คือเรามีแฟน ถานะค่อยข้างแตกต่างกัน แล้วเราก็ใช้ชีวิตแบบอยากซื้ออะไรก็ซื้อ อยากกินอะไรก็กิน อยากได้โทสับ ทีวี แต่งห้องไปเที่ยงเราก็ทำ แต่ เวลาเราทำอะไร เรานึกถึงแฟนตัวเองตลอด แบบนึกถึงเค้าจะมีข้าวกินไหม ทำงานมาเหนื่อยไหม แบบได้กินของที่ยากกินไหม แต่อยู่มาวันนึง เราลงสตอรี่ว่าไปกินข้าวกับครอบครัวที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง มันก็ไม่ได้หรูหรือแพงอะไร เพราะเรากับครอบครัวชอบไปกินข้างแถวทะเลเวลามีงานสำคัญเกี่ยวกับศาสนา แต่อยู่ๆแฟนเรามาพูดกับเราว่า เขารู้สึกว่าทำไม แบบเราได้กินข้าวดีๆ ใช้โทสับดีๆ อยากได้อะไรก็ได้ ทำไมชีวิตเราต้องดีกว่าเค้า เราแบบ ห๊ะ!! แต่ลืมเล่านะ ตอนคบกันแรกๆเราแบบเห็นแฟนลำบากครอบครัวลำบากเราซัพพอตเต็มที่ มีขนมอะไรอร่อยๆก็จะสั่งไห้กิน เพราะเค้าไม่มีตังซื้อ บางทีทำงานมาตังไม่พอ ต้องเอาเงินไปรับผิดชอบหนี้แม่เค้าหมด แบบหลานเค้า แม่เค้าเราซื้อขนมฝาก เวลาไปเที่ยวบ้านเค้า หรือเค้ามาหาเรา เราก็เลือกที่จะเป็นคนจ่ายเพราะเห็นเค้าลำบาก แล้วแบบเรางง ว่าทำไมเค้าคิดแบบนั้นกับเรา ถ้าเป็นแบบคนไม่ชอบหน้ากันหรืออะไรเราจะไม่ติดใจอะไรเลย แต่นี่แบบเราคอยช่วย คอยสอน คอยบอกทุกอย่าง เพื่อไม่ไห้เค้าลำบาก แต่ทำไมเค้าพูดแบบนี้ เราแบบหมดคำพุด
ขอความเห็นหน่อยว่าคิดแบบเดียวกันไหม