ทะเลาะกับแม่

คือฉันมีแฟนคนแรก แล้วแฟนมาหาแต่ไม่ได้อยู่ด้วยกันนะคะนานมาหา  แล้วแม่บอกว่าเป็นห่วงฉัน มีลูกคนเดียว ฉันก็บอกว่าเข้าใจแม่ แต่แม่พูดเหมือนว่าฉันขายยาอะไรทำนองนั้น แม่ก็บอกให้ฉันไปอยู่กับแฟน เหมือนไล่ ทั้งที่ฉันเรียนและทำงานด้วย แม่พามาอยู้ต่างประเทศจะสามปีละ แล้วคือไม่มีญาติที่นี้เลย ฉันก็พึ่งอายุสิบแปด ไม่ถูกกับแม่เท่าไร แม่ชอบพูดเสียงดังชอบพุดคำไม่ดี ฉันก็บอกแม่ว่าไม่โอเค แม่ไม่คิดจะรับฟังเลย ฉันไม่ได้มีความคิดจะขอแม่ไปอยู่กับแฟนเลยยยคือพึ่งคบกันด้วย ตั้งแต่ตาเสียไปครอบครัวเปลี่ยนไปมากกก เวลาฉันทะเลาะกับแม่โทรหายาย ยายไม่เคยรับฟังฉันเลย ฉันไม่เคยทำไรให่แม่พอใจเลย
เลิกเรียนละไปยิมกลับบ้านแค่นั้นทำงานบางวัน แต่แม่ชอบทำเหมือนเป้นเด้ก เราทะเลาะกันใหญ่โตมากกกยิ่งกว่าละคร เหนื่อยอ่ะกดดันเรื่องเรียนไม่พอ คือถ้าแม่ไม่คิดเรื่องพวกนี้คงไม่ทะเลาะกันแบบนี้ ฉันไม่เคยคิดว่าคนอื่นดีกว่าครอบครัว ฉันแค่งงว่ากะแค่มีแฟนมันจะอะไรขนาดนี้ แม่พูดปิดท้ายว่าอโหสิกรรมให้ เห้ยยยยิ่งกว่าละคร