ้านอื่นๆติดกัน และไม่ได้เก็บเสียงด้วย ตอนนั้นพวกเขาทะเลาะกันจนเกือบหย่ากัน แต่หนูงงมาก เขาไปเขียนใบสมรสตอนไหน เขาไม่ได้ถามพวกหนูเลยแม้แต่นิด และพ่อเลี้ยงคนนี้เข้ามาในชีวิตหนูโดยที่แม่ไม่ได้ถามพวกหนูเลย????
จนวันหนึ่งที่สัญญาอยู่ครบ1ปีที่บ้านเช่าก็ได้ย้ายออก และระหว่างทางที่กลับ แม่หนูขับรถ พ่อเลี้ยงหนูนั่งข้างที่นั่งคนขับ มีน้องเล็กบนตัก และหนูกับแฝดนั่งหลัง พ่อเลี้ยงหนูได้พูดสอนพวกหนู แต่หนูไม่ได้สนใจหรอก เพราะคนอย่างเขา อารมณ์ตัวเองยังควบคุมไม่ได้ เหตุผลก็ไม่มี เอาตัวเองถูกเสมอ ทำตัวเหมือนโลกหมุนรอบตัวเอง คนอย่างนั้นสอนหนูได้เหรอ? ระหว่างที่เขาพูดหนูไม่ได้สนใจ แต่มีประโยคหนึ่งที่หนูสนใจคือ จะเลือกคบใคร ให้เลือกคนที่ไม่ทำร้ายร่างกายกัน คนที่ไม่พูดคำหยาบใส่กัน มีเหตุผล ควบคุมอารมณ์ได้ อย่างพ่อนะลูก ตอนนั้นหนูอยากพูดออกไปมากว่า "จริงเหรอ แต่ก็ไม่ได้พูดไปเพราะหนูไม่อยากมาเถียงกับคนที่มีสมองคั่นระหว่างหูแค่นั้นเอง
ตัดมาปัจจุบันพ่อเลี้ยงคนนั้นของหนูได้ไปทำงานต่างจังหวัด ได้ไปเช่าห้องอยู่ที่นั่นสักพักแล้ว หนูได้อยู่กับ แม่ แฝด น้องเล็ก และยาย แม่หนูเปิดร้านขายพวกกาแฟและชาหน้าบ้าน ตอนนั้นย้ายกลับมานานแล้ว หนูอยู่ม.2เปิดเทอมนี้ก็ม.3แล้วที่ผ่านมาก็มีเรื่องทะเลาะกีนในครอบครัวบ้าง แต่ไม่ได้บ่อย จนกระทั่งหนูได้มาทะเลาะกับแม่วันนี้ แม่เป็นคนเดียวที่หนูว่าหนูจะรักและยอมทุกอย่างเลย แต่คำพูดของแม่ที่พูดออกมานั้นเหมือนไม่ได้สนใจเลยว่าหนูจะอยู่หรือหนูจะตาย ตลอดมาหนูไม่ได้มีแค่เรื่องครอบครัว หนูก็มีเรื่องกับเพื่อนบ้างบางครั้ง แต่ก็คืนดีกัน และเรื่องงานที่โรงเรียน หนูก็เหนื่อยและพยายามตลอดให้ได้เกรดดีๆมแต่ทุกครั้งแม่หนูก็ไม่พอใจกัยเกรดหนู กลับด่าหนูว่าโง่อีก ทั้งๆที่หนูพยายามตลอด ตอนป.5-ป.6 หนูไปแข่งศิลปะได้ที่หนึ่งมา ได้เกียรติบัตรมาหลายใบ แต่คำชมสักคำไม่ได้ แต่ไอ้แฝดหนูที่ไม่พยายามอะไรเลยก็ได้คำชมและความรักจากแม่แล้ว แล้วความพยายามทั้งหมดของหนูมันคืออะไร หนูพยายามเพื่ออะไร หนูพยายามไปทำไมในเมื่อเขาไม่สนใจจะชายตามองเลย?? ทั้งๆที่หนูให้เขาเป็นที่1ตลอดแต่ทำไมเขาไม่ให้หนูเป็นที่1บ้าง??? หนูทนต่อความกดดันในครอบครัว