ผิดที่โง่ไปยอมรับทุกอย่าง

อยากเขียนความโง่ ความชั่วของตัวเองทิ้งท้าย...

เรารู้ตัว ว่าเราผิด ผิดที่ตั้งใจเดินเข้าไปในชีวิตของทอมคนนึง ที่มาบอก มาพูดตลอด ว่าเดือดร้อน เป็นหนี้ อยากให้ช่วย ทั้งๆ ที่ทอมคนนี้ มีเมียแล้ว และเมียก็อยู่กินด้วยกันที่บ้าน แต่เราก็ยังหน้าด้าน แอบไปคุย ไปยุ่ง แต่ก็ได้แค่คุยกันไปวันๆนึง ไม่เคยหวังจะเป็นที่หนึ่ง ทอมคนนี้ มีเรื่องเงินให้ช่วยตลอด ค่ากิน ค่าข้าว ค่าน้ำ ค่าบุหรี่ เงินใช้หนี้ ทุกครั้งที่ให้จะพูดดีตลอด แต่พอครั้งไหนไม่ให้ ต้องจบด้วยการ ประชด ด่าว่า ใช้คำพูดแรงๆ หาว่าอวดรวย ไม่ได้ให้ด้วยความจริงใจ เลิกกันไป ก็วนกลับมา เราก็ยังโง่ให้อภัย แล้วก็ยังช่วยต่อ เป็นแบบนี้วนๆไป แต่ครั้งนี้ จะเป็นครั้งสุดท้าย ของวงจร วังวนอุบาทว์นี้
ทุกตัวหนังสือที่พิมพ์ลงไป คือความจริงทั้งหมด ไม่ได้เติมแต่ง หรือเขียนเพื่อให้ตัวเราดูดี ดูน่าสงสาร แต่แท้ที่จริงมันคือความน่าสมเพชมากกว่า ที่ต้องให้ใจ ให้ความรู้สึก แลกกับเศษเวลา ที่ทอมคนนี้เจียดเวลามาให้ตอนที่เมียเผลอ นี่อาจเป็นชะตากรรม หรือไม่ก็เป็นความโง่ของตัวเราเอง ที่ต้องมาเสียใจ เสียเวลา เสียความรู้สึก เสียเงินทอง
ครบทุกอย่าง ทุกความจริงแล้วนะคะ มาอ่านกันได้ หรือจะแสดงความคิดเห็น เราก็พร้อมยอมรับ ตอนนี้รู้แล้ว  การที่ยอมรับสถานะแบบนี้ มันเจ็บขนาดไหน ทั้งคำด่า คำดูถูก จากคนที่เรารักมากที่สุด
**** รู้ค่ะว่าการให้เงินโดยเสน่หามันเรียกร้องอะไรคืนไม่ได้ สิ่งที่ได้กลับมาคือโง่เองที่หลงเชื่อ หลงไว้ใจ ****
มีประโยคไหนที่คิดว่าไม่จริง หรือพูดเกินจริง โต้แย้งได้นะคะ