สวัสดีค่ะ เราอยากจะมาแชร์ประสบการณ์โดยตรงที่เจอมา จะขอใช้แชทgp..ในการช่วยเรียบเรียงให้เข้าใจนะคะ จะไม่ขอเปิดเผยชื่อในเรื่องนี้เพื่อปกป้องตัวเองค่ะ โดยที่ได้เข้าไปอยู่ไม่ได้มีปัญหาเรื่องหนักอะไรมากนะคะครอบครัวมีปัญหาด้านการเงินเลยเอาไปฝากไว้และรอไปสมัครเรียนรรประจำค่ะ😁
[ประสบการณ์ตรง] สิ่งที่เกิดขึ้นจริงในบ้านพักเด็กแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ
เราเคยอยู่ในบ้านพักเด็กแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ ช่วงเวลาหนึ่ง และอยากออกมาเล่าสิ่งที่เจอ เพราะมันไม่ใช่เหตุการณ์ครั้งเดียว แต่เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นซ้ำๆ เรื่อยๆในระยะเวลาสั้นๆ
ในบ้านพักมีการรวมกลุ่มเด็กผู้หญิง5คนอายุ13-17เป็นแก๊งของเด็กบางกลุ่ม คุมเด็กคนอื่น และมีการทำร้ายร่างกายจริงรุนแรงมากๆๆ เด็กหลายคนโดน ไม่ใช่แค่คนเดียว และไม่ใช่ครั้งเดียว
พื้นที่ที่เกิดเหตุบ่อยคือ “เรือนนอน-ห้องน้ำ” ซึ่งควรเป็นพื้นที่ปลอดภัย แต่ในความเป็นจริงกลับมีเหตุทำร้ายกัน และบางครั้งไม่มีเจ้าหน้าที่เข้ามาช่วยทันทีเพราะเขาอยู่ในห้องสำนักข้างล่างและไม่รู้ ทำให้เด็กต้องรับความเสี่ยงกันเองในตอนกลางคืน เนื่องจากตอนกลางวันมีกล้องแต่เรือนนอน-ห้องน้ำไม่มีกล้อง พอถึงเวลาขึ้นเรือนนอนจะโดนทีเดียวข้างบน
มีเด็กหลายคนพยายามหนีออกจากสถานที่นี้ เพราะไม่อยากอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนั้น แต่สุดท้ายก็ถูกพากลับมาอยู่เหมือนเดิมเพราะหนีไม่พ้นแต่บางคนก็หนีพ้นแต่ก็ต้องกลับเขามาเพราะจนทตาม แต่ก็ไม่ได้ทำโทษอะไรมาก จนการหนีเป็นเรื่องปกติ โดยที่ปัญหาภายในยังไม่ได้รับการแก้ไข ทั้งเรื่องตบตีทำร้ายร่างกายรุนแรง หรือการใช้อำนาจ การหนี แม่ครัวสกปรก ถอนหงอกให้ห้องครัว และด่าทอด้วยคำพูดที่ผู้ใหญ่ไม่น่าพูด
เรากับเพื่อนเคยแจ้งเจ้าหน้าที่หลายครั้ง แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือ ผู้ก่อเหตุ5คนถูกแยกไปเพียงระยะสั้น แล้วกลับมาใช้ชีวิตปกติ ทำให้เหตุการณ์ยังคงเกิดซ้ำเรื่อยๆ
ในบางกรณี เมื่อมีเหตุทำร้ายกัน มาตรการที่ใช้กลับเป็นเพียงการลงโทษเล็กน้อย เช่น งดขนม งดสิทธิพื้นฐานบางอย่าง หรือแม้แต่การงดใช้แอร์ ซึ่งไม่ได้แก้ปัญหาความรุนแรงที่เกิดขึ้นจริง
ส่วนเจ้าหน้าที่ที่เป็นแม่เคสพ่อเคสดูแลเด็กก็พอๆกับแม่ครัวและคนอื่นๆ เข้าข้างเด็กที่ทำร้าย และด่าเราที่เป็นลูกเคสของแม่เคสคนนึง โดนด่าว่า
และอื่นๆอีกมาก
บรรยากาศภายในยังทำให้เด็กต้อง “เงียบ” และจำเป็นต้องเข้าข้างคนที่ทำร้าย เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง บางครั้งเหตุการณ์รุนแรงถูกมองเป็นเรื่องตลก มีการหัวเราะ หรือมองคนที่โดนทำร้ายโดยไม่มีความเห็นใจ (การโดนจับถอดเสื้อและให้ทำท่าประหลาดๆ)
มีกรณีที่เด็กถูกทำร้ายจากการเข้าใจผิดหรือถูกใส่ร้าย เช่น ถูกหมั่นไส้ ไม่แบ่งของกิน ถูกกล่าวหาว่าพูดท้าทาย หรือถูกมองว่าเป็นคนไปแจ้งเรื่องหรือเป็นเด็กสำนักงาน จึงกลายเป็นเป้าหมาย แล้วก็โดน...ค่ะ