อยู่ต่อมาจนอายุ14ปีเพื่ออะไร ทั้งๆที่หนูจะฆ่าตัวตายตอนป.3หลายครั้งแล้ว ทั้งๆที่หนูพยายามให้เขาสนใจ พยายามทุกอย่างแล้วก็ไม่ดีพอสำหรับเขาเลย หรือเพราะหนูเป็นพี่คนโตเหรอ เขาถึงทำกับหนูแบบนี้??? หนูพยายามมองโลกในแง่ดีตลอด และบางทีหนูก็อยากจะบอกเรื่องที่หนูเจอมากับเขา แต่หนูเคยพูดกับเขาไปแล้วเขากลับด่าหนูสำออย หนูเลยไม่กล้าเล่าให้เขาฟัง
หนูไม่รู้ว่าหนูไม่มีความรู้สึกเลยตอนไหน ตอนหนูขาพลิก หรือหนูเป็นแผลใหญ่ๆ หนูไม่รู้สึกอะไรเลยและยังเดินต่อได้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ในใจและความคิดหนูมันว่างเปล่าไปหมด มีแต่คำถามที่ไม่ได้คำตอบ และความว่างเปล่าเต็มไปหมด หนูรู้สึกเหมือนตัวเองแปลกแยกจากคนอื่น ถึงหนูจะไม่มีความรู้สึก แต่หนูก็พยายามแสดงปฏิกิริยากับคนอื่นเหมือนคนปกติตลอดทั้งที่ในใจหนูมันว่างเปล่าและไม่มีความรู้สึกอะไรเลยมานานแล้ว แม้แต่ความเจ็บก็ยังรู้สึกได้แค่นิดเดียวแล้วหายไปทั้งที่เป็นแผลใหญ่แท้ๆ
ทั้งๆที่หนูจะเลิกเป็นแบบน้นตั้งแต่ป.6แล้ส แต่ก็กลับมาเป็นอีก
หนูควรทำยังไงดี
หนูมีเรื่องทะเลาะกับแม่แบบไม่มีเหตุผลเลยหลายครั้งมาก ทั้งๆที่ไม่ใช่ความผิดหนู หนูไม่ได้เป็นคนทำและหนูไม่ได้รู้เรื่องด้วยซ้ำแต่โดนแม่ด่าตลอดทั้งๆความผิดนั้นไม่ใช่ของหนูเลยแม้แต่นิด
ตั้งแต่หนูเกิดมาหนูไม่เคยเห็นหน้าพ่อแท้ๆเลย ไม่เคยได้ยินเสียงไม่เคยรู้จัก ไม่เคยคุยหรือเจอหน้ากันเลย แต่เห็นชื่อ หนูจำได้แค่ว่าเขานามสกุลมานิลเพราะตอนเด็กๆหนูกับแฝดใช้นามสกุลพ่อ แต่เปลี่ยนยนมาใช้นามสกุลแม่ตอน7ขวบแล้ว
เรื่องพ่อเลี้ยงคนแรกของหนู หนูไม่แน่ใจว่าเป็นแบบนี้หรือป่าวแต่หนูจำได้ว่าเขาเคยตีแม่หนูเพราะแม่หนูไม่มีเงินให้เขาไปเล่นพวกพนันหรือสลอตอะไรประมาณนั้น หนูจำไม่ได้หรอกว่าตอนนั้นหนูอายุเท่าไหร่ แต่หนูรู้แค่ว่าหนูเด็กมากๆ
พ่อเลี้ยงคนที่สองของหนู แม่หนูได้ไปนอนบ้านพ่อเลี้ยงคนนั้นแทบทุกวัน หนูจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่รู้สึกว่าคนก็ดีอยู่ แต่เขาโดนจับเข้าคุกไปเพราะเจอยาบ้าหรือไม่เขาก็ค้ายาอะไรนั้นในบ้านพ่อเลี้ยงคนนั้น
