สุขภาพจิต

หลายๆคนคงคุ้นกับคำที่ว่า"ทุกปัญหาย่อมมีทางออก"และหากเป็นปัญหานี้ทางออกควรเป็นแบบไหน สมัยก่อนเรามีปัญหากับเพื่อนทะเลาะกันรุนแรงจนเลิกเป็นเพื่อนกันตอนนั้นมันทำให้เราไม่มีใครเล่นด้วยซักคนแต่เพื่อนคนๆอื่นยังเล่นด้วยกัน สาเหตุมันก็มาจากการจับกลุ่มนินทากันแล้วทุกคนล้วนก็นินทากันหมดแต่แปลกที่เป็นเราคนเดียวไม่มีเพื่อนเล่นด้วยซักคน พอเวลาผ่านไปเรื่องอะไรทำนองนั้นเริ่มหายไปจึงได้กลับมาคุยกันปกติตั้งแต่ตอนนั้นมาเราต้องเป็นคนที่ยอมเพื่อนแทบทุกอย่างเพียง ขนาดขนมเรายังไม่กล้าที่จะขอเขากินต่างจากเพื่อนที่เขาจะหยิบของเราไปกินโดยที่ไม่ได้ขอ  สาเหตุที่เรายอมเพราะเรากลัวโดนตัดสินกลัวโดนนินทา เหตุการณ์นั้นทำให้เราเป็นคนที่พูดระวังปากและก็ทำให้เรารู้สึกไม่ไว้ใจใครสักคนเวลามีเรื่องอะไรไม่สบายใจเราก็ต้องเก็บไว้ในใจแอบร้องไห้หรือบางทีเราก็เล่าให้พี่ฟังพี่ก็บอกให้เราปล่อยวางแต่เราก็ยังทำไม่ได้ แล้วมันยังทำให้เรารู้สึกว่าตัวเองอิจฉาเพื่อน(เฉพาะกลุ่มที่แบนเรา บางทีเราก็แอบคิดว่าเพื่อนไม่จำเป็นต้องมีก็ได้มีเพื่อนเเล้วลำบากใจน่าจะอยู่คนเดียวสบายใจกว่าเยอะ)แต่เราก็ไม่เคยเอาความอิจฉาไปทำร้ายใคร เราก็นำมาพัฒนาตนเองอยู่ เสมอ *ซึ่งมันแปลกไหมหากเราไม่อยากให้มีใครรู้ว่าเรากำลังทำสิ่งที่มันมีประโยชน์อยู่ ไม่อยากให้เขาเห็นสิ่งของของเราอย่างเช่นหนังสืออะไรพวกนี้ เวลาที่เรารู้สึกว่าคนอื่นจะรู้จะเห็นสิ่งของของเราเราก็มีอาการกระวนกระวายใจ *ความรู้สึกอิจฉานี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ในอดีตไหม
*หากคุณพบเจอเหตุการณ์แบบนี้คุณจะหาทางออกยังไง
(ปล.เราเป็นคนชอบวางแผนอนาคตอยากมีชีวิตที่ดีเราจึงมีความคิดที่อยากจะพัฒนาตนเอง ขัดกับพี่พี่เราค่อนข้างที่จะคิดถึงแต่ตัวเอง ไม่ค่อยคิดถึงอนาคตข้างหน้าจะเป็นคนชิลๆ เวลาที่เรามีปัญหาเราก็จะพูดให้พี่ฟัง เช่นเรื่องความรู้สึกขี้อิจฉา พี่เราก็จะชอบบอกให้เราปล่อยวางซึ่งเรายังทำไม่ได้ แล้วเขาก็จะทำตัวเหมือนไม่รับฟังปัญหาเรา)
*แล้วเราต้องปล่อยวางวิธีไหน