นอกจากนี้ยังมีปัญหาเรื่องความเป็นอยู่ เช่น
- เด็กบางคนถูกไล่ออกจากเตียง ทั้งที่ควรมีที่นอนสำหรับทุกคน
- มีการยึดเตียงไว้เฉพาะกลุ่ม ทำให้บางคนต้องนอนพื้น
- สิทธิพื้นฐานถูกใช้เป็นเครื่องมือ เช่น เรื่องอาหารหรือของกิน
เหตุการณ์หนึ่งที่ทำให้เราออกมา คือ เราตัดสินใจหนีออกมา และได้เล่าเรื่องทั้งหมดให้ตำรวจฟังในขณะที่ผู้ปกครองของเราตัดสินใจว่าจะไม่ให้อยู่ต่อและกำลังมารับ ตำรวจติดต่อกับทางพม. ให้มารับเด็กอีกคนแต่พม.อ้างว่า “ไม่มีรถ” จึงไม่สามารถมารับเด็กอีกคนที่หนีมากับเราได้
ตำรวจที่รับฟังรู้สึกไม่พอใจกับสิ่งที่พม.พูดและรู้ว่าไม่ใส่ใจเด็ก และรับรู้ว่าภายในมีปัญหารุนแรง แต่สุดท้ายก็ไม่สามารถจัดการอะไรได้ในทันที
หลังจากนั้นไม่นาน เด็กที่เป็นแกนนำของกลุ่มที่ก่อเหตุ ก็ยังคงสามารถใช้ชีวิตตามปกติ และเพิ่งออกจากสถานที่นั้นไป
ในฐานะเด็กคนหนึ่ง เราไม่สามารถแจ้งตำรวจได้ง่าย เพราะไม่มีหลักฐานเพียงพอ และมีข้อจำกัดหลายอย่าง แต่สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องจริง และมีเด็กหลายคนได้รับผลกระทบ
เราออกมาเล่าเรื่องนี้ ไม่ได้ต้องการโจมตีใครเป็นรายบุคคล แต่อยากให้มีการตรวจสอบอย่างจริงจัง เพราะสถานที่ที่ควรปลอดภัยสำหรับเด็ก ไม่ควรมีความรุนแรงเกิดขึ้นซ้ำแบบนี้
ถ้ามีหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเห็นโพสต์นี้ อยากให้เข้ามาตรวจสอบจริง ๆ เพื่อความปลอดภัยของเด็กที่ยังอยู่ข้างใน และข้างในไม่ได้ปลอดภัยอย่างที่คิดเลย
ประสบการณ์บ้านพักเด็ก กท...
[ประสบการณ์ตรง] สิ่งที่เกิดขึ้นจริงในบ้านพักเด็กแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ
เราเคยอยู่ในบ้านพักเด็กแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ ช่วงเวลาหนึ่ง และอยากออกมาเล่าสิ่งที่เจอ เพราะมันไม่ใช่เหตุการณ์ครั้งเดียว แต่เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นซ้ำๆ เรื่อยๆในระยะเวลาสั้นๆ
ในบ้านพักมีการรวมกลุ่มเด็กผู้หญิง5คนอายุ13-17เป็นแก๊งของเด็กบางกลุ่ม คุมเด็กคนอื่น และมีการทำร้ายร่างกายจริงรุนแรงมากๆๆ เด็กหลายคนโดน ไม่ใช่แค่คนเดียว และไม่ใช่ครั้งเดียว
พื้นที่ที่เกิดเหตุบ่อยคือ “เรือนนอน-ห้องน้ำ” ซึ่งควรเป็นพื้นที่ปลอดภัย แต่ในความเป็นจริงกลับมีเหตุทำร้ายกัน และบางครั้งไม่มีเจ้าหน้าที่เข้ามาช่วยทันทีเพราะเขาอยู่ในห้องสำนักข้างล่างและไม่รู้ ทำให้เด็กต้องรับความเสี่ยงกันเองในตอนกลางคืน เนื่องจากตอนกลางวันมีกล้องแต่เรือนนอน-ห้องน้ำไม่มีกล้อง พอถึงเวลาขึ้นเรือนนอนจะโดนทีเดียวข้างบน