พ่อเลี้ยงคนที่สาม คือคนปัจจุบัน หนูจำไม่ได้ว่าแม่คบกับเขาตอนไหน แต่หนูโกรธแม่มากเพราะตั้งแต่แม่หนูเลิกกับพ่อเลี้ยงคนที่แล้วไป แม่บอกว่า "อยู่กันแค่สามแม่ลูกแค่นี้ก็พอนะลูก ไม่เอาใครมาอยู่ด้วยแล้วเนอะ" แต่ก็ยังมีมาอีก ตอนนั้นหนูโกรธแม่อยู่ แต่ก็ปล่อยไปเพราะว่ายังไงก็คงไม่เป็นไรหรอก เขาคงไม่เหมือนคนอื่นๆหรอกมั้ง? ตอนนั้นหนูคิดอย่างงั้น เหมือนตอนนั้นหนูอยู่ป.3กำลังขึ้นป.4ตอนเปิดเทอมมามั้ง หนูไม่แน่ใจ ผู้ชายคนนั้นก็ได้เข้ามาในชีวิตแม่หนู หนูก็เรียกเขาพ่อไปทั้งที่ไม่อยากเรียกเขางั้นด้วยซ้ำ หนูรู้สึกเหมือนอยู่นรกบนดินเลย เพราะช่วงแรกหนูก็ว่าเขาไม่ได้แย่อะไร เพราะเขาไม่ได้มาสุงสิงอะไรกับหนูมาก แต่อยู่บางครั้งที่เขาพยายามมาเล่นกับหนู แต่เขามาเล่นกับหนูแบบเหมือนไม่ใช่พ่อลูกเล่นกัน หนูรู้สึกไม่โอเคเลยที่เขาเข้ามาในชีวิต หนูจะนั่งอยู่บนฟูกที่ชั้นล่างตลอด และเวลาเขาเดินผ่านตรงที่หนูนั่ง เขาก็จะมองหนูแบบโรคจิตๆ มองแบบตาไม่กระพริบทุกครั้ง ตั้งแต่นั้นหนูไม่โอเคเลย จนกระทั่งมามีน้องอีกคนเป็นผู้ชายกับเขา ชีวิตหนูก็ยิ่งกว่าตกนรกอีก หนูไม่ได้ขอให้เด็กคนนั้นเกิดมา แต่หนูก็ยอมทนๆไป เพราะคิดว่าเขาคงไม่เอาเด็กคนนั้นมายุ่งกับหนูหรอก แต่เปล่าเลย เขากลับมาขอให้หนูดูแลเด็กคนนั้น โดยที่พื้นฐานหนูไม่ชอบเด็กเลย และหนูเกลียดเด็กสุดๆ
มีครั้งนึงตอนนั้นฝาแฝดหนูเขานั่งอยู่ในคอกน้องคนนั้น และข้างในก็มีจานข้าวอยู่ แต่จานข้าวนั้นไม่มีอะไรอยู่เลย มันว่างเปล่าด้วยซ้ำ พ่อเลี้ยงหนูออกมาจากห้องนอน เขาจะไปเข้าห้องน้ำ แต่พอเขามาเห็นแฝดหนูและจาน เขาได้ด่าฝาแฝดหนูจนเขาร้องให้ ถึงหนูจะไม่ค่อยจะชอบแฝดหนูเท่าไหร่ แต่หนูก็รักมันอยู่ดี ตอนนั้นหนูโกรธมาก แต่หนูไม่ได้พูดอะไรไป จนเขาเข้าห้องน้ำเสร็จแล้วกลับเข้าห้องนอนไป ไม่นานแม่หนูก็ออกมาเข้าห้อวน้ำเหมือนกัน พอแม่หนูเข้าห้องน้ำเสร็จมาเห็นแฝดหนูร้องให้เขาก็ถามว่าเกิดอะไรขึ้น หนูได้เล่าเรื่องก่อนหน้านั้นให้แม่ฟัง แล้วพอเล่าเสร็จแม่หนูโกรธมาก และได้ไปหาพ่อเลี้ยงหนู แม่หนูปิดประตูและได้ตบหัวพ่อเลี้ยงคนนั้นด้วยความโกรธแล้วพูดว่า "ทำอะไรลูกกู ห้ะ!!" พ่อเลี้ยงได้ตอบกลับไปว่า "อ่าว แล้วตบหัวกูทำไม" หลังจากนั้นหนูก็ได้ยินพวกเขาตีกัน ในห้องนั้นมีน้องคนเล็กอยู่ในห้องนั้นด้วย น้องเขาอายุ4-5เดือน ได้ร้องให้ออกมา หนูได้ยินแล้วหนูก็พาไอ้แฝดหนูขึ้นห้องนอนที่อยู่ชั้นสองไป ตอนนั้นหนูนอนกับไอ้แฝด พอผ่านมาสักพัก แม่ได้เคาะประตูมาหาหนูกับไอ้แฝด แล้วได้พูดอะไรสักอย่างกับพวกหนู ตอนนั้นหนูจำไม่ได้แล้วว่าพูดอะไร หนูโฟกัสแค่เสียงแม่ที่ร้องให้กับน้องคนเล็กในอ้อมแขนแม่ที่หลับอยู่ ตอนที่แม่พูดหนูกับไอ้แฝดได้นอนซุกอยู่ในผ้าห่ม ไม่พูดอะไร แต่ได้ยินทุกคำที่แม่พูด หนูกับไอ้แฝดร้องให้ออกมา แต่พยายามร้องเบาๆให้แม่ได้ได้ยินเสียงจริงๆมีเรื่องเยอะกว่านี้ แต่หนูจำไม่ได้แล้ว
ตัดมาตอนหนูอยู่ม.1 เทอม 2ตอนนั้นหนูกับแม่ แฝด พ่อเลี้ยงและน้องเล็กได้ย้ายมาอยู่บ้านเช่าใกล้โรงเรียนใหม่ที่หนูได้เรียน อยู่มาวันหนึ่ง ตอนนั้นเดือนมกราคม ต้นๆเดือน พ่อเลี้ยงและแม่หนูได้ทำงานเป็นลูกจ้างขายขนมปังปิ้งหน้าโรงเรียนหนู หลังจากหนูกลับมาจากโรงเรียน ในวันพฤหัสบดี หนูป่วยหนัก หนูเลยนอนอยู่บนเก้าอี้ที่คล้ายๆเก้าอี้ชายหาด ที่พิงจะปรับได้ และที่นั่งยาวๆ หนูได้นอนบนนั้น และแฝดหนูก็ได้เล่นคอมอยู่ มีน้องเล็กหนูที่เรียนโรงเรียนแถวนั้นพ่อเลี้ยงหนูได้ส่งมากลับมาบ้านเช่าและได้ฝากหนูกับแฝดเลี้ยงเหมือนเคยนั้นละ หนูบอกเขาไปแล้วว่าป่วย แต่เขาไม่สนใจ แล้วกลับไปหาแม่ไปปิ้งขนมปังต่อ ระหว่างนั้นหนูก็นอนอยู่ แล้วน้องเล็กหนูมันปีนออกรั้วบ้านเช่าไปตอนไหนไม่รู้ หนูป่วยอยู่และไม่มีแรงทำอะไรเลย และแฝดก็เล่นเกมเสียงดัง ไม่ได้ดูพ่อเลี้ยงหนูได้มาดูกล้องวงจรปิดได้เห็นน้องเล็กออกบ้านไปก็โกรธมาก เขาเอาน้องกลับบ้านมาแล้วมาด่าหนูคนเดียวเลย ไม่ได้ด่าแฝดหนูเลยด้วย ด่าแต่หนูคนเดียว ทั้งๆที่หนูบอกไปแล้วว่าป่วย เขาไม่ได้ด่าลูกพี่ลูกน้องหนูที่ใจแตกไปหาสาวที่ไหนไม่รู้ ตลอดที่ลูกพี่ลูกน้องหนูออกจากบ้าน มันไม่ปิดประตูเลย และประตูรั้วก็เล็กนิดเดียว น้องหนูเลยปีนออกไป และแฝดหนูที่เล่นแต่เกมแหกปากลั่นบ้าน กลับไม่โดนด่า หนูโดนด่าคนเดียว?? พอเขาด่าหนูเสร็จ หนูไม่ได้รู้สึกอะไรหรอก แต่ว่าหนูร้องให้ออกมาอัตโนมัติเลย หนูได้หนีไปร้องให้ในห้องนอน หนูต้องการใครสักคนมาช่วยปลอบหนูมาก แต่หนูโทรหาเพื่อนไปเท่าไหร่เพื่อนมันก็ไม่รับสาย หนูเลยเปิดเพลงร้องไห้คนเดียวเงียบๆ หนูได้เก็บกดจากที่ผ่านมามาก หนูได้ลุกไปที่ห้องครัวเตรียมจะเอามีแทงตัวเองตุยแล้ว แต่น้องเล็กหนูเดินมาพอดี หนูเลยกลับไปนั่งคิดทบทวนตัวเองในห้องนอน พยายามทำให้ใจสงบลง หนูได้นอนอยู่บนฟูกคลุมโปง จนพ่อเลี้ยงและแม่หนูกลับบ้านเช่ามา ตอนนั้นหนูลุกไปล้างหน้าพอดี ตอนหนูจะกลับเข้าห้องนอนไป พ่อเลี้ยงเขาก็เดินมา เขาจะมากอดหนู หนูรู้สึกขยักแขยงที่สุดแค่เขามาแตะโดนแขนหนูนิดเดียวหนูก็จะบ้าตายอยู่แล้ว แต่เขาแค่เกือบจะกอดหนูได้หนูก็จิกแขนเขาไปอย่างแรงแล้วสะบัดตัวออกไปนอนต่อ วันถัดมาหนูไม่ได้ไปโรงเรียนหนูได้นอนอยู่บ้าน และวันนั้นพ่อเลี้ยงหนูก็มาทะเลาะกับแม่หนูแบบไม่มีเหตุผล และหนูได้ยินทุกอย่าง เสียงที่พวงเขาทะเลาะกันดังไปแทบจะทั่วเพราะบ้านเช่าหนูกับบ้านอื่นๆติดกัน และไม่ได้เก็บเสียงด้วย ตอนนั้นพวกเขาทะเลาะกันจนเกือบหย่ากัน แต่หนูงงมาก เขาไปเขียนใบสมรสตอนไหน เขาไม่ได้ถามพวกหนูเลยแม้แต่นิด และพ่อเลี้ยงคนนี้เข้ามาในชีวิตหนูโดยที่แม่ไม่ได้ถามพวกหนูเลย????
จนวันหนึ่งที่สัญญาอยู่ครบ1ปีที่บ้านเช่าก็ได้ย้ายออก และระหว่างทางที่กลับ แม่หนูขับรถ พ่อเลี้ยงหนูนั่งข้างที่นั่งคนขับ มีน้องเล็กบนตัก และหนูกับแฝดนั่งหลัง พ่อเลี้ยงหนูได้พูดสอนพวกหนู แต่หนูไม่ได้สนใจหรอก เพราะคนอย่างเขา อารมณ์ตัวเองยังควบคุมไม่ได้ เหตุผลก็ไม่มี เอาตัวเองถูกเสมอ ทำตัวเหมือนโลกหมุนรอบตัวเอง คนอย่างนั้นสอนหนูได้เหรอ? ระหว่างที่เขาพูดหนูไม่ได้สนใจ แต่มีประโยคหนึ่งที่หนูสนใจคือ จะเลือกคบใคร ให้เลือกคนที่ไม่ทำร้ายร่างกายกัน คนที่ไม่พูดคำหยาบใส่กัน มีเหตุผล ควบคุมอารมณ์ได้ อย่างพ่อนะลูก ตอนนั้นหนูอยากพูดออกไปมากว่า "จริงเหรอ แต่ก็ไม่ได้พูดไปเพราะหนูไม่อยากมาเถียงกับคนที่มีสมองคั่นระหว่างหูแค่นั้นเอง
