ตอนนี้ม.4จะม.5แล้วค่ะ เราเติบโตมาในครอบครัวที่ค่อนข้างใช้ความรุนแรงเป็นหลักจนมันเป็นเรื่องปกติแล้วค่ะ ที่ผ่านมาเราชินกับเรื่องนี้เพราะถ้าขยับตัวจะโดนหนักกว่าเดิมแต่ช่วงนี้เราเครียดและดิ่งมากๆค่ะ เพราะแม่บีบให้เราหาทุนเรียนฟรีและทำงานส่งเงินให้แม่ค่ะ แม่ชอบเอาลูกของคนรู้จักที่เรียนจบสูงๆมาเปรียบเทียบเราแล้วบอกให้เราออกไปหาเงินเหมือนลูกคนอื่นเขา แม่ไม่เคยสนับสนุนเราเลยแถมยังใช้ความรุนแรงทั้งในบ้านและนอกบ้าน ตอนนี้เรามีแผลเป็นเต็มตัว เราไม่เคยมั่นใจในตัวเองและกลัวมากๆที่จะทำอะไรสักอย่างด้วยตัวเองเพราะี่ผ่านมาแม่จะขัดทุกอย่างที่เราอยากทำ เราไม่เคยได้คำชมจากแม่แถมยังโดนไล่ไปตๆdบ่อยๆ เราภูมิใจที่ผ่านมาได้จนถึงตอนนี้แต่ตอนนี้เรารู้สึกเหนื่อยมากเลยค่ะ เราไม่ไหวแล้ว เราไม่รู้ว่าเรามีปัญหาทางจิตหรือเปล่าแต่เรามักจะได้ยินเสียงคนตะโกนใส่บ่อยๆ แต่ก่อนก็ไม่ขนาดนี้นะคะแต่ช่วงนี้มันเยอะมาก เราปวดหัวจนอยากปิดชีวิตให้มันจบๆไปเลยค่ะ แต่เราก็เสียดายชีวิตที่ผ่านมา เรายังมีเป้าหมาย เรายังอยากทำงานมีเงินเยอะๆแล้วเอามาให้ยายหรือแค่ทำให้เราหลุดออกจากบ้าน ตอนนี้เราเริ่มทนไม่ไหวแล้วเราเลยอยากถามว่ามีใครพอจะมีวิธีจัดการความเครียดของตัวเองไหม
ต่อจากนี้จะเป็นบ่นชีวิตที่ผ่านมาไม่ต้องอ่านก็ได้นะคะ
พ่อกับแม่เราเลิกกัน ไม่มีใครต้องการเราตั้งแต่แรก ครั้งแรกที่เจอกับการน้อยใจคือพ่อมารับพี่ชายเราไปแต่ไม่พาเราไปด้วย ครั้งที่สองคือแม่สัญญาว่าจะมาหาแต่แม่ก็ไม่มาเพราะแม่ไปเจอกับพ่อใหม่ ครั้งที่สามคืองานวันแม่มีแค่ยายเราที่ไป ครั้งที่สี่คืองานวันเด็กที่คนในหมู่บ้านเป็นคนพาไปเราเจอพ่อพาอีกครอบครัวมา พี่ชายมาทักเราแต่พ่อทำเป็นไม่เห็นเรา เราคิดถึงพ่อมากแต่ตอนนั้นไม่รู้ทำไมเราไม่วิ่งไปหา เราแค่กลับบ้านมาแล้วไม่เคยเล่าให้ใครฟังเลย
แม่ของเรากลับมาหาเราตอนเราป.3 ตั้งแต่แม่กลับมาเราก็ทำทุกอย่างในบ้าน ทั้งกวาดบ้านถูบ้านล้างจานหุงข้าว(ทำทุกเย็นถ้าไม่ทำจะไม่ได้ตังค์ไปโรงเรียนแล้วก็จะโดนตี (ตอนประถมได้ไปวันละ10บาท)) เราต้องอยู่ติดบ้านตลอดเพราะเคยไปเล่นบ้านข้างๆแล้วโดนลากกลับมาตี ตั้งแต่ที่เราอยู่กับแม่สิ่งเดียวที่แม่พูดคือโตไปต้องเลี้ยงกู แม่บอกคาดหวังในตัวเราสั่งให้เราไปตามทางของเขา จนตอนนี้เรายอมรับว่ากลัวการตัดสินใจเองมากๆ
