ผมว่าผมไม่ได้ติดถ่ายรูปนะ…แค่โลกมันน่าถ่ายไปหน่อย

ช่วงนี้มีคนทักผมบ่อยมากว่า “หายไปไหนวะ” หรือไม่ก็ “ทำไมชวนแล้วไม่ค่อยไป” ซึ่งผมก็อยากจะชี้แจงตรงนี้เลยว่า ผมไม่ได้หาย ผมแค่ออกไปถ่ายรูปเฉยๆ
คือมันเริ่มจากแค่หยิบกล้องขึ้นมาถ่ายเล่นๆ ธรรมดาเลยครับ แต่ไม่รู้ทำไม ไปๆ มาๆ กลายเป็นว่าผมเริ่มออกจากบ้านเพราะอยากไปหามุมถ่ายรูปมากกว่าไปทำอย่างอื่นแล้ว
บางทีเพื่อนชวนกินข้าว ผมก็ดันตอบว่า “แป๊บนะ แสงกำลังมา” แล้วก็หายยาว คือไม่ได้ตั้งใจจะเทใครจริงๆ แต่มันเป็นจังหวะที่แบบ…มันต้องไปอะ ใครถ่ายรูปน่าจะเข้าใจ
เคยมีครั้งนึงนัดกับคนไว้ครับ ผมไปถึงก่อนนะ แต่ดันไปเจอมุมแสงตกกระทบกำแพงสวยมาก สรุปผมหายไปถ่ายอยู่ตรงนั้นเป็นชั่วโมง คนที่นัดด้วยโทรมาตาม ผมยังตอบไปว่า “ใกล้เสร็จแล้ว” ทั้งที่จริงๆ เพิ่งเริ่ม
แล้วผมเป็นพวกถ่ายจริงจังด้วยนะ แบบหมอบก็ทำ นอนก็ทำ เคยมีคนเดินผ่านแล้วมองผมเหมือนสงสัยว่าผมทำอะไรกับพื้นถนน
แต่ผมก็แค่คิดในใจว่า “มุมนี้มันได้จริงๆ”
บางทีผมก็รู้ตัวแหละว่ามันเริ่มจะเยอะไปหน่อย เพราะมีคนบ่นว่าอยู่กับผมแล้วเหมือนมากับช่างภาพส่วนตัว แต่เป็นช่างภาพที่ไม่ค่อยถ่ายคน ถ่ายแต่เสาไฟ ต้นไม้ กับเงาประหลาดๆ
แต่เอาจริงๆ นะ มันก็มีความสุขดีนะเวลาที่ได้รูปที่ตัวเองชอบ มันอธิบายยากเหมือนกันว่าทำไมแค่ภาพๆ เดียวถึงทำให้รู้สึกดีได้ขนาดนั้น
ผมเลยยังงงๆ กับตัวเองอยู่เหมือนกันว่า สรุปผมติดถ่ายรูป หรือแค่กำลังสนุกกับมันมากไปเฉยๆ
แต่ถ้าวันไหนผมหายไปอีก ก็ไม่ต้องตกใจนะครับ ผมน่าจะยืนถ่ายอะไรสักอย่างอยู่เงียบๆ นี่แหละ 😅