สวัสดีครับทุกคน ขอมาเล่าประสบการณ์อะไรเล็กๆ ของตัวเองหน่อย
คือผมเป็นคนที่เมื่อก่อนแทบไม่สนใจเรื่องต้นไม้หรือปลูกผักอะไรเลย มองว่าเป็นเรื่องของคนมีเวลาเยอะหรือไม่ก็สายรักธรรมชาติจริงจังไปเลย
แต่ช่วงหลังๆ ไม่รู้คิดยังไง ลองซื้อเมล็ดผักมาปลูกเล่นๆ แค่ไม่กี่กระถาง ตั้งไว้หน้าบ้านแบบไม่ได้คาดหวังอะไร
ตอนแรกก็ลืมบ้าง รดน้ำบ้างไม่รดบ้าง คิดว่าคงไม่รอดแน่ๆ แต่ดันโตขึ้นมาเฉยเลย
พอเริ่มเห็นใบเล็กๆ งอกขึ้นมา มันรู้สึกแปลกดี เหมือนมีอะไรให้รอในแต่ละวัน
จากคนที่ไม่เคยสนใจ กลายเป็นเดินออกมาดูทุกเช้าโดยอัตโนมัติ ว่าวันนี้มันโตขึ้นแค่ไหน
บางวันมีใบใหม่ขึ้นมา หรือรอดจากวันที่แดดแรงๆ ได้ ก็รู้สึกภูมิใจแบบอธิบายไม่ถูก
ยิ่งพอถึงวันที่เก็บมากินเองได้จริงๆ มันยิ่งรู้สึกคุ้ม ทั้งที่ก็เป็นผักธรรมดาๆ นี่แหละ
ตอนนี้กลายเป็นคนเดินดูร้านขายต้นไม้เฉยเลย จากที่เมื่อก่อนเดินผ่านไม่เคยมอง
เหมือนมันไม่ได้แค่ปลูกผัก แต่ได้พักหัว ได้อยู่กับอะไรเงียบๆ มากขึ้น
เลยอยากถามว่ามีใครเคยเป็นแบบนี้ไหมครับ จากคนไม่อินเลย สุดท้ายกลายเป็นติดการปลูกผักไปแบบไม่รู้ตัว
จากผู้ชายไม่เคยจับดิน กลายเป็นคนตื่นมาดูผักทุกเช้าแบบงงๆ
คือผมเป็นคนที่เมื่อก่อนแทบไม่สนใจเรื่องต้นไม้หรือปลูกผักอะไรเลย มองว่าเป็นเรื่องของคนมีเวลาเยอะหรือไม่ก็สายรักธรรมชาติจริงจังไปเลย
แต่ช่วงหลังๆ ไม่รู้คิดยังไง ลองซื้อเมล็ดผักมาปลูกเล่นๆ แค่ไม่กี่กระถาง ตั้งไว้หน้าบ้านแบบไม่ได้คาดหวังอะไร
ตอนแรกก็ลืมบ้าง รดน้ำบ้างไม่รดบ้าง คิดว่าคงไม่รอดแน่ๆ แต่ดันโตขึ้นมาเฉยเลย
พอเริ่มเห็นใบเล็กๆ งอกขึ้นมา มันรู้สึกแปลกดี เหมือนมีอะไรให้รอในแต่ละวัน
จากคนที่ไม่เคยสนใจ กลายเป็นเดินออกมาดูทุกเช้าโดยอัตโนมัติ ว่าวันนี้มันโตขึ้นแค่ไหน
บางวันมีใบใหม่ขึ้นมา หรือรอดจากวันที่แดดแรงๆ ได้ ก็รู้สึกภูมิใจแบบอธิบายไม่ถูก
ยิ่งพอถึงวันที่เก็บมากินเองได้จริงๆ มันยิ่งรู้สึกคุ้ม ทั้งที่ก็เป็นผักธรรมดาๆ นี่แหละ
ตอนนี้กลายเป็นคนเดินดูร้านขายต้นไม้เฉยเลย จากที่เมื่อก่อนเดินผ่านไม่เคยมอง
เหมือนมันไม่ได้แค่ปลูกผัก แต่ได้พักหัว ได้อยู่กับอะไรเงียบๆ มากขึ้น
เลยอยากถามว่ามีใครเคยเป็นแบบนี้ไหมครับ จากคนไม่อินเลย สุดท้ายกลายเป็นติดการปลูกผักไปแบบไม่รู้ตัว