ตั้งแต่ขึ้นมัธยมเกรดเราก็แย่มากยอมรับว่ามีความสุขมากที่ได้อยู่กับเพื่อนเพราะเราเรียนโรงเรียนเล็กๆไม่ถึงร้อยคน พอมาเจอสังคมที่ใหญ่ขึ้น ได้ทำในสิ่งที่ไม่เคยทำแถมได้คำแนะนำที่อ่อนโยนมากๆจากสังคมมัธยมทำให้เราคลุกอยู่แต่กับที่เดิมๆเพราะเรามีความสุขที่ได้อยู่ตรงนั้น แต่มันก็ทำให้เราทั้งโดนด่าโดนทำร้ายหนักกวาเดิมมากๆจนเราไม่อยากกลับบ้าน เราโดนบังคับไม่ให้ทำในสิ่งที่ชอบแถมโดนเปรียบเทียบหนักกว่าเดิม
เราไม่รู้ว่าพ่อเป็นคนยังไงแต่แม่เป็นคนหน้าไหว้หลังหลอก ตอนอยู่กับคนรู้จักแม่จะเรียกเราเพราะมากๆและทำเหมือนว่าเราเป็นคนสำคัญ เราเคยดีใจกับเรื่องแบบนั้นแต่ตอนนี้ไม่เลย ตอนนี้โคตรน้อยใจเลยทำไมถึงเป็นแม่ที่ดีแบบที่ตัวเองพูดตอนอยู่กับเราไม่ได้ ถ้าเราวิ่งไปให้รถชนหรือขายตัวแลกเงินตามที่แม่พูด แม่จะเรียกเราเพราะขึ้นใช่ไหม
เราโคตรอิจฉาเลยที่คนอื่นอวดพ่อแม่ตัวเองแต่เราต้องมานั่งปิดแผลเป็นตัวเองที่แม่เป็นคนทำ แล้วแผลใหญ่มากจนใครๆก็ถามว่าไปโดนไรมา
โคตรอึดอัดเลย ทำไมเราต้องโดนด่าทำไมแม่ต้องบอกว่าเกลียดเราทำไมเราถึงต้องทำตามที่แม่บอกทุกอย่างทำไมเราถึงไม่มีพ่อแม่ดีๆเหมือนคนอื่นทำไมแม่ต้องซื้อของให้เราเพียงเพราะคนข้างบ้านซื้อให้ลูก ทำไมแม่ต้องอยากอวดว่าครอบครัวมีความสุขแม่รักหนูจริงๆไม่ได้หรอ หนูก็น้อยใจนะ หนูโดนลวนลามยังบอกใครไม่ได้เลย แม้แต่อาจารย์ที่ปรึกษายังบอกว่าเขาเป็นแม่ทั้งๆที่หนูก็หลักฐานที่เขาใช้ความรุนแรงกับหนู
แม่รู้ไหมว่าพ่อเลี้ยงลวนลามหนู หนุไม่อยากบอกแม่เพราะแม่ที่ความสุขที่อยู่กับเขา ถ้าหนูบอกแม่จะเกลียดหนูไหม แม่จะตีหนูไหม แม่จะกระชากหัวหนูแล้วด่าหนูเหมือนตอนรับหนูกลับจากโรงเรียนไหม
ตอนนี้หนูอยากตัดขาด หนูอยากทำงาน อยากเช่าห้องอยู่เอง อยากแค่ส่งเงินให้แม่แล้วไม่ต้องเจอคนรุ้จักอีก หนูแค่อยากเริ่มใหม่ อยากมีคนที่หนูไว้ใจได้จริงๆ
จัดการความรู้สึกตัวเองตอนดิ่งยังไงคะ
ต่อจากนี้จะเป็นบ่นชีวิตที่ผ่านมาไม่ต้องอ่านก็ได้นะคะ