ตัดมาปัจจุบันพ่อเลี้ยงคนนั้นของหนูได้ไปทำงานต่างจังหวัด ได้ไปเช่าห้องอยู่ที่นั่นสักพักแล้ว หนูได้อยู่กับ แม่ แฝด น้องเล็ก และยาย แม่หนูเปิดร้านขายพวกกาแฟและชาหน้าบ้าน ตอนนั้นย้ายกลับมานานแล้ว หนูอยู่ม.2เปิดเทอมนี้ก็ม.3แล้วที่ผ่านมาก็มีเรื่องทะเลาะกีนในครอบครัวบ้าง แต่ไม่ได้บ่อย จนกระทั่งหนูได้มาทะเลาะกับแม่วันนี้ แม่เป็นคนเดียวที่หนูว่าหนูจะรักและยอมทุกอย่างเลย แต่คำพูดของแม่ที่พูดออกมานั้นเหมือนไม่ได้สนใจเลยว่าหนูจะอยู่หรือหนูจะตาย ตลอดมาหนูไม่ได้มีแค่เรื่องครอบครัว หนูก็มีเรื่องกับเพื่อนบ้างบางครั้ง แต่ก็คืนดีกัน และเรื่องงานที่โรงเรียน หนูก็เหนื่อยและพยายามตลอดให้ได้เกรดดีๆมแต่ทุกครั้งแม่หนูก็ไม่พอใจกัยเกรดหนู กลับด่าหนูว่าโง่อีก ทั้งๆที่หนูพยายามตลอด ตอนป.5-ป.6 หนูไปแข่งศิลปะได้ที่หนึ่งมา ได้เกียรติบัตรมาหลายใบ แต่คำชมสักคำไม่ได้ แต่ไอ้แฝดหนูที่ไม่พยายามอะไรเลยก็ได้คำชมและความรักจากแม่แล้ว แล้วความพยายามทั้งหมดของหนูมันคืออะไร หนูพยายามเพื่ออะไร หนูพยายามไปทำไมในเมื่อเขาไม่สนใจจะชายตามองเลย?? ทั้งๆที่หนูให้เขาเป็นที่1ตลอดแต่ทำไมเขาไม่ให้หนูเป็นที่1บ้าง??? หนูทนต่อความกดดันในครอบครัว อยู่ต่อมาจนอายุ14ปีเพื่ออะไร ทั้งๆที่หนูจะฆ่าตัวตายตอนป.3หลายครั้งแล้ว ทั้งๆที่หนูพยายามให้เขาสนใจ พยายามทุกอย่างแล้วก็ไม่ดีพอสำหรับเขาเลย หรือเพราะหนูเป็นพี่คนโตเหรอ เขาถึงทำกับหนูแบบนี้??? หนูพยายามมองโลกในแง่ดีตลอด และบางทีหนูก็อยากจะบอกเรื่องที่หนูเจอมากับเขา แต่หนูเคยพูดกับเขาไปแล้วเขากลับด่าหนูสำออย หนูเลยไม่กล้าเล่าให้เขาฟัง
หนูไม่รู้ว่าหนูไม่มีความรู้สึกเลยตอนไหน ตอนหนูขาพลิก หรือหนูเป็นแผลใหญ่ๆ หนูไม่รู้สึกอะไรเลยและยังเดินต่อได้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ในใจและความคิดหนูมันว่างเปล่าไปหมด มีแต่คำถามที่ไม่ได้คำตอบ และความว่างเปล่าเต็มไปหมด หนูรู้สึกเหมือนตัวเองแปลกแยกจากคนอื่น ถึงหนูจะไม่มีความรู้สึก แต่หนูก็พยายามแสดงปฏิกิริยากับคนอื่นเหมือนคนปกติตลอดทั้งที่ในใจหนูมันว่างเปล่าและไม่มีความรู้สึกอะไรเลยมานานแล้ว แม้แต่ความเจ็บก็ยังรู้สึกได้แค่นิดเดียวแล้วหายไปทั้งที่เป็นแผลใหญ่แท้ๆ
ทั้งๆที่หนูจะเลิกเป็นแบบน้นตั้งแต่ป.6แล้ส แต่ก็กลับมาเป็นอีก