แม่ทิ้งตั้งแต่เล็ก ปู่ย่าเลี้ยงมา จนแก่ผมขาวแซมหัวอายุ 45+มีเหตุต้องได้เจอแม่อีกที นี่ล่ะชีวิต

มีเหตุจำเป็นต้องใช้เอกสารประจำตัวแม่
เลยวานญาติๆสืบหาว่าแกยังมีชีวิตอยู่ไหม

ได้ความว่าตอนนี้แม่อยู่ตัวคนเดียว ผัวใหม่ตาย ลูกชายแยกบ้านออกไป และแกเป็นโรคซึมเศร้าบวกโรคประจำตัวอื่นๆ

ใจคิดคือ เวรกรรมสนองและสมเพชชีวิตแม่

ถามว่าจะไปดูแลแกต่อไหม
คำตอบคือ ไม่ ลูกชายคนใหม่แกก็มี 555


เพราะแผนชีวิตบั้นปลายคืออยู่คนเดียว และไม่หาภาระอะไรมาเพิ่ม

บุญคุณเดียวที่แกมีให้คือท้อง 9 เดือน และคลอดเรามา
ฉันก็ไม่รู้จะtake action อะไรตอบแทนกลับ

ก่อนนี้เคยคิดถึงแม่ อยากเจอแม่ไหม ก็คงมี...ตอนช่วงวัยอายุน้อยๆ

ผ่านมาถึงตอนนี้ ไม่มีอารมณ์นั้นหลงเหลือเลย


ญาติคนแก่บอกว่า เรามีเวรกรรมที่ต้องมาเกิดกับพ่อแม่คู่นี้

การให้อภัย อโหสิกรรมแม่คือถือเป็นการตัดกรรม ไม่ต้องมาพบมาเจอกันอีก

เราก็เออ จะพยายามคิดให้
ได้นะ...

ตอนนี้  เรารักตัวเองที่1
ตอนนั้น แม่ก็รักตัวเองที่1 เหมือนกัน








สิ้นเดือนนี้ต้องไปเจอแก...จะวางตัวยังไงไม่ให้อึดอัด เหมือนไปเจอคนแปลกหน้า

เด๋วมารีวิว มาว่ากันอีกที