พ่อกับแม่เราเลิกกัน ไม่มีใครต้องการเราตั้งแต่แรก ครั้งแรกที่เจอกับการน้อยใจคือพ่อมารับพี่ชายเราไปแต่ไม่พาเราไปด้วย ครั้งที่สองคือแม่สัญญาว่าจะมาหาแต่แม่ก็ไม่มาเพราะแม่ไปเจอกับพ่อใหม่ ครั้งที่สามคืองานวันแม่มีแค่ยายเราที่ไป ครั้งที่สี่คืองานวันเด็กที่คนในหมู่บ้านเป็นคนพาไปเราเจอพ่อพาอีกครอบครัวมา พี่ชายมาทักเราแต่พ่อทำเป็นไม่เห็นเรา เราคิดถึงพ่อมากแต่ตอนนั้นไม่รู้ทำไมเราไม่วิ่งไปหา เราแค่กลับบ้านมาแล้วไม่เคยเล่าให้ใครฟังเลย
แม่ของเรากลับมาหาเราตอนเราป.3 ตั้งแต่แม่กลับมาเราก็ทำทุกอย่างในบ้าน ทั้งกวาดบ้านถูบ้านล้างจานหุงข้าว(ทำทุกเย็นถ้าไม่ทำจะไม่ได้ตังค์ไปโรงเรียนแล้วก็จะโดนตี (ตอนประถมได้ไปวันละ10บาท)) เราต้องอยู่ติดบ้านตลอดเพราะเคยไปเล่นบ้านข้างๆแล้วโดนลากกลับมาตี ตั้งแต่ที่เราอยู่กับแม่สิ่งเดียวที่แม่พูดคือโตไปต้องเลี้ยงกู แม่บอกคาดหวังในตัวเราสั่งให้เราไปตามทางของเขา จนตอนนี้เรายอมรับว่ากลัวการตัดสินใจเองมากๆ
ตั้งแต่ขึ้นมัธยมเกรดเราก็แย่มากยอมรับว่ามีความสุขมากที่ได้อยู่กับเพื่อนเพราะเราเรียนโรงเรียนเล็กๆไม่ถึงร้อยคน พอมาเจอสังคมที่ใหญ่ขึ้น ได้ทำในสิ่งที่ไม่เคยทำแถมได้คำแนะนำที่อ่อนโยนมากๆจากสังคมมัธยมทำให้เราคลุกอยู่แต่กับที่เดิมๆเพราะเรามีความสุขที่ได้อยู่ตรงนั้น แต่มันก็ทำให้เราทั้งโดนด่าโดนทำร้ายหนักกวาเดิมมากๆจนเราไม่อยากกลับบ้าน เราโดนบังคับไม่ให้ทำในสิ่งที่ชอบแถมโดนเปรียบเทียบหนักกว่าเดิม
เราไม่รู้ว่าพ่อเป็นคนยังไงแต่แม่เป็นคนหน้าไหว้หลังหลอก ตอนอยู่กับคนรู้จักแม่จะเรียกเราเพราะมากๆและทำเหมือนว่าเราเป็นคนสำคัญ เราเคยดีใจกับเรื่องแบบนั้นแต่ตอนนี้ไม่เลย ตอนนี้โคตรน้อยใจเลยทำไมถึงเป็นแม่ที่ดีแบบที่ตัวเองพูดตอนอยู่กับเราไม่ได้ ถ้าเราวิ่งไปให้รถชนหรือขายตัวแลกเงินตามที่แม่พูด แม่จะเรียกเราเพราะขึ้นใช่ไหม
เราโคตรอิจฉาเลยที่คนอื่นอวดพ่อแม่ตัวเองแต่เราต้องมานั่งปิดแผลเป็นตัวเองที่แม่เป็นคนทำ แล้วแผลใหญ่มากจนใครๆก็ถามว่าไปโดนไรมา
แม่รู้ไหมว่าพ่อเลี้ยงลวนลามหนู หนุไม่อยากบอกแม่เพราะแม่ที่ความสุขที่อยู่กับเขา ถ้าหนูบอกแม่จะเกลียดหนูไหม แม่จะตีหนูไหม แม่จะกระชากหัวหนูแล้วด่าหนูเหมือนตอนรับหนูกลับจากโรงเรียนไหม
ตอนนี้หนูอยากตัดขาด หนูอยากทำงาน อยากเช่าห้องอยู่เอง อยากแค่ส่งเงินให้แม่แล้วไม่ต้องเจอคนรุ้จักอีก หนูแค่อยากเริ่มใหม่ อยากมีคนที่หนูไว้ใจได้จริงๆ