มีเด็กหลายคนพยายามหนีออกจากสถานที่นี้ เพราะไม่อยากอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนั้น แต่สุดท้ายก็ถูกพากลับมาอยู่เหมือนเดิมเพราะหนีไม่พ้นแต่บางคนก็หนีพ้นแต่ก็ต้องกลับเขามาเพราะจนทตาม แต่ก็ไม่ได้ทำโทษอะไรมาก จนการหนีเป็นเรื่องปกติ โดยที่ปัญหาภายในยังไม่ได้รับการแก้ไข ทั้งเรื่องตบตีทำร้ายร่างกายรุนแรง หรือการใช้อำนาจ การหนี แม่ครัวสกปรก ถอนหงอกให้ห้องครัว และด่าทอด้วยคำพูดที่ผู้ใหญ่ไม่น่าพูด
เรากับเพื่อนเคยแจ้งเจ้าหน้าที่หลายครั้ง แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือ ผู้ก่อเหตุ5คนถูกแยกไปเพียงระยะสั้น แล้วกลับมาใช้ชีวิตปกติ ทำให้เหตุการณ์ยังคงเกิดซ้ำเรื่อยๆ
ในบางกรณี เมื่อมีเหตุทำร้ายกัน มาตรการที่ใช้กลับเป็นเพียงการลงโทษเล็กน้อย เช่น งดขนม งดสิทธิพื้นฐานบางอย่าง หรือแม้แต่การงดใช้แอร์ ซึ่งไม่ได้แก้ปัญหาความรุนแรงที่เกิดขึ้นจริง
ส่วนเจ้าหน้าที่ที่เป็นแม่เคสพ่อเคสดูแลเด็กก็พอๆกับแม่ครัวและคนอื่นๆ เข้าข้างเด็กที่ทำร้าย และด่าเราที่เป็นลูกเคสของแม่เคสคนนึง โดนด่าว่า
บรรยากาศภายในยังทำให้เด็กต้อง “เงียบ” และจำเป็นต้องเข้าข้างคนที่ทำร้าย เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง บางครั้งเหตุการณ์รุนแรงถูกมองเป็นเรื่องตลก มีการหัวเราะ หรือมองคนที่โดนทำร้ายโดยไม่มีความเห็นใจ (การโดนจับถอดเสื้อและให้ทำท่าประหลาดๆ)
มีกรณีที่เด็กถูกทำร้ายจากการเข้าใจผิดหรือถูกใส่ร้าย เช่น ถูกหมั่นไส้ ไม่แบ่งของกิน ถูกกล่าวหาว่าพูดท้าทาย หรือถูกมองว่าเป็นคนไปแจ้งเรื่องหรือเป็นเด็กสำนักงาน จึงกลายเป็นเป้าหมาย แล้วก็โดน...ค่ะ
นอกจากนี้ยังมีปัญหาเรื่องความเป็นอยู่ เช่น
- เด็กบางคนถูกไล่ออกจากเตียง ทั้งที่ควรมีที่นอนสำหรับทุกคน
- มีการยึดเตียงไว้เฉพาะกลุ่ม ทำให้บางคนต้องนอนพื้น
- สิทธิพื้นฐานถูกใช้เป็นเครื่องมือ เช่น เรื่องอาหารหรือของกิน
เหตุการณ์หนึ่งที่ทำให้เราออกมา คือ เราตัดสินใจหนีออกมา และได้เล่าเรื่องทั้งหมดให้ตำรวจฟังในขณะที่ผู้ปกครองของเราตัดสินใจว่าจะไม่ให้อยู่ต่อและกำลังมารับ ตำรวจติดต่อกับทางพม. ให้มารับเด็กอีกคนแต่พม.อ้างว่า “ไม่มีรถ” จึงไม่สามารถมารับเด็กอีกคนที่หนีมากับเราได้
ตำรวจที่รับฟังรู้สึกไม่พอใจกับสิ่งที่พม.พูดและรู้ว่าไม่ใส่ใจเด็ก และรับรู้ว่าภายในมีปัญหารุนแรง แต่สุดท้ายก็ไม่สามารถจัดการอะไรได้ในทันที
หลังจากนั้นไม่นาน เด็กที่เป็นแกนนำของกลุ่มที่ก่อเหตุ ก็ยังคงสามารถใช้ชีวิตตามปกติ และเพิ่งออกจากสถานที่นั้นไป
ในฐานะเด็กคนหนึ่ง เราไม่สามารถแจ้งตำรวจได้ง่าย เพราะไม่มีหลักฐานเพียงพอ และมีข้อจำกัดหลายอย่าง แต่สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องจริง และมีเด็กหลายคนได้รับผลกระทบ
เราออกมาเล่าเรื่องนี้ ไม่ได้ต้องการโจมตีใครเป็นรายบุคคล แต่อยากให้มีการตรวจสอบอย่างจริงจัง เพราะสถานที่ที่ควรปลอดภัยสำหรับเด็ก ไม่ควรมีความรุนแรงเกิดขึ้นซ้ำแบบนี้
ถ้ามีหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเห็นโพสต์นี้ อยากให้เข้ามาตรวจสอบจริง ๆ เพื่อความปลอดภัยของเด็กที่ยังอยู่ข้างใน และข้างในไม่ได้ปลอดภัยอย่างที่คิดเลย